Κρυμμένες Αλήθειες

Στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών: Ανάγκη, ή επικίνδυνη υπερβολή;

2009-06-11T19:50:00.006+03:00

Σήμερα η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να χρησιμοποιήσει στρατόπεδα του ελληνικού στρατού για την προσωρινή (;) εγκατάσταση-στάθμευση (όπως θέλετε πείτε το) των λαθρομεταναστών πριν την επαναπροώθησή τους στα σύνορα.

Ομολογώ ότι όταν διάβασα την σχετική είδηση ένιωσα μια ανατριχίλα. "Στρατόπεδα συγκέντρωσης;" σκέφτηκα...μήπως το παρατραβάμε βρε παιδιά; Ναι μεν να καθαρίσουμε την Αθήνα από άστεγους μετανάστες που τριγυρνούν ψάχνοντας δουλειά, και όταν δε βρίσκουν να καταφεύγουν σε περίεργες μεθόδους για να βγάλουν το ψωμί τους. Ναι στην επαναπροώθηση, ναι στην μετεγκατάσταση, ναι στα προγράμματα ενσωμάτωσης...αλλά στρατόπεδα συγκέντρωσης;

Θα μου πείτε βέβαια, "μα είναι τόσοι πολλοί, που δεν τους χωράνε τα κρατητήρια"...δεν μπορώ να διαφωνήσω με αυτό. Το πρόβλημα όμως είναι σε πρώτη φάση καθαρά συμβολικό, με φόντα όμως να εξελιχθεί σε μια πολύ άσχημη κατάσταση. Γιατί αν με πείσει η κυβέρνηση ότι θα μένουν εκεί προσωρινά, μερικές μέρες ας πούμε, έτσι ώστε να μαζεύονται κάμποσοι για μαζική επαναπροώθηση, άντε να το δεχτώ. Το πρόβλημα όμως στην Ελλάδα, ως γνωστόν, είναι ότι "ουδέν μονιμότερο του προσωρινού". Είναι πάρα πολύ πιθανόν ότι, είτε στο κοντινό είτε στο πιο μακρινό μέλλον, για λόγους γραφειοκρατικούς ή διπλωματικής ασυνεννοησίας, οι άνθρωποι αυτοί να καταλήξουν κλεισμένοι στα στρατόπεδα αυτά για πολύ περισσότερο καιρό απ' όσο η συνείδησή μας θα το επέτρεπε. Και πιστέψτε με, όταν ένας άνθρωπος είναι κλεισμένος σε ένα χώρο, ακόμα και αν το θέλησε να κλειστεί με δικιά του πρωτοβουλία επειδή εκεί θα βρει κρεβάτι σκεπή και φαΐ, παρ' όλα αυτά από ένα σημείο και μετά θα απαιτήσει να φύγει. Σε κανέναν δεν αρέσει η φυλακή, όσο "βολική" και αν είναι στην αρχή. Και τότε τι θα γίνει; Μήπως καταλήξουμε να δούμε φριχτές εικόνες μεταναστών να εξεγείρονται προσπαθώντας να αποδράσουν, και τους στρατιώτες μας να τους χτυπούν με τον υποκόπανο για να τους κρατήσουν μέσα;

Υπάρχουν και άλλοι κίνδυνοι. Μήπως στα στρατόπεδα αυτά, όντας γεμάτα με λαθρομετανάστες χωρίς δικαιώματα, χωρίς ταυτότητες, χωρίς στον ήλιο μοίρα, χωρίς κανέναν απολύτως να τους υπερασπίσει, χωρίς να ξέρουν τη γλώσσα, γίνουν αντικείμενο κακομεταχείρισης από τον οποιοδήποτε ΕΠΟΠ ή άλλο φρουρό; Ακόμα θυμάμαι τον φρουρό εκείνο του λιμενικού που σε μια βραχονησίδα όπου είχαν συλλάβει λαθρομετανάστες είχε βάλει έναν από αυτούς να του καθαρίζει τις μπότες...Μήπως σε ένα στρατόπεδο, μακριά από τις κάμερες, λάβουν χώρα ακόμα χειρότερες και εξευτελιστικές καταστάσεις; Μήπως, χωρίς να το θέλουμε, καταλήξουμε στο τέλος να φτιάξουμε ένα μικρό Γκουαντάναμο ή Άμπου Γκράιμπ;

Αλλά ακόμα και αν όλα πάνε σχετικά καλά...η ίδια η εικόνα, η ίδια η σκέψη, η ίδια η ιδέα ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης είναι απωθητική και προκλητική. Ακόμα και αν όλα πάνε καλά, δημοσιογράφοι και κάμερες θα κρέμονται έξω από τα στρατόπεδα αυτά και θα μεταδίδουν εικόνες, θα κάνουν ρεπορτάζ, και αναλόγως με τον πολιτικό προσανατολισμό του ΜΜΕ που εκπροσωπούν μπορεί να ρίχνουν και λάδι στην φωτιά με τα ρεπορτάζ τους, και να οξύνουν ακόμα περισσότερο ένα ήδη οξυμένο πολιτικό κλίμα.

Είναι αλήθεια τα στρατόπεδα συγκέντρωσης κάτι που το θέλουμε; Είναι πραγματικά η μοναδική λύση; Ομολογώ ότι για το δεδομένο μεγάλο αριθμό λαθρομεταναστών που θα μαζευτούν ξαφνικά για επαναπροώθηση δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια άλλη λύση. Χειρότερα θα ήταν αν τους χώνανε σε αποθήκες, χειρότερα θα ήταν αν τους πετούσαν σε αμπάρια, χειρότερα θα ήταν αν τους έκλειναν σε μάντρες, ενώ ένα στρατόπεδο είναι εκ κατασκευής σχεδιασμένο για να καλύψει τις ανάγκες διαβίωσης μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων. Η λογική μου αυτό μου φωνάζει. Η καρδιά μου όμως σχίζεται και μόνο στο άκουσμα της φράσης "στρατόπεδο συγκέντρωσης", και ακόμα περισσότερο όταν οι εικόνες με λαθρομετανάστες πίσω από συρματοπλέγματα θα αρχίσουν να προβάλλονται από τα κανάλια. Γιατί αυτά δεν είναι τα συρματοπλέγματα που θα τους εμποδίσουν να μπούνε σε μια χώρα που δεν τους αφορούσε ποτέ και δεν τους αφορά, την δικιά μας. Είναι τα συρματοπλέγματα που τους στερούν το στοιχειώδες δικαίωμα να κινούνται ελεύθερα στον άμεσα παρακείμενό τους χώρο. Τους στερεί ελευθερίες που οι καημένοι αυτοί άνθρωποι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν όντας πεινασμένοι και ψάχνοντας για μια στέγη, ότι τις χρειάζονται. Θα νιώσουν όμως την έλλειψη όταν μπούνε μέσα, και τύχει να μείνουν για περισσότερο καιρό απ' όσο θα θελαν κλεισμένοι. Τότε να δω τι θα κάνουνε, και πως θα αντιδράσουμε.

(photo: πρωινή αναφορά στο στρατόπεδο Αuschwitz-Birkenau. πηγή: Μουσείο Auschwitz-Birkenau)

Λονδίνο, Liverpool Station, 15 Ιανουαρίου 2009, ώρα 11:00

2009-01-26T02:16:00.007+02:00

Στις 11 η ώρα το πρωί της 15ης Ιανουαρίου 2009, στον σταθμό Liverpool Station του Λονδίνου συνέβη το παρακάτω ξεσηκωτικό περιστατικό. Απολαύστε το...

Πέρα από το ότι ήταν ένα εξαιρετικά καλόγουστο διαφημιστικό, το συγκεκριμένο περιστατικό έδωσε μια διαφορετική νότα και έβαλε ένα χαμόγελο στο πρόσωπο των ανθρώπων σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, το οποίο χτυπήθηκε σκληρότερα από κάθε άλλη πόλη από την πρόσφατη οικονομική κρίση, χιλιάδες κόσμου έχει χάσει την δουλειά του και η οικονομία βαδίζει ολοταχώς προς την ύφεση. Το διαφημιστικό αυτό, και το περιστατικό στην Liverpool Station, ήταν από στόμα σε στόμα σε όλη την βρετανική πρωτεύουσα, και έδωσε μια πνοή ελπίδας στην ταλαιπωρημένη πόλη, θυμίζοντάς μας ότι η ζωή συνεχίζεται, και η χαρά είναι ένα αίσθημα ανεξάρτητο από το τι μας βρίσκει κάθε μέρα στη ζωή.

Και ερχόμαστε τώρα στο...ελληνικότερον. Τι θα γινόταν αν πραγματοποιούνταν κάτι τέτοιο στην Ελλάδα; Δεν νομίζω ότι οι αντιδράσεις θα ήταν τόσο θετικές από την πλειοψηφία. Σε πρώτη φάση πολλοί Έλληνες, κυριευμένοι από μια περίεργη εγωιστική "καγκουριά" θα γελούσαν με τους "χαζούς" που πήγαν και έκαναν τα "καραγκιοζιλίκια" τους σε δημόσιο χώρο. Βλέπετε, στην Ελλάδα τον δημόσιο χώρο οφείλει να τον διαφεντεύει το σκυλάδικο, και όλα τα άλλα οφείλουν να ωχριούν μπροστά του.

Κατά δεύτερο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα είχαμε μέχρι και...επερωτήσεις στη βουλή για το συμβάν. Φαντάζομαι αγανακτισμένους Παπαρήγα και Αλαβάνο να καταθέτουν ερωτήσεις για το πώς συνέβη και εδόθη άδεια για δέσμευση μεγάλου κλειστού δημοσίου χώρου "για τα συμφέροντα ιμπεριαλιστικών κερδοσκοπικών εταιρειών", και να εγκαλούν την κυβέρνηση για διαπλεκόμενη ενέργεια, ενώ ο Καρατζαφέρης θα κατέθετε ερώτηση αμφισβητώντας την σκοπιμότητα παραχώρησης δημοσίων χώρων τύπου σταθμών τρένου για χορευτικούς ακτιβισμούς "αλλοδαπής προέλευσης" οι οποίοι απέχουν από την πρέπουσα ελληνική πολιτισμική παράδοση.

Όχι πείτε μου αγαπητοί μου αναγνώστες, αν γυριζόταν η παραπάνω διαφήμιση στο σταθμό Λαρίσης, πιστεύετε ειλικρινά ότι δεν θα είχαμε τέτοιου είδους αντιδράσεις; Πιστεύω πως ναι...

Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά. Απλά απολαύστε το. Τις τελευταίες μέρες το βλέπω συνέχεια και μου ανεβάζει την διάθεση.

Analytis

Κακομαθημένοι αγρότες, Κάρπαθος πατρίς παιδεραστίας και Τούρκος εκτελεστής Ελλήνων

2009-01-23T01:39:00.004+02:00

Τρία ενδιαφέροντα άρθρα στη σημερινή Καθημερινή, αλλά τα δυο τελευταία θα σας χαλάσουν την διάθεση.

Στο Κακομαθημένοι αλλά αβοήθητοι απ' το κράτος η Τάνια Γεωργιοπούλου μας διαφωτίζει για τα τεκταινόμενα στον αγροτικό χώρο, αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα του πακέτου που ανακοίνωσε η υπουργός Γεωργίας, και μας δίνει μια ιδέα πώς η πολιτικές του παρελθόντος κατέληξαν να μετατρέψουν τους αγρότες μας σε κακομαθημένα παιδάκια που τρώνε πολλά "γλυκά" και κραυγάζουν "θέλω κι άλλο".

Με το Εξέδιδε την κόρη της σε μαγαζί της Κάρπαθου η Μαρία Δεληθανάση αποκαλύπτει όχι μια άλλα δυο περιπτώσεις παιδεραστίας στην Κάρπαθο τα τελευταία χρόνια. Μεγάλη συχνότητα για ένα νησί τόσων λίγων κατοίκων, και κάποιος πρέπει να βρει τη συμβαίνει εκεί πέρα

Τέλος, σοκ προκαλεί τόσο στην ελληνική όσο και στην τουρκική κοινή γνώμη Ο Τούρκος ηθοποιός που αποκάλυψε πόσους σκότωσε στον Αττίλα. Η αποκάλυψη έγινε σε prime time τηλεοπτική εκπομπή εθνικής εμβέλειας. Ανατριχιαστική η περιγραφή εκτελέσεων Ελλήνων αιχμαλώτων και των μακροχρόνιων τύψεων και μεταμέλειας του εξομολογούμενου.

Analytis

Το πορτοφόλι ενός άνδρα και ο οργασμός μιας γυναίκας

2009-01-21T03:07:00.006+02:00

Πολλά έχουν λεχθεί κατά καιρούς για την θρυλική σχέση των γυναικών με το χρήμα. Συνήθως οι εργένηδες είναι αυτοί που φωνάζουν ότι οι γυναίκες βλέπουν μόνο το χρήμα σε έναν άντρα. Από την άλλη, οι δεσμευμένοι αρνούνται να παραδεχθούν ότι οι αγαπημένες του σύζυγοι και κοπέλες τους αγαπούν όχι για το πάνω και κάτω κεφάλι τους, όπως περηφανεύονται, αλλά για το μέγεθος της τσέπης τους.

Την απάντηση στην αιώνια αγωνία του κάθε άντρα για την γυναίκα που κοιμάται δίπλα του έρχεται να δώσει η έρευνα του πανεπιστημίου του Newcastle, όπου ευρέθη άκρως θετική συσχέτιση μεταξύ του εισοδήματος του ανδρός και του αριθμού των...οργασμών που βιώνει στο κρεββάτι η σύντροφός του.

Δείχνοντας εμπιστοσύνη στους ερευνητές ότι πραγματικά έλεγξαν όλα τα στοιχεία και απέκλεισαν πειστικά κάθε άλλη πιθανότητα (όπως πχ όσο πλουσιότερος ο άνδρας τόσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση έχει, άρα είναι και καλύτερος στο κρεββάτι), και πριν αρχίσουν όλοι οι σύζυγοι και εραστές να κοιτάνε τις συντρόφους τους με μισό μάτι, πρέπει να τονίσουμε ότι η εύρεση θετικής συσχέτισης δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι γυναίκες δεν διεγείρονται και από τα άλλα qualities του συντρόφου τους. Απλά επιβεβαιώθηκε επιπρόσθετα ότι και το εισόδημα είναι ισχυρός θετικός υποσυνείδητος παράγοντας για μια γυναίκα, και μάλιστα όχι μόνο για την επιλογή συντρόφου, αλλά ακόμα και για το πώς αυτή αντιλαμβάνεται την σεξουαλική ευχαρίστηση που αυτός της προσφέρει.

Η επιστήμη μίλησε λοιπόν! Οι γυναίκες όχι μόνο κοιτάνε το πορτοφόλι ενός άνδρα, αλλά το περιεχόμενό του τις διεγείρει και σεξουαλικά! Γυναίκες: σταματήστε να το αρνείστε! Άνδρες: φροντίστε την καριέρα σας!

Analytis

H παράλογη εκλογοδιάρροια των πολιτικών αναλυτών

2009-01-18T06:10:00.003+02:00

Έχω βαρεθεί κάθε τρεις και λίγο να βλέπω όλους τους πολιτικούς αναλυτές να προβλέπουν και να πιθανολογούν εκλογές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Άλλοι λένε τον Απρίλη, άλλοι λένε για το Μάη, έχουμε ακούσει κυριολεκτικά τα πάντα.

Ας βγει επιτέλους ένας σοβαρός άνθρωπος, και ας τους πει ότι μια κυβέρνηση ΔΕΝ κάνει εκλογές όσο βρίσκεται πίσω στις δημοσκοπήσεις! Απορώ πώς αυτή η απλή αλήθεια τους διαφεύγει τελείως! Καλά και σώνει να κάνει ο Καραμανλής εκλογές τη στιγμή που οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν να υπολείπεται του ΠΑΣΟΚ σχεδόν πέντε μονάδες; Από που και ως που;

Η λογική αντίθετα λέει ότι όχι μόνο δεν θα κάνει εκλογές, αλλά θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί όσο το δυνατόν περισσότερο το χρόνο που έχει για να καλυτερέψει την κατάσταση. Έχει πάνω από ένα χρόνο μπροστά του μέχρι την προεδρική εκλογή όπου το ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι θα προκαλέσει εκλογές, και αν αυτό για οποιοδήποτε λόγο δεν συμβεί έχει ακόμα δυόμιση χρόνια μπροστά του. Σε αυτό το διάστημα η πιθανότητα η διεθνής οικονομία να έχει δει φως στο τούνελ και να έχουμε μπει σε μια διαδικασία εξόδου από την κρίση είναι πολύ μεγάλη για να ρισκάρει ο Καραμανλής να την χάσει κάνοντας εκλογές τώρα, και όντας πίσω 5 μονάδες στις δημοσκοπήσεις.

Ώρες ώρες νομίζω ότι οι πολιτικοί μας αναλυτές χρησιμοποιούν τα εκλογικά σενάρια σαν...καβάντζα για τις περιόδους εκείνες που δεν συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό πολιτικά, και άρα δεν έχουν κάτι να σχολιάσουν. Και όχι, ΔΕΝ αποτελεί επιτυχημένη πρόβλεψη εκλογών το να πιθανολογήσεις για κάθε σχεδόν Κυριακή από σήμερα και μέχρι το 2011 και μετά να χαρείς γιατί οι εκλογές γίνανε την μέρα που...πρόβλεψες

Αλλά μάλλον αυτό που συμβαίνει είναι κάτι άλλο. Είναι προφανές ότι για έναν πολιτικό αναλυτή, δεν θεωρείται και τόσο σοβαρό ατόπημα να προβλέψει εκλογές και να μην γίνουν, αλλά θεωρείται ύψιστο ατόπημα να ΜΗΝ προβλέψει εκλογές, και αυτές να γίνουν. Κοινώς, ένας εκδότης θα αναρωτηθεί "τι σκατά πολιτικός αναλυτής είσαι όταν δεν πρόβλεψες τις εκλογές, που είναι το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός της χώρας; απολύεσαι!".

Υπό αυτό το πρίσμα, είναι προφανές ότι η πρόβλεψή μου ότι πρόωρες εκλογές δεν θα γίνουν όσο ο Καραμανλής είναι πίσω στις δημοσκοπήσεις και εξακολουθεί να στηρίζεται και από τους 151 βουλευτές του αποτελεί μια πρόβλεψη με τεράστιες απώλειες για την αξιοπιστία μου ως αναλυτή αν αυτή δεν εκπληρωθεί. Πάλι καλά που δεν γράφω ούτε για να βγάλω χρήματα, ούτε για να βρω δουλειά σε καμιά εφημερίδα, οπότε μπορώ να λέω και να εικάζω ότι θέλω.

Άντε να δούμε...

Analytis

Εκλογές το Μάρτη του 2010: Λανθασμένος (;) χειρισμός η ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ

2009-01-14T19:08:00.012+02:00

Μόλις σήμερα ο Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Δημήτρης Ρέππας ανακοίνωσε την απόφαση του κινήματος να προκαλέσει εκλογές το αργότερο το Μάρτη του 2010 εκμεταλλευόμενο την διαδικασία της προεδρικής εκλογής. Ο κ.Ρέππας έσπευσε να διευκρινίσει ότι το ΠΑΣΟΚ θα στηρίξει την ανανέωση της θητείας του Κάρολου Παπούλια για την Προεδρία της Δημοκρατίας, αλλά θα στηρίξει την εκλογή του μόνο αφού έχουν γίνει πρώτα εκλογές.

Πέρα από την αυτονόητη διαπίστωση ότι ξεκαθαρίζει το πολιτικό τοπίο, η ανακοίνωση αποτελεί λάθος κίνηση τακτικής για το ΠΑΣΟΚ. Η αδυναμία της πρόωρης αυτής ανακοίνωσης (και το πλεονέκτημα για την ΝΔ) είναι ότι δίνει στην κυβέρνηση ένα σαφές χρονοδιάγραμμα, διευκολύνοντας τον σχεδιασμό της για το μέλλον. Άλλο να κινείσαι στα τυφλά και μέσα στην αβεβαιότητα με πλειοψηφία μιας ψήφου στη βουλή, και άλλο το να ξέρεις συγκεκριμένη ημερομηνία και διορία. Εξ' αιτίας της ανακοίνωσης αυτής, από εδώ και πέρα οι βουλευτές της ΝΔ θα είναι πειθαρχημένοι σαν στρατιωτάκια, η κυβερνητική μηχανή θα τρέχει ρολόι, και όλοι θα κινούνται με ένα στόχο στο μυαλό τους: εκλογές σε ένα χρόνο, το Μάρτη του 2010. Η διαφορά είναι στο 3%, οπότε όλα παίζονται.

Ενδεχομένως το ΠΑΣΟΚ να προχώρησε στην ενέργεια αυτή γιατί αποφάσισε ότι είναι καλύτερα να επωμιστεί τώρα το πολιτικό κόστος διαστρέβλωσης ενός πολιτικού θεσμού, παρά μετά από ένα χρόνο και λίγο πριν την κάλπη. Αν όμως η κυβέρνηση εξακολουθεί να μην είναι δημοφιλής το Μάρτη του 2010, οι πρόωρες εκλογές θα γίνουν αντιληπτές ως σωτηρία, και όχι σαν διαστρέβλωση. Με την ανακοίνωση αυτή το ΠΑΣΟΚ έκανε ένα πρωτοφανές δώρο στον κ.Καραμανλή. Του έδωσε το χρονοδιάγραμμα που χρειαζόταν για τις ενέργειές του. Μετέτρεψε το πολιτικό πεδίο μάχης από αβέβαιο για τον αντίπαλο σε βέβαιο. Ένας ακόμα αδέξιος χειρισμός του κ.Παπανδρέου; αναμφίβολα. Ειλικρινά δεν μπορώ να βρω έστω και ένα τακτικό πλεονέκτημα για το ΠΑΣΟΚ από την πρόωρη αυτή ανακοίνωση.

Εκτός πια και αν η ανακοίνωση αυτή του ΠΑΣΟΚ έγινε για να λειτουργήσει σαν "σύνθημα", ένα σινιάλο προς τον οποιοδήποτε ότι "αν θες να ρίξεις την ΝΔ, κάνε ότι είναι να κάνεις πριν τον Μάρτη του 2010". Κάτι μου λέει ότι το καλοκαίρι που μας έρχεται θα καεί και η άλλη μισή Ελλάδα! Θυμηθείτε τι συνέβη μερικές μέρες μόνο αφού ο Καραμανλής ανακοίνωσε τις εκλογές τον Αύγουστο του 2007. Η ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ μόνο με μια τέτοια προοπτική έχει λογική και νόημα. Για να το θέσω διαφορετικά, ο κ.Παπανδρέου με την ανακοίνωση αυτή είτε ευνοεί την αναρχία, είτε βάζει τρικλοποδιά στο κόμμα του, δεν εξηγείται με κάποια ενδιάμεση κατάσταση η συμπεριφορά του.

Από την άλλη αναδεικνύεται με τον καλύτερο τρόπο η προβληματική ρήτρα του συντάγματος για διάλυση της βουλής όταν αυτή δεν μπορεί να εκλέξει πρόεδρο με αυξημένη πλειοψηφία. Η διάταξη αυτή αποτελεί μια τεράστια πολιτική ανωμαλία και πρέπει να καταργηθεί. Ελάχιστες κυβερνήσεις εξάντλησαν την τετραετία από τη μεταπολίτευση και μετά, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει υποστεί πολύ περισσότερα οικονομικά εκλογικά σοκ απ' όσα θα πρεπε. Η ανωμαλία της προεδρικής εκλογής έρχεται σαν επιπρόσθετος περιττός μπαμπούλας για οποιαδήποτε κυβέρνηση επιθυμεί να κάνει ριζικές μεταρρυθμίσεις, μην τυχών και πέσουν τα ποσοστά της μέχρι την προεδρική εκλογή και η αντιπολίτευση προκαλέσει εκλογές πρόωρα. Εξ' αιτίας αυτού του φοβήτρου οι κυβερνήσεις που τυγχάνει να έχουν εκλογή προέδρου εν μέσω της θητείας τους λειτουργούν με έναν μακρόσυρτο χαμηλής έντασης προεκλογικό προσανατολισμό, με καταστροφικές συνέπειες για τα δημόσια οικονομικά.

Είναι πολύ κρίμα που η τελευταία αναθεώρηση του συντάγματος, με ευθύνη και των δυο κομμάτων, δεν αποτόλμησε τον εξορθολογισμό του εκλογικού κύκλου. Τόσο η σταθεροποίηση του εκλογικού κύκλου στα τέσσερα χρόνια, όσο και η κατάργηση της "εκλογικής ρήτρας" στην εκλογή Προέδρου θα ομαλοποιούσαν ριζικά την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας.

Κλείνοντας, και επειδή μ' αρέσει να αναλύω και ακραία σενάρια, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί μόνο του να μπλοκάρει την εκλογή ΠτΔ. Αν το ΚΚΕ και ένας τουλάχιστον εκ των ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ κατεβάσουν κοινό υποψήφιο με την ΝΔ, το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ ναυαγεί. Τρελό σενάριο; Ναι, αλλά μπορεί να συμβεί. Για σκεφτείτε το...Συμφέρει πολύ περισσότερο το ΚΚΕ να είναι το ΠΑΣΟΚ αντιπολίτευση, παρά κυβέρνηση. Έιδικά με τον κ.Παπανδρέου αρχηγό, ο οποίος αποδείχτηκε τόσο άγαρμπος στην αντιπολίτευση που στις τελευταίες εκλογές οι δυσαρεστημένοι του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν μαζικά ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν είναι δύσκολο να βρεθεί ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής. Δύσκολα θα λεγε κανείς πχ όχι στον Μίκη Θεοδωράκη για πρόεδρο, σε όποια παράταξη και αν είναι. Αν επιτευχθεί μια τέτοια συμμαχία ΝΔ-ΚΚΕ (και έχουν συνεργαστεί εκλογικά στο παρελθόν με στόχο το ΠΑΣΟΚ), τότε το μόνο που χρειάζεται είναι είτε ο ΛΑΟΣ είτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ παίζεται γιατί ναι μεν κερδίζει και αυτός με τον ΠΑΣΟΚ στην αντιπολίτευση, αλλά μπορεί να δελεαστεί να συγκυβερνήσει κιόλας μαζί του. Ο ΛΑΟΣ όμως, πάντα πρόθυμος να κερδίζει ψήφους νεοδημοκρατών παίζοντας πότε τον καλό και πότε τον κακό μπάτσο με την κυβέρνηση, πότε δίνοντάς της στήριξη και πότε κριτικάροντας την σκληρά, θα χάσει τον κυριότερο λόγο ύπαρξής του αν η ΝΔ γίνει ξαφνικά αντιπολίτευση. Θα χάσει την κυριότερη μέθοδο προσέλκυσης ψηφοφόρων του, και αντίστοιχα θα αποσυσπειρωθεί γιατί οι ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ θα σπεύσουν να ψηφίσουν ΝΔ για να ξαναγίνει κυβέρνηση. Είναι σχεδόν βέβαιο λοιπόν ότι ο ΛΑΟΣ θα στηρίξει οποιοδήποτε υποψήφιο στηρίξει η ΝΔ. Άρα ουσιαστικά η μόνη διέξοδος για την ΝΔ είναι να βρει κοινό υποψήφιο με το ΚΚΕ. Μπορεί και να μην βρούνε εν τέλει. Γι' αυτό που να είστε σίγουροι, πάντως, είναι ότι μια βολιδοσκόπηση η ΝΔ προς το ΚΚΕ θα την κάνει. Και να είστε επίσης σίγουροι ότι αν το ΚΚΕ γίνει δέκτης μιας τέτοιας βολιδοσκόπησης, είναι σίγουρο ότι θα το σκεφτεί πολύ σοβαρά. Το τι θα αποφασίσει και τι θα ζυγίσει είναι ένα άλλο ζήτημα...

Για να αφήσουμε όμως τα ακραία μεν, όχι υπερβολικά ακραία δε σενάρια, το πιο πιθανό είναι ότι το Μάρτιο του 2010 θα έχουμε εκλογές.

Ας ελπίσουμε ότι η ανακοίνωση αυτή του ΠΑΣΟΚ δεν θα οδηγήσει σε μια μακρόσυρτη, βρώμικη και γεμάτη προβοκατόρικες πυρκαγιές και άλλες καταστροφές προεκλογική περίοδο.

Analytis

Χειρότερη διαχειριστικά η νέα κυβέρνηση, καλύτερη πολιτικά και επικοινωνιακά

2009-01-12T04:12:00.004+02:00

Μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, ήρθε και ο πολυαναμενόμενος ανασχηματισμός. Πολλοί υπουργοί έφυγαν, μερικοί επέστρεψαν, πολλές καραμπόλες έγιναν, διάφορα άλλαξαν. Θα σχολιάσω τις πιο σημαντικές αλλαγές, αλλά και πολλές αλλαγές που δεν έγιναν

Αποπομπή Αλογοσκούφη: Πραγματικά δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ την κυβέρνηση με τον Αλογοσκούφη στο κυβερνητικό σχήμα, κυρίως γιατί είχε πια γίνει στα ελληνικά ΜΜΕ εξαιρετικά αντιπαθής, το ίδιο και στο υπόλοιπο υπουργικό συμβούλιο, και ένας οποιοσδήποτε ανασχηματισμός χωρίς αποπομπή του Αλογοσκούφη από το Οικονομίας θα ήταν κενός περιεχομένου. Το θέμα όμως είναι, ήταν δικαιολογημένη; Ήταν όντως ο Αλογοσκούφης ένας κακός υπουργός εθνικής οικονομίας;

Η αλήθεια δεν είναι τόσο απόλυτη όσο τα ΜΜΕ θέλουν να λένε, αλλά ούτε και απόλυτα ρόδινη. Στον κ.Αλογοσκούφη πιστώνεται μια ριζική μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος της οικονομίας, πράγμα αναμφίβολα καλό για την οικονομία, μιας και το έλλειμμα/πλεόνασμα αποτελεί τον πιο σημαντικό δείκτη ευρωστίας της. Η αλήθεια όμως είναι ότι η διόρθωση αυτή στηρίχτηκε υπερβολικά σε αύξηση φορολογίας, κυρίως σε μεσαία εισοδηματικά στρώματα, και λιγότερο σε αναδιάρθρωση των δαπανών και περικοπή της σπατάλης, που είναι και το ζητούμενο. Η αύξηση του ΦΠΑ καθόλου δεν ωφέλησε μιας και η ζήτηση μειώθηκε αντίστοιχα και τα έσοδα έμειναν ίδια.

Η δημοσιονομική απογραφή, αν και έπρεπε να γίνει σε κάποια φάση, παρ' όλα αυτά έγινε άγαρμπα, τσαπατσούλικα, και με τρόπο που έτρωσε την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Πολύ καλύτερα θα ήταν να γινόταν σταδιακά και σε βάθος χρόνου και ετών. Δεν βγάζουμε τα άπλυτα στην φόρα απότομα κύριε Αλογοσκούφη, λίγα λίγα τα βγάζουμε! Στην συγκεκριμένη περίπτωση βάλατε σε προτεραιότητα να "ξεβρακώσετε" το ΠΑΣΟΚ, και παραμελήσετε το συμφέρον της χώρας που απαιτούσε να μην γίνει διεθνώς ρεζίλι. Τώρα βέβαια, και με την οικονομική κρίση, χρειάζονται δημόσιες επενδύσεις, αλλά το σύμφωνο σταθερότητας μας περιορίζει. Αν δεν είχε γίνει η απογραφή, θα υπήρχε το περιθώριο να δώθεί μια ανάσα στον κόσμο.

Τέλος, οι κακές σχέσεις του κ.Αλογοσκούφη σχεδόν με το σύνολο του υπόλοιπου υπουργικού συμβουλίου κατέδειξαν ότι δεν έχει και το χάρισμα της επικοινωνίας ιδεών και της διαπραγμάτευσης, πράγμα απαραίτητο σε ένα υπουργό που καθορίζει πόσα θα πάρει κάθε υπουργείο.

Όμως δεν είναι εκεί κυρίως το πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Το πρόβλημα είναι ότι ο Καραμανλής δεν έχει άλλον οικονομολόγο! Και είναι πραγματικά απίστευτο το πως ένας πρωθυπουργός ήξερε και εμπιστευόταν μόνο έναν οικονομολόγο και κανέναν άλλο. Μα καλά, δεν έχει η ΝΔ οικονομικό επιτελείο; Αυτός ήταν; ο Αλογοσκούφης και κανένας άλλος; Δεν υπάρχει τέλος πάντων ένας οικονομολόγος καθηγητής πανεπιστημίου να επιλέξει να βάλει στη θέση; Τόσους οικονομολόγους έχει η χώρα στο Ελλάδα και το εξωτερικό. Και καταλήγουμε να έχουμε υπουργό Εθνικής Οικονομίας τον Γιάννη Παπαθανασίου, ο οποίος ναι μεν είναι καλός, έντιμος, εργατικός και εφευρετικός αλλά...δεν είναι οικονομολόγος, είναι μηχανικός. Την στιγμή που η θέση χρειάζεται έναν καθηγητή οικονομικών, όπως ήταν όλοι οι ΥΠΕΘΟ εδώ και τουλάχιστον 16 χρόνια. Και η δημιουργίας επιτροπής για την οικονομία με την συμμετοχή των Σουφλιά και Χατζηδάκη κάνει ακόμα πιο εμφανή την αδυναμία της κυβέρνησης στον τομέα αυτό. Ούτε ο κ. Σουφλιάς, ούτε ο κ. Χατζηδάκης είναι οικονομολόγοι (μηχανικός και νομικός αντίστοιχα). Δεν έχουν τις γνώσεις για να αναγνωρίζουν πότε ένας πληθωρισμός είναι υγιής, πότε είναι κακός, πότε το έλλειμα είναι μεγάλο, πότε μικρό, δεν γνωρίζουν από οικονομικά μοντέλα έτσι ώστε να κρίνουν πόσο να προστατέψουν μια οικονομία και πόσο να την ανοίξουν. Πρακτικά η δημιουργία επιτροπής είναι μια προσπάθεια να θωρακίσει την λήψη αποφάσεων στο ΥΠΕΘΟ με όσο το δυνατόν περισσότερα μυαλά ώστε να φυλάνε ο ένας τον άλλον μην προτείνει κάποιος τους κάτι καταστροφικό και βουλιάξει το καράβι στην πορεία. Αλλά πραγματικά είναι καλύτερα να έχεις ένα μυαλό που ξέρει, παρά τέσσερα που δεν ξέρουν. Θα ήταν τραγικά καλύτερα για την κυβέρνηση αν είχε επιστρατεύσει έναν οποιοδήποτε άσημο καθηγητή οικονομικών από κάποιο περιφερειακό ΑΕΙ για την θέση αυτή παρά να βάλει τρεις ερασιτέχνες στο πόστο αυτό. Ειλικρινά πιστεύω ότι, από απόψεως διαχείρισης της οικονομίας, θα ήταν καλύτερα να είχε παραμείνει ο Αλογοσκούφης, παρά αυτοί οι τρεις μαζί.

Η μετακίνηση του κ. Χατζηδάκη στο Υπουργείο Ανάπτυξης αποτέλεσε μια εξαίσια κίνηση. Ένας πολύ ικανός άνθρωπος, με βαθιά γνώση των οικονομικών θεμάτων, με αναμφίβολες ικανότητες και αποφασιστικότητα στο χειρισμό και την επίλυση δύσκολων θεμάτων, όπως η Ολυμπιακή, αναλαμβάνει ένα υπουργείο όπου είναι καθ ύλην αρμόδιο για την εφαρμογή πλήθους κοινοτικής νομοθεσίας, ενώ περιλαμβάνει και την επιτροπή ανταγωνισμού, που η δυσλειτουργία της αποτελεί ίσως τον κύριο λόγο για τα μεγάλα βάσανα της οικονομίας μας. Ειλικρινά δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη επιλογή για το Ανάπτυξης και τον τομέα του ανταγωνισμού από ένα "σκυλί των Βρυξελλών", έναν άνθρωπο βαθιά χωμένο στην κοινοτική νομοθεσία περί ανταγωνισμού και δοκιμασμένο. Μέσα μου θα θελα να είχε λίγο χρόνο ακόμα για να λύσει εξ' ολοκλήρου το ζήτημα της Ολυμπιακής, αλλά η μετακίνησή του σε ένα τόσο σημαντικό υπουργείο την θεωρώ πολύ σημαντική.

Το πρόβλημα με την μετακίνηση Χατζηδάκη στο ανάπτυξης είναι ότι δεν καλυτερεύει απαραιτήτως τα πράγματα διαχειριστικά μιας και ο κ. Χρ. Φώλιας που αποχώρησε ήταν ένας πολύ ικανός διαχειριστής, και παρ' όλες τις αντιπάθειες που έτρεφαν γι' αυτόν στο υπόλοιπο υπουργικό συμβούλιο έκανε πολύ καλή δουλειά, ειδικά σε θέματα ενεργειακά, τόσο με τους αγωγούς όσο και χτυπώντας "καμπάνες" για θέματα πυρηνικής ενέργειας. Στα πλην του η παραμέληση της επιτροπής ανταγωνισμού, για την οποία είναι απολύτως υπεύθυνος και θα έπρεπε να δώσει μεγαλύτερη φροντίδα, αν και δύσκολα θα περίμενε κανείς κάτι περισσότερο από έναν πρώην επιχειρηματία. Εξ' αιτίας της παραμέλησης αυτής ήταν αδύνατο να τιθασευτεί αποτελεσματικά ο πληθωρισμός, πράγμα που βάρυνε σημαντικά στην αποπομπή του.

Η είσοδος του κ. Γκιουλέκα ως Υφ. Εσωτερικών με αρμοδιότητα Επικοινωνία και Ενημέρωση , ο οποίος ουσιαστικά αντικαθιστά τις επικοινωνιακές αρμοδιότητες του κ.Ρουσόπουλου, αναμένεται να είναι ένα στοίχημα. Πρόκειται για σημαντικότερο διορισμό απ' ότι φαίνεται αρχικά. Δημοσιογράφος μεν, αλλά σε περιφερειακό κανάλι, αποτελεί ένα ερωτηματικό. Ενδέχεται να βελτιώσει πολύ την εικόνα της κυβέρνησης ή να την χειροτερεύσει. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να αποσυρθεί ο κ. Αντώναρος γιατί, όπως και να το κάνουμε, επικοινωνιακός δεν είναι καθόλου.

Στα υπέρ επίσης η παραμονή της κ Μπακογιάννη στο ΥΠΕΞ. Έχει κάνει εξαίσια δουλειά έως τώρα. Κυριολεκτικά έσωσε το σκοπιανό το οποίο έβαινε προς καταστροφή. Ένας άνθρωπος ο οποίος καταφέρνει να αλλάξει τόσο ριζικά την άποψη της παγκόσμιας πολιτικής γνώμης για το σκοπιανό, σε σημείο που χώρες αρχίζουν να άρουν της προηγούμενη αναγνώριση των Σκοπίων ως Μακεδονία, δεν μπορεί πάρα να αξίζει συγχαρητηρίων. Περιμένουμε ακόμα καλύτερα.

Απογοήτευση μου προκάλεσε η παραμονή του κ. Σουφλιά στο ΥΠΕΧΩΔΕ, και πάνω απ' όλα η συνέχιση της καταδυνάστευσις που αναγκάζεται να υποστεί το Υπ. Περιβάλλοντος από αυτόν τον άνθρωπο. Είναι προσωπικά υπεύθυνος για το διεθνές ρεζίλεμα της χώρας μας στο ζήτημα της τήρησης των όρων του Πρωτοκόλλου του Κιότο, και ο κυνισμός με τον οποίον αντιμετώπισε τον ζήτημα όταν αυτό βγήκε στην επιφάνεια τον έκανε εξαιρετικά αντιπαθή. Είναι βαρύς και ασήκωτος πια, γερασμένος, και αν και ήταν ένας καλός υπουργός πολύ παλιά, σήμερα δεν προσφέρει τίποτε πέρα από καθυστέρηση και οπισθοδρομική ηγεμονική συμπεριφορά στην διακυβέρνηση της χώρας. Η επιπρόσθετη είσοδός του στην τριμελή οικονομική επιτροπή, και μάλιστα με την ιδιότητα του πρώην ΥΠΕΘΟ, ουσιαστικά τον καθιστά σκιώδη πρωθυπουργό! Προσωπικά θα προτιμούσα ο κ. Σουφλιάς, με την αναμφίβολη εντιμότητα και πολιτική εμπειρία του, να αναλάμβανε μια θέση αντιπροέδρου της κυβέρνησης ή κάτι σαν τον παλιό ρόλο του Υπουργού Συντονισμού. Όχι όμως πραγματικό χαρτοφυλάκιο για τον κ. Σουφλιά. Παρακαλείσθε κύριε πρωθυπουργέ, για το καλό της χώρας.

Ο κ. Σαμαρας επιστρέφει και πάλι στο υπουργικό προσκήνιο, στο Υπ. Πολιτισμού. Η άποψή μου για τον κ.Σαμαρα είναι γενικά αρνητική. Όχι με την λογική του "προδότη" μιας παράταξης, αλλά απλά και μόνο επειδή όσο παλιά αντιπροσώπευε το "νέο", τόσο σήμερα αντιπροσωπεύει το "παλιό". Όσοι τον έχουν ακούσει να μιλάει ή να αρθρώνει λόγο και επιχειρήματα ξέρουν τι εννοώ. Είναι και μια ευκαιρία βέβαια να δοκιμαστεί, και ουσιαστικά τοποθετείται και σε ένα "ανώδυνο" παραγωγικά υπουργείο. Ο βασικότερος λόγος της εισόδου του, όμως, είναι καθαρά ως πολιτικό αντίβαρο προς την κ. Μπακογιάννη. Στα συν ότι έχει κάτι να "αποδείξει" στους πάντες. Ας ελπίζουμε ότι το κίνητρο αυτό θα τον κάνει παραγωγικό.

Θα ήθελα επίσης να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου και στον κ. Χατζηγάκη για το έργο του στο Δικαιοσύνης, όπου πραγματικά αποδείχτηκε ενεργός υπουργός, με πλούσια και πρωτότυπη νομοθετική δραστηριότητα, όπως το σύμφωνο συμβίωσης (ποιος περίμενε μια τέτοια εξέλιξη από μια κυβέρνηση ΝΔ;) και η φροντίδα του για το σωφρονιστικό σύστημα. Θεωρώ την μετακίνησή του στο Γεωργίας ως ακατάλληλη, μιας και το Γεωργίας χρειάζεται έναν γνώστη του διεθνούς εμπορίου και αναπτυξιακών οικονομικών. Πολλές φορές όμως οι εφευρετικοί και δραστήριοι άνθρωποι ξεπερνούν τις δυσκολίες μη γνώσης πολλών θεμάτων με την απλή τους λογική, και ο κ. Χατζηγάκης είναι ένας από αυτούς.

Η παραμονή του κ. Αβραμόπουλου στο Υγείας είναι καθαρά ζήτημα υπουργικών ισορροπιών, μιας και είναι πολιτικός ογκόλιθος από μόνος του, και δύσκολα θα μπορούσε να μετακινηθεί σε υπουργεία που θα του πήγαιναν (Εσωτερικών/Εξωτερικών) μιας και εκεί κατοικοεδρεύουν άλλοι ογκόλιθοι. Απλά υπομονή για τον κ.Αβραμόπουλο. Θα πρεπε να χαίρεται πάντως, γιατί το Υγείας είναι "ασφαλές" υπουργείο τις ανήσυχες αυτές μέρες, χωρίς παγίδες.

Είμαι εξοργισμένος με την παραμονή του κ. Ιωαννίδη στο Υφ. Αθλητισμού. Γενικά είμαι εξοργισμένος με την ύπαρξή του στην πολιτική. Ο άνθρωπος έγινε βουλευτής επειδή χαίρει της εκτίμησης του αμόρφωτων αθλητικών οπαδών, και ειλικρινά δεν έχει τις ικανότητες να βελτιώσει και να αναδείξει το χώρο. Του λείπουν οι ικανότητες διαπραγμάτευσης και ισορροπιών, και δεν μπορεί να αρθρώσει ούτε καν στοιχειώδη λόγο! Απαιτούμε την απομάκρυνσή του.

Είμαι βαθύτατα δυσαρεστημένος που η κ. Γιαννάκου δεν επανήρθε στο υπουργικό σχήμα. Η μεταρρύθμιση της παιδείας που προώθησε ήταν κάτι που η χώρα το είχε μεγάλη ανάγκη, αλλά πολεμήθηκε από πολλαπλά κατεστημένα. Είναι ένας άνθρωπος για δύσκολες αποστολές. Καταλαβαίνω ότι ο πρωθυπουργός δίνει σημασία στο ότι δεν εξελέγη καν βουλευτής, αλλά εν γένει κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουμε να δίνουμε σημασία στο αν κάποιος εξελέγη βουλευτής η όχι, και να τοποθετούμε υπουργούς ανθρώπους τεχνοκράτες βάσει ικανοτήτων, και όχι βάσει πόσα πρόβατα μετράει ο καθένας στο εκλογικό μαντρί τους.

Απογοητευμένος είμαι επίσης από την παραμονή του κ. Μειμαράκη στην κυβέρνηση. Σε οποιοδήποτε υπουργείο. Όντας το απόλυτο "κομματόσκυλο", ο κ. Μειμαράκης θα πρέπε να τοποθετηθεί στο κόμμα. Εκεί είναι το στοιχείο του. Για την κυβέρνηση είναι, με συγχωρείτε, εντελώς άχρηστος, και στα τόσα χρόνια που είναι στο υπουργείο θα έπρεπε να είχαμε δει θεαματικές αλλαγές στο στρατό σε πολλά ζητήματα, με κυριότερο τον εξορθολογισμό της θητείας και των εξοπλισμών, ριζική αλλαγή της επιχειρησιακής φιλοσοφίας της χώρας και της δομής του στρατεύματος, κατάργηση και αναδιάταξη στρατοπέδων με στόχο μείωση του κόστους (και όχι όπως τώρα για εξυπηρέτηση τοπικών οικονομιών). Δεν είναι ικανός ο κ.Μειμαράκης να κάνει τίποτε απ'όλα αυτά.

Κλείνοντας, η γενική μου άποψη είναι ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα είναι χειρότερο διαχειριστικά αλλά καλύτερο επικοινωνικά και πολιτικά από το προηγούμενο. Είναι χειρότερη κυβέρνηση για να διαχειριστεί την χώρα γιατί δεν υπάρχει ικανός αντικαταστάτης για τον κ. Αλογοσκούφη στο Οικονομίας, ενώ η αποχώρηση των Χατζηδάκη από το Μεταφορών και Χατζηγάκη από το Δικαιοσύνης δημιουργούν αβεβαιότητα για το κατα πόσο θα συνεχίστεί η καλή δουλειά στα υπουργεία που άφησαν, ενώ κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουν να προσφέρουν κάτι τραγικά καλύτερο στα νεα τους υπουργεία σε σχέση με τους προηγούμενους ενοίκους τους. Πρέπει να παραδεχτούμε όμως ότι η νέα κυβέρνηση βελτιώθηκε επικοινωνιακά και πολιτικά. Ο κ.Αλογοσκούφης ήταν ένα μαύρο πρόβατο. Το ίδιο και οι κκ. Φώλιας και Λιάπης, καθώς και κάποιοι άλλοι.

Ας ελπίσουμε όλα να πάνε καλά, αν και πιστεύω ότι αν δεν βρεθεί σύντομα ένας ικανός ΥΠΕΘΟ, τότε θα ήταν καλύτερα να ερχόταν το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση που έχει οικονομολόγους και μπόλικους.

Analytis

Δεκεμβριανά 2008: Απολογισμός

2009-01-12T02:18:00.003+02:00

Τι να πρωτοειπώ και τι να πρωτοαναλύσω για τα Δεκεμβριανά που συντάραξαν τη χώρα, σπίλωσαν την εικόνα της ανα την υφήλιο, και έφεραν την πατρίδα μας στα πρόθυρα του χειρότερου παραλογισμού που μπορούσε να υπάρξει;

Πολλά είναι η απάντηση, και παρ' όλο που πολλά συνέβησαν και πολλά ειπώθηκαν, θα αποτολμήσω μια πρόχειρη κριτική ανασκόπηση του τι πραγματικά συνέβη, και τι δεν συνέβη.

Πρωτ'απόλα αυτό που ζήσαμε τον προηγούμενο μήνα δεν ήταν σε καμία περίπτωση ούτε "επανάσταση", ούτε "εξέγερση". Γελάω πάρα πολύ με τις φιλοδοξίες όλων εκείνων που προσπαθούν να το ονομάσουν έτσι. Αυτό που μπορούμε με ασφάλεια να πούμε, είναι ότι επρόκειτο για ταραχές οι οποίες τόσο σαν αφορμή όσο και σαν έκφραση ήταν εφάμιλλες των ταραχών της Γαλλίας το 2005 και των ταραχών του Los Angeles το 1992. Οι ομοιότητες με τα δυο αυτά περιστατικά πολλές: νεαροί που ανήκουν σε κοινωνική ομάδα συχνά διασταυρωμένη με την αστυνομία πέφτουν θύματα αστυνομικής βίας, και η κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκουν (και μόνον αυτή) ξεσηκώνεται για να πάρει το αίμα της πίσω. Τόσο οι ταραχές της Αθήνας 2008 λοιπόν, όσο και της Γαλλίας 2005 και Los Αngeles 1992 είχαν εντυπωσιακά ίδια χαρακτηριστικά, τόσο σε επίπεδο "σπινθήρα" που άναψε τη φωτιά, όσο και σαν κοινωνιολογική βάση αναφοράς.

Δεν ήταν λοιπόν κοινωνική εξέγερση. Έφαγε απλά η αστυνομία ένα μέλος των "γνωστών αγνώστων" και αυτοί ξεσηκώθηκαν για να πάρουν το αίμα τους πίσω. Ποσώς ενδιαφέρθηκαν όταν η αστυνομία σκότωσε εκείνο το άμοιρο σερβάκι στη Θεσσαλονίκη το 1999, ποσώς τους ενδιέφερε αν η αστυνομία σκότωσε ένα άλλο παλικάρι (Έλληνα) πριν λίγα χρόνια στην Θεσσαλονίκη πάνω σε αστυνομικό έλεγχο, ποσώς τους ενδιέφερε όταν η 17Ν σκότωσε με τη ρουκέτα της κατά λάθος εκείνον τον άτυχο νέο στην επίθεση εναντίον του Γ. Παλαιοκρασσά το '92.

Γιατί ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν ήταν ο οποιοσδήποτε Έλληνας..ήταν δικός τους! ήταν στην παρέα τους! δεν ήταν ακριβώς το "άγιο" παιδί που μας παρουσίασαν τα ελληνικά ΜΜΕ, συγκρατημένα και αυτά να μην πουν την αλήθεια γιατί υπήρχε και μια μάνα που πενθούσε ταυτόχρονα τόσο το παιδί της, όσο και το χρυσοχοείο της που, σύμφωνα με την Καθημερινή, καταστράφηκε και λεηλατήθηκε και αυτό από τους "εκδικητές" του μικρού Αλέξη. Του Αλέξη ο οποίος κατάφερε "κατά λάθος" να βρεθεί τόσο στον αγώνα πόλο Ολυμπιακού-Παναθηναικού που έγιναν επεισόδια από χούλιγκανς ("απλός θεατής ήταν" σπάραξε η μάνα στα κανάλια) όσο και λίγη ώρα αργότερα στο σημείο που έγιναν τα επεισόδια με τους δυο αστυνομικούς ("περαστικός ήταν" λένε οι φίλοι του).

Ας πούμε τα πράγματα ξεκάθαρα. Ο μικρός Αλέξης, με την μάνα χρυσοχόο και τον μπαμπά τοπικό πολιτικό, ήταν απλά ένα παιδί που έπαιζε αυτό που πολλά νεαρά παιδιά παίζουν τα τελευταία χρόνια με την αστυνομία, την μετεξέλιξη ενός παιδικού παιχνιδιού που στο δημοτικό το λέγαμε "κλέφτες και αστυνόμοι", και τότε θυμάμαι οι παιδικοί "κλέφτες" που τρέχαμε να μην μας πιάσει η άλλη ομάδα ήμασταν περήφανοι που καταφέρναμε στο τέλος να βγούμε νικητές. Αλλά προφανώς κάποια παιδιά το πήραν πολύ στα σοβαρά το ηρωικό αυτό παιχνίδι. Και επειδή ο χουλιγκανισμός πάντα ψάχνει μια διαφυγή, η δημοσιοϋπαλληλική αστυνομία μας ήταν ένας πολύ εύκολος στόχος.

Από την άλλη, βέβαια, είχαμε το τέρας (χωρίς εισαγωγικά). Ένα ρεμάλι αστυνόμο που νόμιζε πως ήταν ράμπο, που την είδε πιστολέρο. Ένα κατάπτυστο, προφανώς, υποκείμενο, που η βαλλιστική εξέταση έδειξε ότι βάρεσε ούτε στο έδαφος, ούτε στον αέρα, αλλά στο ψαχνό! Δεν το συνεχίζω περισσότερο γιατί τα ΜΜΕ νομίζω είπαν όλα όσα θα θελα να πω. Εδώ άλλωστε είμαστε για να αποκαλύπτουμε κρυμμένες αλήθειες, και αυτή η αλήθεια για τον αστυνομικό αυτό είναι μια αλήθεια φανερή και καθόλου κρυμμένη. Τίποτα λιγότερο από ισόβια είναι η ευχή μου.

Ήταν άδικος ο χαμός του Αλέξη; ναι ήταν...ανεξαρτήτως του αν ήταν ένας μικρός χούλιγκαν, που του άρεσε να πετά πέτρες, δοκάρια και, ποιος ξέρει, μπορεί και καμιά μολότοφ που και που. Αυτό που σίγουρα του χρειαζότανε ήταν ένα γερό αναμορφωτήριο, το λιγότερο κανένα κρατητήριο για να τρομάξει λίγο, μέχρι να πέσει το τηλεφωνάκι από τον μπαμπά τον τοπικό πολιτικό και να πάει σπίτι του. Ανεξαρτήτως του παιδιού, του παρελθόντος του, της συμπεριφοράς του, δεν δικαιολογούνταν ο πυροβολισμός. Γι' αυτό και η προσπάθεια του αστυνομικού να παρουσιάσει το παρελθόν του νεαρού ως δικαιολογία για τον πυροβολισμό ήταν εμετική. Ανεξαρτήτως αν ήταν αλήθεια αυτά που έλεγε, που κατά πάσα πιθανότητα ήταν, το ότι προσπάθησε να δικαιολογήσει τον πυροβολισμό ήταν επαίσχυντο. Περισσότερο θα τον συμπαθούσα αν έλεγε "με στρίμωξαν, πανικοβλήθηκα, το έκανα από τον πανικό, μετάνιωσα, ήμουν πανικοβλημένος, ζητώ συγχώρεση" (που αν και ψέματα, τέλος πάντων είναι πιο πειστικό) παρά αυτό το εμετικό. Πες μια συγγνώμη βρε αδερφέ τουλάχιστον! Πες ένα λυπάμαι! Το ότι έκατσες και προσπάθησες να δικαιολογήσεις το γιατί δεν λυπάσαι, είναι για φτύσιμο!

Από κει και πέρα το τι συνέβη μακράν απέχει από τα περι "αυθόρμητης εξέγερσης" που πολλοί επικαλούνται. Απλά πέσαν τηλεφωνήματα μεταξύ χουλιγκάνων και αντιεξουσιαστών "σκότωσαν τον Αλέξη της παρέας μας, ναι ρε, σκότωσαν δικό μας οι αλήτες! σκότωσανε δικό μας, πάμε να τους δείξουμε". Σε χρόνο dt τα τηλέφωνα μεταξύ των γνωστών αγνώστων όλης της Ελλάδας είχαν πέσει, και όλοι βγήκαν στους δρόμους ταυτόχρονα. Για κανέναν που σκοτώθηκε από την αστυνομία δεν είχαν επιφυλάξει κάτι τέτοιο. Ο Αλέξης όμως ήταν ειδική περίπτωση, γιατί ήταν δικός τους...

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, όπως πχ γιορτή πολυτεχνείου, πορεία στην αμερικανική πρεσβεία, αντιπολεμική διαδήλωση, πορεία για την παιδεία, οι οδομαχίες με τους γνωστούς κουκουλοφόρους θα ήταν σκληρές. Αλλά η περίπτωση τώρα ήταν περίεργη. Όχι μόνο ήταν εξαγριωμένοι γιατί σκότωσαν δικό τους, όχι μόνο είχα τις ευχές ολόκληρης κοινοβουλευτικής παράταξης και κατέστρεφαν με το μένος αριστερού ιερού πολέμου, αλλά οποιοσδήποτε τραυματισμός τους θα θεωρούνταν από τον τύπο, υπό το φως της προφανούς δολοφονίας του Αλέξη, ως αστυνομική βία, και με το μένος τους η πιθανότητα ενός ακόμα θανάτου σε περίπτωση σοβαρής συμπλοκής ήταν αυξημένος. Αν γινόταν κάτι τέτοιο, τότε πραγματικά μπορεί να είχαμε εξέγερση. Ακριβώς γι' αυτό το λόγο και δικαιολογημένα, η εντολή που δόθηκε στην ΕΛΑΣ ήταν να αποφύγει κάθε εμπλοκή. Μια απόφαση την οποία, παρ' όλες τις ζημίες που συνέβησαν, την χαιρετίζω ως υπεύθυνη και δικαιολογημένη από την πολιτική μας ηγεσία.

Έτσι, ο θάνατος του Αλέξη και η ιδεολογική κάλυψη του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν στους κουκουλοφόρους το ελεύθερο να κάνουν ότι θέλουν. Και έκαναν ότι ήθελαν. Σύντομα, εκτός από αυτούς, και άλλοι μυρίστικαν την ευκαιρία. Μετανάστες, Αλβανοί, χούλιγκαν, και ξαφνικά όλη η βρωμερή υποκοσμική βάση που ενυπάρχει σε κάθε κοινωνία μυρίστηκε ότι εδώ μπορούμε να λεηλατήσουμε, να κλέψουμε, να οργαστούμε την βία. Και βγήκαν και αυτοί στους δρόμους. Αγαπημένη μου σκηνή από περιγραφή της Καθημερινής: ο τραβεστί πακιστανός που είχε βουτήξει την γούνα από το κατάστημα γυναικείων ειδών και έτρεχε στο δρόμο φορώντας την και με τις σαγιονάρες...ώρες ώρες το επίπεδο των "αριστερών" αυτών "εξεγέρσεων" πραγματικά με συναρπάζει...Να χαίρεστε τους ψηφοφόρους σας κύριε Αλαβάνε, τους οποίους με τόση φροντίδα προσπαθείτε να καλύψετε ιδεολογικά...μια γούνα για τον κύριο Αλαβάνο παρακαλώ...από ρώσικη αρκούδα φυσικά, να μην ξεχνιόμαστε...

Από εκεί και πέρα περνάμε σε κάτι περίεργους...bloggers, δημοσιογράφους, "ιδεολόγους", οι οποίοι, μέσα στην αυνανιστική τους μανία να βαφτίσουν ένα ξεσηκωμό συμμοριών σε "επανάσταση" είπαν και έγραψαν διάφορα γελοία με τα οποία ακόμα γελάω... όπως πχ ότι "από την Ελλάδα ξεκινάει το κύμα που θα σαρώσει με επανάσταση όλη την Ευρώπη" μέχρι την περιγραφή των "εξεγερμένων" ως ευγενών καταπιεσμένων εργαζομένων που ξεσηκώνονται ενάντια στο κατεστημένο...Λίγο δύσκολο βέβαια, μιας και η ηλικία των παιδιών αυτών κυμαίνεται κάπου μεταξύ 16 και 22 χρονών, οπότε ακόμα βυζαίνουν από την μάνα τους, πάνε φροντιστήρια, έχουν μανάδες χρυσοχόους και μπαμπάδες τοπικούς πολιτικούς, και καμία μα καμία καταπίεση κοινωνική δεν έχουν νιώσει ακόμα στη ζωή τους. Να πω ότι βγήκαν 20ρηδες και 30ρηδες άνεργοι στους δρόμους, να πω ναι, εδώ έχουμε μια κοινωνική έκρηξη! Αλλά δεν ήταν δύσκολο, ακόμα και για τους ξένους ανταποκριτές, να καταλάβουν ότι όλοι αυτοί οι κουκουλοφόροι δεν ήταν τίποτε άλλο από...αριστερός χουλιγκανισμός! "Εξέγερση των καλομαθημένων" τόνιζε το BBC σε μια του ανταπόκριση, και εξεπλάγην από το πόσο καλό ρεπορτάζ πραγματικά έκαναν... Και όσο για το ότι θα γίνει απαρχή παγκόσμιας εξέγερσης...ακόμα γελάω με την μεγάλη ιδέα που έχουν μερικοί άνθρωποι στην Ελλάδα για τον εαυτό τους...

Τέλος, είδα έναν blogger ο οποίος χλεύαζε τους αστυνομικούς που φύλαγαν το δέντρο...Δεν μου λέτε, το δέντρο τι σας πείραξε; Αυτή είναι η επανάσταση που ευαγγελίζεστε; η καταστροφή των εορταστικών εικόνων των μικρών παιδιών; γιατί το δέντρο δεν είναι εκεί για εμάς...είναι για αυτά τα μικρά τα παιδάκια που θέλουν να πάνε να δούνε το Άγιο Βασίλη, να χαρούνε τις γιορτές. Για μένα, το κάψιμο του δέντρου εν μέσω γέλιων και ιαχών κουκουλοφόρων ήταν η απόλυτη ένδειξη του πόσο βάρβαροι και κοινωνικά αποκομμένοι από τον μέσο πολίτη ήταν οι ταραξίες αυτής της εξέγερσης. Τα κίνητρά τους δεν είχαν καμία σχέση λοιπόν με αριστερή επανάσταση...είχαν όμως κάθε σχέση με τον Νέρωνα, που έκαψε την Ρώμη για πλάκα...και αυτά τα παιδιά για πλάκα έκαψαν την Αθήνα...ιδού οι μικροί Νέρωνες που υιοθετεί η "προοδευτική" αριστερά μας.

Κλείνω το μακροσκελές αυτό κείμενο στηλιτεύοντας την κουκούλα. Γιατί η ιστορία απέδειξε το εξής: ότι οι πραγματικοί αγωνιστές δεν ντρέπονται να δείξουν το πρόσωπό τους. Την κουκούλα μόνο ο ταραξίας ενός δημοκρατικού πολιτεύματος την χρειάζεται. Στο Πολυτεχνείο το '73 κανείς δεν φορούσε κουκούλα. Κανείς απ' όσους αγωνίστηκαν ενάντια στην δικτατορία δεν φόρεσε κουκούλα. Κανείς απ' όσους αγωνίστηκαν ενάντια στις κατοχικές δυνάμεις δεν φόρεσε κουκούλα. Γιατί η κουκούλα μόνο μια χρησιμότητα έχει: να μην σε αναγνωρίζει ο δήμος, ο λαός! Την φορούσαν οι δωσίλογοι, και είχαν τους λόγους τους. Έτσι και οι νεαροί κουκουλοφόροι μας, δεν φοράνε κουκούλες. Όχι για να μην τους αναγνωρίσει η αστυνομία. Αλλά για να μην τους αναγνωρίσουν οι συμπολίτες τους, και πιο συγκεκριμένα οι μανάδες τους και οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων και των αυτοκινήτων που καταστρέφουν. Δεν κρύβονται από καμία εξουσία, γιατί οι αγωνιστές της ελευθερίας ποτέ δεν κρύφτηκαν από τον λαο, ποτέ δεν υπάρξαν άγνωστοι. Στην πραγματικότητα, κρύβονται από την δημοκρατία. Η κουκούλα είναι εργαλείο των δειλών, όχι τον επαναστατών, και οι επαναστάτες δεν είναι δειλοί, ούτε κουκουλοφόροι.

Ελπίζω να μην έχουμε άλλα θύματα, ούτε από την μια, ούτε και από την άλλη πλευρά. Θα το ξεπεράσουμε και αυτό ως έθνος. Τουλάχιστον κατάλαβαν πολλοί ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο. Και θα δούμε, ελπίζω, μεγάλη βελτίωση, τόσο στο θέμα του "ασύλου", όσο και σε πολλά. Ίσως όχι σε αυτή την κυβέρνηση, αλλά σίγουρα με την επόμενη.

Analytis

H επιστροφή του Αναλυτή

2009-01-12T02:14:00.002+02:00

Αγαπητοί αναγνώστες

Για κανα δυο μήνες απουσίασα από τα της blogoσφαιρας λόγω πιεστικών επαγγελματικών υποχρεώσεων. Επειδή όμως θεώρησα κρίμα την εγκατάλειψη αυτής της προσπάθειας, επανέρχομαι ξανά και αναμείνατε ξανά περισσότερη ανάλυση της ειδησεογραφίας.

Νίκη Ομπάμα: πώς προέκυψε το αποτέλεσμα;

2008-11-05T20:40:00.020+02:00

Ο Μπάρακ Ομπάμα είναι από χθές ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Κοσμοϊστορική η στιγμή; Αναμφίβολα! Είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος και αυτό θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην αμερικάνικη και παγκόσμια ιστορία. Δεν είναι μόνο αυτό όμως. Ας μην ξεχνάμε ότι προηγούμενοι μάυροι υποψήφιοι αγνοήθηκαν. Ο Ομπάμα δεν ήταν απλά ένας ακόμα μάυρος υποψήφιος. Με το ύφος του, την αποφασιστικότητά του, το ώριμο μίγμα χιούμορ και σοβαρότητας, αλλά πάνω απ'όλα με την ικανότητά του να επικοινωνεί αποτελεσματικά μακροπρόθεσμα όνειρα και οράματα στους συμπολίτες του, αποτέλεσε μια δικαιολογημένη επιλογή για τον αμερικανό ψηφοφόρο ανεξάρτητη της φυλετικής του καταγωγής.

Η νίκη, βέβαια, καθόλου ευρεία δεν είναι, και ας μην παρασύρονται οι υπστηρικτές του Ομπάμα από τις εκλεκτορικές ψήφους του first past the post αμερικανικού συστήματος. Με ποσοστό 53% έναντι 47% του Τζών Μακέην, μια αναποδιά στην διοίκηση ή στο image του αφού αναλάβει την εξουσία θα φέρει το πολιτικό παιχνίδι και πάλι στα ίσια του. Και με δεδομένο ότι ο Ομπάμα ξόδεψε 600-700 εκ. δολλάρια στην προεκλογική του εκστρατεία έναντι των 80 εκ. δολλ του Τζών Μακέην, αναρωτιέται κανείς τι θα γινόταν αν δίνονταν στους δυο μονομάχους η ίδια ποσότητα "πυρομαχικών", και αν αντίθετα θα απαιτούσαμε μεγαλύτερη διαφορά από τον Ομπάμα βάσει των πολλαπλάσιων χρημάτων που ξόδεψε.

Ερώτημα επίσης αποτελεί για την εκλογή του το κατά πόσον ο Ομπάμα εξελέγη εξ'αιτίας του χρώματός του ή όχι. "Choose a man based on the content of his charachter, and not the colour of his skin" κράυγαζαν φρενιασμένα οι μαύροι ψηφοφόροι, αλλα οι ίδιοι ολοφάνερα ψήφισαν "ρατσιστικά" δίνοντας το 97% (!!!) των μαύρων ψήφων στον Ομπάμα. Αναρωτιέται κανείς, λοιπόν, κατά πόσο θα άλλαζε το αποτέλεσμα αν η μαύρη ψήφος ήταν λιγότερο χρωματισμένη φυλετικά και περισσότερο πολιτικά, όπως πχ των ισπανόφωνων που υποστήριξαν Ομπάμα μεν αλλά πιο ισορροπημένα (60% Ομπάμα, 40% Μακέην). Και είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι αν οι μαύροι ψήφιζαν φυλετικά αποχρωματισμένα όπως οι ισπανόφωνοι, ο Μακέην αυτή τη στιγμή θα ήταν νικητής, γιατί αρκεί ένα 3% των ψηφοφόρων να αλλάξει στρατόπεδο για να ανατρέψει το αποτέλεσμα.

Ο Μακέην από την άλλη έκανε λάθη, πολλά λάθη στην εκστρατεία του. Ο ανεξάρτητος, υπερκομματικός και καθόλου συντηρητικός Μακέην, μέσα στο άγχος του να συσπειρώσει την Ρεπουμπλικανική βάση που δυσπιστούσε απέναντί του, υπέπεσε σε σειρά λάθων. Αναγκάστηκε να αλλάξει το ύφος του και να αποσιωπήσει τις ιδιαίτερες θέσεις του, με τις οποίο είχε τόση απήχηση υπερκομματικά, και να τις υποβιβάσει σε νευρικά βροντώδη χοροπηδητά και εθνικιστικά συνθήματα που αρέσουν στην αμερικανική "δεξιά", ενώ η επιλογή της Sarah Palin για την αντιπροεδρία κατέστρεψε και τις τελευταίες ελπίδες του να προσελκύσει υπερκομματικούς ψηφοφόρους και την σκεπτόμενη Αμερική, όλα στο βωμό της συσπείρωσης των αμόρφωτων χωριατών πιονέρων του γεωγραφικού κέντρου και νότου. Γκάφες όπως ο χαρακτηρισμός της Αμερικανικής οικονομίας ως "εύρωστης" στο άκουσμα της χρεωκοπίας της Lehman Brothers δημιούργησαν σοβαρά ερωτηματικά κατα πόσο διατηρεί επαφή με την πραγματικότητα, ενω η απουσία δεδηλωμένων θέσεων (προφανώςγια να μην στεναχωρήσει με αυτές την ρεπουμπλικανική βάση) χτύπησε άσχημα μπροστά στα πλούσια οράματα και προγράμματα του Ομπάμα. Τέλος, το σημαντικότερο, φυσικά, πρόβλημα για τον Μακέην ήταν όχι μόνο ότι εκπροσωπούσε κυβερνών κόμμα εν μέσω οικονομικής κρίσης, αλλά και ο ίδιος ο George Bush και η βαριά κληρονομία του, και η δήλωση στήριξης του Dick Cheney λίγες μέρες πριν τις εκλογές αποτέλεσε χαριστική βολή για κάθε ελπίδα επανεκλογής. Γιατί αν υπήρχε κάτι που ο μέσος αμερικανός ήθελε πάση θυσία ήταν η αποστασιοποίηση από τον George Bush και ότι αυτός αντιπροσώπευε, και ο McCain απέτυχε να πείσει του αμερικανούς ότι το Ρεπουμπλικανικό κόμμα που τον στηρίζει άλλαξε ενα μια νυκτί.

Παρά ταύτα, ο Μακέην κατάφερε να συγκεντρώσει 47%, ή (αντίστροφα) κατάφερε να "συγκρατήσει" τον οδοστρωτήρα Ομπάμα, τα πολλαπλάσια χρήματά του και την bonus "φυλετική" προτίμηση των μαύρων προς αυτόν, στο 53%. Αξίζουν λοιπόν συγχαρητήρια στον Τζών Μακέην για την προσπάθεια αυτή. Κανείς, πραγματικά, άλλος υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων δεν θα στεκόταν τόσο καλά απέναντι στον Ομπάμα, και με δυο τρείς καλύτερους χειρισμούς, όπως η επιλογή του Δημοκρατικού Joe Liebrman για την αντιπροεδρία και η αποβολή του άγχους συσπείρωσης της ρεπουμπλικανικής βάσης, μπορεί να είχε βγει και νικητής.

Ο Ομπάμα, αντιθέτως, καθόλου δεν αγχώθηκε να "συσπειρώσει" τους μαύρους ψηφοφόρους, παρ'όλο που είχε κάθε λόγο να το κάνει, γιατί η αλήθεια είναι ότι στην αρχή δεν τον θεωρούσαν "αρκετά μαύρο", όπως είχε δηλώσει ο Jesse Jackson, η έτερη μαύρη φιγούρα εθνικής αποδοχής στις ΗΠΑ. Παρ'όλα αυτά ο Ομπάμα πόνταρε ότι οι μαύροι θα τον υποστηρίξουν έτσι η αλλιώς, ενώ αν προσπαθούσε αγχωτικά(σαν τον Μακέην) να συσπειρώσει την βάση του προωθώντας τον εαυτό του σαν "μαύρο" αυτοπεριχαρακωμένο υποψήφιο διαμαρτυρίας, ποτέ δεν θα είχε την απήχηση που απέκτησε, γιατί οι περιχαρακωμένοι μαύροι υποψήφιοι ανέκαθεν επικεντρώνονταν στα φυλετικά και χάνανε το γενικότερο perspective άλλων καίριων θεμάτων. Αντιθέτως, ο Ομπάμα θεώρησε τη φυλετική του καταγωγή ως δεδομένη που δεν χρειαζόταν περαιτέρω τονισμό, επικεντρώθηκε στα θέματα που απασχολούσαν γενικά την Αμερική και όχι μόνο τους μαύρους.

Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι η μη γνήσια μάυρη καταγωγή του βοήθησε στην κατέυθυνση της μη αυτοπεριχαράκωσης, και αν δεν ήταν ο Ομπάμα ο ίδιος εξαιρετική περίπτωση παρελθόντος και χαρακτήρα, μπορεί να έπαιρνε κάμποσες δεκαετίες ακόμα για να βγεί αφροαμερικανός πρόεδρος. Ούτε καν η τηλεόραση και το σινεμά δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν τόσο σύντομα, θεωρώντας αντίθετα ότι πρώτα θα έβγαινε μια γυναίκα, μετά κάποιος ισπανόφωνος (που ως κοινωνική ομάδα είναι πολύ πιο προσαρμοσμένη κοινωνικά και καθόλου αυτοπεριχαρακωμένοι, παρ'όλο που μιλούν και άλλη γλώσσα) και μετά ένας μαύρος. Ο Ομπάμα, ακριβώς επειδή δεν είναι ο τυπικός μαύρος ,αλλά κάτι άλλο μοναδικό, ονειροπόλο, και σαφέστα λιγότερο ρατσιστής στις συναναστροφές του από τους ίδιους τους μάυρους, έσπασε το ταμπού μόνος του πριν η ίδια η κοινωνία, είτε η λευκή είτε και η ίδια η μαύρη, ήταν έτοιμη να αποδεχτεί την προοπτική ενός μαύρου προέδρου.

Ο Ομπάμα δεν είχε μεγαλώσει παρέα με μαύρους, είχε μείνει ορφανός από τον μάυρο πατέρα του και τον μεγάλωσε η λευκή μητέρα του. Δεν ήταν κοινωνός του τρόπου ζωής και των κοινωνικών προτιμήσεων των αμερικανών μαύρων. Και η τραγική αλήθεια στην Αμερική είναι ότι, στις μέρες μας, οι μαύροι είναι μια εξαιρετικά αυτοπεριχαρακωμένη κοινωνική ομάδα. Δεν τους περιχαρακώνουν τόσο οι συμπολίτες τους, όσο αυτοπεριχαρακώνονται οι ίδιοι, και δυσπιστούν για οποιονδήποτε μαύρο δεν υιοθετεί το δικό τους εσώκλειστο κοινωνικό σύστημα. Εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν "πολιορκημένοι" τη στιγμή που ολοφάνερα η μεγάλη πλειοψηφία των λευκών αμερικανών έχει αφήσει πίσω της δια παντώς τις φυλετικές προκαταλήψεις. Οι μαύροι στην Αμερική αποφεύγουν όχι μόνο τους λευκούς, αλλά ακόμα και τους ισπανόφωνους, με τους οποίους θα έπρεπε, θεωρητικά, να βρίσκονται κοντύτερα. Ακόμα και ο κινηματογράφος και η τηλεόραση αποφεύγουν συστηματικά να "σπάσουν" αυτό το ταμπού, και ενώ βλέπει κανείς στην τέχνη πολύ συχνά μάυροι να παρουσιάζονται σε ηγετικές θέσεις, δεν βλέπει κανείς σχεδόν ποτέ ένα μικτό ζευγάρι-οικογένεια μαύρων/λευκών. Αποτελεί ακόμα και σήμερα τεράστιο ταμπού, όχι τόσο των λευκών, όσο των ίδιων των μαύρων. Η αυτοπεριχαράκωση τους είχε ως αποτέλεσμα να παράγουν πολιτικούς με παρωπίδες οι οποίοι καθόλου κατάλληλοι δεν ήταν να ηγηθούν ενός πολυπολιτισμικού κράτους, πόσω μάλλον να παίξουν το ρόλο παγκόσμιου ηγέτη. Ο Ομπάμα, με το μοναδικό παρελθόν του που διέφερε από τόν τυπικό αφροαμερικανό, άλλαξε αυτή την κατάσταση.

Ας ελπίσουμε ότι τα οράματά του και η ηγεσία του θα φανεί αντάξια των προσδοκιών

Ολυμπιακή: σημαντικό βήμα προς επίλυση

2008-11-05T19:29:00.009+02:00

Ψηφίστηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο για την αποκατάσταση των εργαζομένων της Ολυμπιακής, εν όψει της προσπάθειας εξυγιαντικής ιδιωτικοποίησης της εταιρείας.

Αποτελεί τεράστιο βήμα προόδου. Επί δεκαετίες η Ολυμπιακή, με συντριπτική ευθύνη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ πρέπει να παραδεχτούμε, έχει μεταβληθεί σε μια απίστευτη μαύρη τρύπα κατασπατάλησης εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, χρημάτων των Ελλήνων φορολογουμένων. Εξ ανέκαθεν ανυπέρβλητο εμπόδιο στην πορεία εξυγίανσης αποτέλεσαν οι εργαζόμενοι οι όποιοι εργωδώς και φανατισμένα αγωνίστηκαν να διατηρήσουν εξωφρενικά πολυτελή προνόμια μισθοδοσίας, παροχών και ασυδοσίας σε ένα ανταγωνιστικό αεροπορικό διεθνές περιβάλλον που κάνει την ίδια δουλειά με το μισό κόστος. Με το νομοσχέδιο του υπουργείου Μεταφορών, και με όλα τα εύσημα που αντιστοιχούν στις προσπάθειες του υπουργού και πρώην επί χρόνια ευρωβουλευτή Κώστα Χατζηδάκη, η Ολυμπιακή είναι έτοιμη επιτέλους να περάσει εκεί που ανήκει, στον ιδιωτικό τομέα, αποδεσμεύοντας τεράστιους κρατικούς πόρους που προωθούνταν για να καλύψουν τις τρύπες της.

Πολλοί γκρινιάζουν (παράλογα) επειδή "ξεπουλιέται" μια κρατική εταιρεία. Ειλικρινά οι απαξιωτικοί αυτοί σοσιαλιστικού τύπου χαρακτηρισμοί ώρες ώρες καταντούν αφόρητα δημαγωγικοί. Ειδικά ο Α.Αλαβάνος με τα "σαλάμ αλέκουμ" επιχειρήματά του ξεπέρασε κάθε επίπεδο παραλογισμού, χωριατίλας, γελοιότητας, λαϊκισμού και (όλως παραδόξως) εθνικιστικής δημαγωγίας που μόνο στην λαϊκή δεξιά αρμόζει. Πώς περιμένουν από το ελληνικό κράτος να "εξυγιάνει" την Ολυμπιακή κρατώντας την σε "εθνικά" κρατικά χέρια όταν μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες δεν το κατάφεραν; British Airways, Air France, Alitalia, Swissair, Sabena, όλες ιδιωτικοποιήθηκαν ή οδεύουν προς ιδιωτικοποίηση, είτε πριν αρχίσουν να γίνονται ζημιογόνες, είτε αφού έγιναν ζημιογόνες και επιβάρυναν κρατικούς προϋπολογισμούς

Άλλοι γκρινιάζουν (πιο λογικά) ότι το κράτος πληρώνει ακριβά το ξεφόρτωμα της Ολυμπιακής με την διατήρηση των υπαλλήλων της σε άλλες υπηρεσίες ή με παχυλές αποζημιώσεις εθελουσίας εξόδου. Το θέμα όμως είναι: μπορούσε να γίνει και τίποτε το διαφορετικό; Κάτι έπρεπε να γίνει και εν τέλει αυτή ήταν η πιο αναίμακτη από απόψεως αντιδράσεων λύση. Το αν σε κάποιους φαίνεται υπερβολικό τα "μπαξίσι" που αναγκάζεται η κυβέρνηση να δώσει στους εργαζόμενους της Ολυμπιακής έτσι ώστε να μπορέσει να ιδιωτικοποιήσει την εταιρεία, ας αναρωτηθούν αυτοί οι κάποιοι γιατί οι εργαζόμενοι απαίτησαν ένα τέτοιο μπαξίσι. Αν δεν το έδινε η κυβέρνηση τι άλλες εναλλακτικές θα υπήρχαν ώστε να ξεφορτωθεί το κράτος την εταιρεία;

Ο δυσκολότερος σκόπελος, λοιπόν, ξεπεράστηκε, και αυτό που απομένει είναι το ευκολότερο κομμάτι, η εύρεση αγοραστή. Και ήδη το ενδιαφέρον είναι έντονο. Ελπίζουμε και περιμένουμε. Γιατί, εν τέλει, την Ολυμπιακή ιδιώτης την έκανε μεγάλη, και όχι το κράτος.

Έρχεται η 17η Νοεμβρίου, άρχισαν ξανά τα επεισόδια! ΑΚΑ: Κάποιος να καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο

2008-11-02T23:40:00.002+02:00

Δεν πρόλαβε να μπει καλά καλά ο Νοέμβρης, και τα καθιερωμένα παραδοσιακά επεισόδια εντός και εκτός πανεπιστημίων αρχίσανε. Οι γνωστοί άγνωστοι ξεπρόβαλαν και πάλι από την πανεπιστημιούπολη της Θεσσαλονίκης, και αφού τα έκαναν και πάλι γυαλιά καρφιά επιτιθέμενοι στα πάντα γύρω τους και βάζοντας φωτιά, τραυμάτισαν ακόμα και τους πυροσβέστες που έτρεξαν να σβήσουν την πυρκαγιά.

Είναι προφανές ότι δεν πάει άλλο! Το Πολυτεχνείο αγωνίστηκε για ελευθερία, άλλα εν τέλει έπεσε θύμα της ίδιας του της φήμης. Με το πρόσχημα της ιδεολογίας το άσυλο εδώ και πολύ καιρό προστατεύει όλες εκείνες τις ομάδες που συμμερίζονται τη βία, και απλά θέλουν να τα κάνουν γυαλιά καρφιά! Και το να έχουν ιδεολογική "κάλυψη" είναι απλά ένα bonus! Γιατί προτεραιότητά τους είναι απλά να ρίξουν ξύλο!

Κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους. Το άσυλο πρέπει να καταργηθεί! 'Η πρέπει να ρυθμιστεί η χρήση του με κάποιον άλλο τρόπο. Έως τώρα το άσυλο δίδεται αδιακρίτως στον καθένα και πρέπει να ψηφίσει η σύγκλητος του πανεπιστημίου για το αν πρέπει να αρθεί η όχι. Ε, λοιπόν, πρέπει να γίνει το αντίθετο. Η σύγκλητος να ψηφίζει όχι για το αν θα άρει το άσυλο, αλλά για το αν θα το αποδώσει σε κάποιον που το ζητά ευθύς εξαρχής (με την προϋπόθεση του αυτοδιοίκητου και της αυτοτέλειας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων). Μόνο έτσι θα αποκτήσει το πανεπιστημιακό άσυλο την πραγματική του διάσταση και θα υπηρετήσει τον σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκε! 'Η αυτό, ή να καταργηθεί τελείως! Σε δημοκρατική χώρα ζούμε, και ακόμα και αν γινόταν μια δικτατορία, το άσυλο δεν θα την σταματούσε έτσι η αλλιώς.

Φυσικά, τα αντιδεξιά ελατήρια της αριστεράς θα αντιδράσουν παράλογα και δυναμικά αν πάει να κάνει μια τέτοια αλλαγή η ΝΔ, η τέλος πάντων μια μη αριστερή κυβέρνηση. Ενδεχομένως το ΠΑΣΟΚ να είναι πιο κατάλληλο να βγάλει το φίδι απ' την τρύπα, αλλά και πάλι οι σχέσεις του με την αριστερά θα δοκιμάζονταν σοβαρά. Αν όμως δεν βγει επιτέλους κάποιος να κάνει κάτι, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε το άσυλο να βιάζεται από στοιχεία που ρίχνουν μολότοφ, επιτίθενται σε πυροσβέστες, καίνε καταστήματα, δημόσια και ιδιωτική περιουσία, εμποδίζουν δια της βίας τις πανεπιστημιακές εκλογές, εκφοβίζουν με την βία γενικότερα τον ακαδημαϊκό κόσμο, και επιχειρούν να λιντσάρουν με γυμνά χέρια ακαδημαϊκούς και πρυτάνεις!

Φτάνει πια! Ας κάνει κάποιος κάτι!

Το πακέτο των 28 δις είναι άχρηστο, η ανακοίνωση του πακέτου όμως όχι!

2008-11-02T01:40:00.007+02:00

Στην αρχή ήταν ο Α.Βγενόπουλος, ο οποίος βγήκε μπροστά και αμφισβήτησε την σκοπιμότητα και την αντικειμενικότητα του πακέτου ενίσχυσης του τραπεζικού κλάδου ύψους 28 δις ευρώ που ανακοίνωσε η κυβέρνηση.

Στη συνέχεια, κάμποσες τράπεζες του εξωτερικού, με προεξάρχουσα την βρετανική Barclays, αρχίζουν επίσης να αρνούνται την βοήθεια των κρατικών πακέτων, βρίσκοντας άλλες λύσεις στα προβλήματα που η πιστωτική κρίση τους δημιούργησε.

Και ξαφνικά, σήμερα, σύσσωμος ο ελληνικός τραπεζικός τομέας, και ερεθισμένος από τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς που του εκτοξεύθηκαν στην σχετική συζήτηση στη βουλή, δηλώνει ότι, εν τέλει, δεν καίγεται για τη βοήθεια του πακέτου, επαναλαμβάνοντας αυτό που όλοι εδώ και καιρό ξέρουμε, ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ουδέποτε ήταν εκτεθειμένο σε επισφαλή δάνεια ή σε "τοξικά" επενδυτικά εργαλεία, οπότε τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζει αυτές τις μέρες δεν έχουν να κάνουν με εσωτερικές αμαρτίες, αλλά με τους κλυδωνισμούς που υφίσταται το παγκόσμιο σύστημα από τις αμαρτίες των ξένων τραπεζών. Η ΣΜΕΧΑ, μάλιστα, θα προσφύγει στην Κομισιόν καταγγέλλοντας ευθέως το πακέτο στα κοινοτικά όργανα.

Εν τέλει, λοιπόν, το πακέτο γιατί το δίνει η κυβέρνηση; Ειδικά εφόσον, ο ένας μετά τον άλλο, οι Έλληνες τραπεζίτες τονίζουν ότι δεν το πολυχρειάζονται;

Η απάντηση είναι ότι το κάνει γιατί όλοι, εκτός των τραπεζιτών, περίμεναν από την κυβέρνηση να το πράξει. Ο κόσμος βλέπει στις ειδήσεις ότι στο εξωτερικό όλες οι κυβερνήσεις σπεύδουν να ενισχύσουν τα τραπεζικά τους ιδρύματα. Φοβήθηκε η κυβέρνηση, και δικαιολογημένα , ότι αν δεν ανακοινώσει και αυτή ένα "πακέτο", θα νομίσουν όλοι ότι οι ελληνικές τράπεζες θα είναι ο επόμενος αδύναμος κρίκος, και το "σορτάρισμα" που θα έπεφτε στις μετοχές τους ενδεχομένως να τις γονάτιζε ή να τις έκανε εύκολο θύμα εξαγοράς. Για να μη μιλήσουμε για τον πανικό του απλού κόσμου, των καταθετών δηλαδή, οι οποίοι βλέποντας τα "κοσμογονικά" που συμβαίνουν έξω, και χώρες κολοσσούς να τρέχουν για να σώσουν τις τράπεζες τους, θα απορούσαν και θα κατηγορούσαν για ανικανότητα την δικιά μας κυβέρνηση γιατί "δεν κάνει κάτι". Τότε, πανικοβλημένοι, και θεωρώντας την απραξία της κυβέρνησης ως ανικανότητα, θα έτρεχαν να αποσύρουν μαζικά τις καταθέσεις τους από τις ελληνικές τράπεζες, στεγνώνοντάς τες από ρευστό, και έτσι πετυχαίνοντας μόνοι τους, με τις δικές τους συλλογικές ενέργειες, αυτό που φοβόντουσαν ότι θα συνέβαινε για άλλους λόγους: την κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών.

Αποδεικνύεται εν τέλει, ότι η οικονομία δεν λειτουργεί πια με βάση τις ροές, όπως πιστεύαμε, αλλά με βάση την πίστη και την πληροφορία. Δεν είναι το πακέτο που θα σώσει τις ελληνικές τράπεζες, γιατί δεν χρειάζονται κανένα πακέτο. Είναι η ανακοίνωση του πακέτου που θα τις σώσει από την κατάρρευση. Είναι πάρα πολύ πιθανόν από το πακέτο το ίδιο να μην εκταμιευθεί, εν τέλει, ούτε ένα ευρώ! Αλλά είναι η εγγύηση που το πακέτο προσφέρει που αποτρέπει τόσο τους επενδυτές όσο και τους καταθέτες να αποσύρουν μαζικά τα κεφάλαιά τους από τις, υγιείς είναι η αλήθεια, ελληνικές τράπεζες.

Εν τέλει ισχύει ότι οι τράπεζες, και το τραπεζικό σύστημα, υφίστανται πάνω στις ιδέα τις πίστης, ναι της τραπεζικής πίστης, που ερμηνεύεται ως η εμπιστοσύνη που δείχνουν οι τράπεζες όταν δίνουν ένα δάνειο ότι αυτό θα αποπληρωθεί, αλλά και αντίστροφα ότι το δάνειο (κατάθεση) που οι καταθέτες δίνουν στην τράπεζα θα αποπληρωθεί και αυτό όταν έρθει η ώρα (ανάληψη). Η πιστωτική κρίση υπάρχει ακριβώς γιατί η "πίστη" ότι τα χρέη θα αποπληρωθούν έχει αντικατασταθεί με την αβεβαιότητα, με την "μη πίστη" ότι όποιος δάνεισε (είτε τράπεζα, είτε καταθέτης) θα πάρει πίσω τα χρήματά του.

Έτσι λοιπόν, η ανακοίνωση του πακέτου,και όχι το ίδιο το πακέτο (που μπορεί και να μην εκταμιευθεί ποτέ) συντηρούν το τραπεζικό μας σύστημα. Και υπό αυτή την έννοια και οπτική γωνία, το πακέτο ήταν απαραίτητο.

Οι επιτελάρχες των προέδρων, η εκλογική μας ψήφος, και ο πατριωτισμός μας

2008-10-26T17:35:00.004+02:00

Τρία ενδιαφέροντα άρθρα στη σημερινή Κυριακάτικη Καθημερινή

Στο Οι Ατσαλάκωτοι, οι Χαλίφηδες και η Εξουσία, ο Κωνσταντίνος Ζούλας, ορμώμενος από την παραίτηση Ρουσόπουλου παρουσιάζει μια ανασκόπηση όλων των κατά καιρούς εμπίστων συμβούλων των εκάστοτε πρωθυπουργών της μεταπολίτευσης. Πέτρος Μολυβιάτης, Ανδρέας Λιβάνης, Μένιος Κουτσόγιωργας, Τηλέμαχος Χυτήρης, Θεόδωρος Τσουκάτος, Γιώργος Πανταγιάς και Νίκος Θέμελης, όλοι τους πρώην "επιτελάρχες" πρωθυπουργών περνούν από το μικροσκόπιο του άρθρου αυτού. Ο Θ. Ρουσόπουλος που στέκεται ανάμεσά τους;

Στο Εκλογικό Εκκρεμές και η Επερχόμενη Αναμέτρηση ο Γιάννης Μαυρής παρουσιάζει ενδιαφέροντα στοιχεία για την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος στις τελευταίες τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις. Πόσοι ψηφίζουν ένα κόμμα συνέχεια συντηρώντας το δικομματισμό; Πόσοι συστηματικά αποφεύγουν τα δυο μεγάλα κόμματα; Και το σημαντικότερο; Πόσοι είναι αυτοί οι λίγοι που μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο και άρα μόνοι τους ανεβοκατεβάζουν τις κυβερνήσεις; Τις απαντήσεις θα τις βρείτε στην εκλογική αυτή ανάλυση

Τέλος, στο Τι διαπραγματευόμαστε με τους Σκοπιανούς; ο Χρήστος Γιανναράς στηλιτεύει την παράλογη εθελούσια αποδόμηση του πατριωτισμού μας και της αίσθησης της ιστορικής μας συνέχειας, φαινόμενο μοναδικό που δεν παρατηρείται σε κανένα άλλο κράτος με πλούσια ιστορία και πολιτισμική παράδοση.

Πνευματική Ιδιοκτησία ή Δικτατορία; Απάντηση στον e-lawyer

2008-10-21T17:16:00.008+03:00

Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει στο blog του e-lawyer για το θέμα των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Εν προκειμένω, ο e-lawyer υπερασπίζεται τα δικαιώματα των δημιουργών πάνω στα έργα τους ως έχουν σήμερα, επιχειρηματολογεί ότι το copyright διαφέρει ουσιωδώς από τις πατέντες (που παρέχουν σαφέστατα μικρότερης έκτασης προστασία), και ότι εν τέλει οι δημιουργοί πρέπει να απολαμβάνουν (πρακτικά) απεριόριστο δικαίωμα να εξουσιάζουν το δημιούργημά τους, πιο δυνατό από τα δικαιώματα που προσδίδει μια πατέντα, η οποία, όπως λέει, διαφέρει από το copyright "ως δομή".

Ακολουθεί η απάντησή μου έτσι όπως δημοσιεύτηκε στο blog του.

Αγαπητέ e-lawyer

Μπορεί πατέντες και copyright να είναι διαφορετικές ως δομές, αλλά όχι σαν ουσία. Είναι το ίδιο πράγμα (δημιουργίες και ανακαλύψεις του ανθρώπινου μυαλού)με διαφορετική εφαρμογή: οι μεν πατέντες αποτελούν εφαρμογές της δύναμης του ανθρώπινου μυαλού στον "πρακτικό" τομέα, και το μεν copyright στον θεωρητικό/διασκέδαση/τέχνη, (που δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πρακτικός).

Το παρών σύστημα αν εφαρμοζόταν στην αρχαιότητα θα επέτρεπε στον Όμηρο να διατηρήσει το copyright σε όλους τους χαρακτήρες του, απαγορεύοντας σε οποιονδήποτε άλλον τροβαδούρο να βγάλει τα προς το ζην δημιουργώντας μια καινούργια ιστορία με βάση τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα κλπ.

Όμως όλοι οι "παράπλευροι" μύθοι που δημιουργήθηκαν στην αρχαιότητα για αυτούς τους ήρωες, δημιουργήθηκαν από την ελευθερία του καθένα να παίρνει τον χαρακτήρα τους και να τον τροποποιεί όπως αυτός θέλει. Ακόμα και η ίδια η Ιλιάδα και η Οδύσσεια πιθανολογείται σοβαρά επιστημονικά ότι δεν γράφτηκαν εξ' ολοκλήρου από έναν άνθρωπο, αλλά σαν έπη εξελίχτηκαν σταδιακά με τις προσθήκες και αλλαγές πολλών τροβαδούρων πάνω σε ένα αρχικό πρωτότυπο. Όσες αλλαγές βελτίωναν το ποίημα στα αυτιά του κόσμου επιβίωναν, ενώ οι παλαιότερες λιγότερο καλές εκδόσεις χάνονταν. Σιγά σιγά, μέσω μιας πολυσυμμετοχικης διαδικασίας, οι πολιτισμικές δημιουργίες έφταναν στην τελειότητα.

Με ένα σύστημα copyright σαν το σημερινό, όλη αυτή η δημιουργική διαδικασία καταργείται. Δεν μπορώ πια να πάρω τον χαρακτήρα ενός βιβλίου που έγραψε άλλος και να φτιάξω μια δικιά μου ιστορία για αυτόν, η οποία μπορεί και να αρέσει περισσότερο, η να στηρίζεται στην προηγούμενη δημιουργία του συγγραφέα.

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, η μαζικά διαθέσιμη τεχνολογία μας επιτρέπει να μπορούμε να αντιγράφουμε και να αναπαράγουμε ένα έργο μαζικά. Το κάνει τόσο εύκολο, λοιπόν, όσο εύκολο είναι να πάρεις ένα ποίημα και να το απαγγείλεις, όπως στην αρχαιότητα. Αντιστοίχως, η ευκολία με την οποία μπορούσες τότε να αναπαράγεις ένα ποίημα μέσω του λόγου, καθιστούσε γελοία οποιαδήποτε σκέψη για copyright.

Άρα, στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι απλά το νομικό μας σύστημα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να αγνοήσει τις αλλαγές αυτές, το νέο status που η τεχνολογία προσδίδει στην προσβασιμότητα της πνευματικής δημιουργίας.

Οι πατέντες δεν διαφέρουν από το copyright. Το κράτος αποφάσισε σε κάποια φάση ότι είναι εξωφρενικό να απαγορεύει στον κόσμο να χρησιμοποιεί μια τεχνολογία για λόγους copyright, την στιγμή που εύκολα αυτή μπορεί να αντιγραφεί, και όλοι θα το κάνουν έτσι η αλλιώς. Αποφάσισε ότι είναι παράλογο να πάει κόντρα σε ένα πια εκ φύσεως δημόσιο αγαθό, όπως ο αέρας που αναπνέουμε. Όταν κάτι είναι τόσο εύκολα και ευρέως προσβάσιμο, το να προσπαθείς να βάζεις εισιτήριο ενάντια στο καινούργιο status του ως,πρακτικά, δημόσιου αγαθού είναι παράλογο.

Το νομικό μας σύστημα απλά αρνείται να αναγνωρίσει τα καινούργια δεδομένα. Σιγά σιγά θα αναγκαστεί να παραδεχτεί ότι πολλά αγαθά, λόγω τεχνολογικής εξέλιξης, αρχίζουν να μετατρέπονται σιγά σιγά σε δημόσια, πρακτικά, ελευθέρως προσβάσιμα αγαθά.

Η έννοια της περιουσίας υφίσταται όταν μπορείς κάτι να το ελέγξεις και να το εξουσιάσεις. Αν δεν μπορείς να το ελέγξεις και να το εξουσιάσεις, τότε είναι αδιανόητο να προσπαθείς να θέτεις όρια σε αυτό. Αν δεν μπορείς να αστυνομεύσεις τον αέρα που αναπνέουμε, δεν μπορείς και να τον τιμολογήσεις. Αν πχ κάποτε ο αέρας ήταν περιορισμένος και πωλούνταν στην αγορά, και ξαφνικά γινόταν άπειρος και μπορούσες να τον βρεις εύκολα παντού(πχ στην ατμόσφαιρα), σε διαβεβαιώ ότι το νομικό σύστημα θα εξακολουθούσε να αγωνίζεται ώστε να ποινικοποιήσει την ελεύθερη πρόσληψη αέρα, αδυνατώντας να κατανοήσει ότι, τώρα πια, ο αέρας είναι αγαθό ελεύθερο επειδή κάτι άλλαξε στις συνθήκες που κυβερνούν την προσφορά του, και από περιορισμένη αυτή τώρα πια γίνεται απεριόριστη και πανεύκολα προσβάσιμη.

Οπότε, e-lawyer, σου θέτω δυο ερωτήματα:

α) Θεωρείς ότι ο αρχαίος τροβαδούρος σύγχρονος του Ομήρου που έβγαζε χρήματα απαγγέλοντας Ιλιάδα και Οδύσσεια, και στην πορεία τις άλλαζε κιόλας αν δεν του άρεσαν έτσι όπως γράφτηκαν, όφειλε στην πραγματικότητα να πληρώνει royalties στον Όμηρο και να μην αλλάζει λέξη από το πρωτότυπο; Θεωρείς ότι όλοι αυτοί οι τροβαδούροοι που συλλογικά εξέλιξαν τα αρχαία αυτά έπη ήταν εγκληματίες και ότι απλά την σκαπούλαραν επειδή τότε το νομικό σύστημα και η δημόσια τάξη δεν ήταν αρκετά ανεπτυγμένες για να τους πιάσουν;

β) Θεωρείς ότι αν όλοι μας για κάποιον λόγο (πχ ζούσαμε όλοι σε ένα διαστημόπλοιο) αναγκαζόμασταν να πληρώνουμε για τον αέρα που αναπνέουμε επειδή αυτός θα ήταν περιορισμένος, και ξαφνικά ανακαλύπταμε μια τεχνολογία που θα μας επέτρεπε να παράγουμε άφθονο αέρα χρησιμοποιώντας τον ήδη υπάρχον αέρα σαν βάση πολλαπλασιασμού, θα έπρεπε το κράτος αντί να αναγνωρίσει την καινούργια κατάσταση που διαμορφώνεται με το απεριόριστο της προσφοράς του αέρα, να προσπαθήσει αντίθετα να ποινικοποιήσει την καινούργια μέθοδο παραγωγής του έτσι ώστε να μην χάσουν τα κέρδη τους οι εταιρείες παραγωγής αέρα;

Για να κλείσουμε το ζήτημα, πρέπει να κατανοήσουμε όλοι μας ότι, κάποτε, η τεχνολογία μπορεί και να φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο που θα μας επιτρέπει να ζούμε,ενδεχομένως, σαν το Star Trek, όπου κάθε σπίτι θα έχει έναν "replicator" ο οποίος θα δημιουργεί μέσα σε ένα δευτερόλεπτο οτιδήποτε θελήσουμε με μηδενικό κόστος. Ακόμα και αν αυτό μπορεί να είναι επιστημονικά αδύνατο, παρ'όλα αυτά όλοι συμφωνούμε ότι θα αποτελούσε ευχής έργο.

Τη σήμερον ημέρα, και για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία, η τεχνολογία έκανε ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση της αποδέσμευσης του ανθρώπου από τα δεσμά της παραγωγής. Για πρώτη φορά έχουμε την ικανότητα να πολλαπλασιάσουμε και να μοιράσουμε ένα αγαθό σε όλον τον κόσμο με μηδενικό κόστος. Και αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας μας. Για πρώτη φορά κατάφερε η τεχνολογία να μετατρέψει ένα αγαθό σε ελέυθερο αγαθό σαν τον αέρα! Αποτελεί ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Το να προσπαθούμε να επιβάλλουμε την εφαρμογή παλαιών νόμων ώστε να το σταματήσουμε αποτελεί έγκλημα κατά της ευημερίας της ανθρωπότητας! Αποτελεί θλιβερή οπισθοδρόμηση μπροστά σε ένα ένδοξο όραμα και μέλλον. Πως θα μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια κοινωνία παραδεισένιας αφθονίας, αν για κάθε προϊόν που η παραγωγή του μπορεί πια να γίνει τεχνολογικώς ελευθέρως replicated από τον καθένα έρχεται ο νόμος για να εμποδίσει το πέρασμά του σε καθεστώς ελεύθερης πρόσβασης; Δεν πρέπει να είμαστε σκλάβοι των νόμων, πρέπει να τους αλλάζουμε όταν οι συνθήκες αλλάζουν. Και οι συνθήκες έχουν αλλάξει, και οι νόμοι χρειάζονται αλλαγή.

Απάντηση του E-Lawyer

Το παράδειγμα του Ομήρου είναι εσφαλμένο με βάση το ισχύον δίκαιο: σύμφωνα με το άρθρο 2 του ν.2121 η λαϊκή παράδοση βρίσκεται εκτός της προστασίας...Ο Όμηρος χρησιμοποίησε κοινόχρηστους μύθους... η νομοθεσία λέει ότι αν δεν ξέρουμε ποιος είναι ο δημιουργός, δεν υπαρχει προστασία. Δεν υπάρχει προστασία στη λαϊκή παράδοση! Αν χάνεις στο βάθος του χρόνου τoυς δημιουργούς, το έργο είναι ελεύθερο...Επιπλέον αν δεν είχαν αναλάβει οι φιλόλογοι της Οξφόρδης να προστατεύσουν την μορφή στην οποία τους έφτασαν τα αρχαία κείμενα, κατοχυρώνοντας μάλιστα την στοιχειοθεσία και απαγορεύοντας την αντιγραφή της, η ανεξέλεγκτη αντιγραφή και χρήση θα τα είχε αλλοιώσει σε βαθμό που να μην ξέρουμε τελικά ποια ειναι η μορφή του αρχαίου κειμένου και που αρχίζει η επέμβαση του αντιγραφέα και χρήστη. Το copyright λειτουργεί και ως θεματοφύλακας της ακεραιότητας των έργων, η σημασία των οποίων διαπερνά τις πεπερασμένες ανάγκες του χρήστη.

Η θεμελίωση νέων διατάξεων για την πνευματική ιδιοκτησία πρέπει να βασίζεται σε νέα ορθολογικά κοινωνικά αιτήματα, τα οποία δεν θα θίγουν κεκτημένα συνταγματικά δικαιώματα. Προφανώς η ανάγκη για χρήση των έργων των άλλων δεν είναι τόσο ζωτική όσο "ο αέρας" (για τον οποίο btw πληρώνουμε), αλλά αναπτύσσεται στη βάση άλλων αναγκαιοτήτων για την επιβίωσή μας στην κοινωνία της πληροφορίας. Αυτές τις νέες ανάγκες πρέπει να βρούμε και να αναδείξουμε για να υποστηρίξουμε την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου, όχι απλώς υπογραμμίζοντας την οπορτουνιστική ευκολία των νέων μέσων γιατί έτσι και τα νέα μέσα δαιμονοποιούμε και δεν πείθουμε για το όποιο υπέρτερο δικαίωμα.

Από που προκύπτει ότι οι ερασιτέχνες κάνουν καλύτερη δουλειά από τους μάστορες που έχουν την υποδομή και την αφοσίωση να αντιμετωπίσουν ένα έργο με συνέχεια, σεβασμό ή δίκαιη αμφισβήτηση στο προηγούμενο έργο; Από που προκύπτει επίσης ότι η έμπνευση προϋποθέτει επέμβαση στο προϋπάρχον έργο και όχι στην αύρα του;Νομίζω ότι αυτά είναι αυθαίρετες γενικεύσεις που δεν μπορούν να οδηγήσουν σε ανατρεπτικά επιχειρήματα σε έναν νόμο, ο οποίος προσπαθεί να εξισορροπήσει αντιπαρατιθέμενα δικαιώματα και συμφέροντα. Ο δημιουργός έχει έναν προσωπικό δεσμό με το έργο του, αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς σε ένα φιλελεύθερο πλαίσιο σκέψης. Αυτός ο δεσμός αποτελεί τη νομιμοποιητική βάση της ελεγχόμενης δυνατότητας τροποποίησης τουλάχιστον της μορφής του έργου, χωρίς να εμποδίζεται βέβαια η ελεύθερη έμπνευση από το έργο. Από εκεί και πέρα, ο δημιουργός σαφώς και έχει ύψιστο συμφέρον να προστατεύσει το έργο του από κατακρεουργήσεις, τουλαχιστον στο [μικρό, σε σχέση με την αιωνιότητα] χρονικό διάστημα της ζωής του...Δηλαδή θα επέτρεπες εκεί που εκτίθεται ένας πίνακας του El Greco να έρθει ένας και να ζωγραφίσει πάνω του μια πούτσα, επειδή θα κρίνει μετά ο κόσμος αν αυτό είναι καλό ή κακό;

...Δεν είναι καθόλου ίδια δομή και καθόλου ίδιος ο προορισμός του Μίκυ Μάους και του πόμολου μιας πόρτας...

Και απαντάω στον E-Lawyer

Αν δεν ήταν ο Όμηρος ο πρώτος που μίλησε για τον Αχιλλέα και τον Οδυσσέα, κάποιος άλλος θα μίλησε πρώτος. Ποιός σου είπε ότι ο Ομηρος δεν ήξερε το όνομα του ανθρώπου από τον οποίο άκουσε τις ιστορίες; Και αυτός που τις είπε στον Όμηρο δεν ήξερε από ποιον τις άκουσε; Κανένα ζήτημα "λαικής παράδοσης" δεν υφίσταται εδώ. Εξακολουθείς να το βλέπεις με τα μάτια του σήμερα που προσπαθεί να κοιτάξει τρείς χιλιάδες χρόνια πριν. Δεν σου λέω εγώ αυτό! Εγώ σου λέω να πάς στο τότε, και να μου πεις αν ίσχυαν τότε οι σημερινοί κανόνες copyright τι θα γινόταν.

Aποτελεί παραλογισμό να λες ότι θα πρέπει να σταματήσουμε την δημιουργία βελτιωμένων εκδόσεων ήδη υπάρχοντων έργων, με την δικαιολογία ότι...θα χάνονταν οι παλιές εκδόσεις! Δηλαδή θα πρέπει να σταματήσουμε να δημιουργούμε για να μην καταστρέψουμε αυτό που φτιάξαμε; Αυτό είναι το άκρον άωτον του συντηρητισμού! Και το παράδειγμα με την Οξφόρδη δεν έχει κανένα απολύτως νόημα! Σε λίγο θα πεις "εύχομαι να υπήρχε η Οξφόρδη και το copyright το 1200πΧ για να εμποδίσουν την εξέλιξη των ομηρικών επών έτσι όπως τα ξέρουμε ώστε να διατηρηθεί η αρχική τους μορφή". Είναι και αυτό μια άποψη μεν, την οποία όμως θεωρώ αντιπροοδευτική, βαθύτατα συντηρητική με όλη την σημασία της λέξης (θυσία του μέλλοντος για διατήρηση παρελθόντος) και εξαιρετικά μυωπική (να σταματήσουμε την λαική βελτίωση ενός δημιούργήματος για λόγους διευκόλυνσης των φιλολογικών μελετητών!)

Αντιθέτως, έχεις αναρωτηθεί καθόλου γιατί πια δεν παράγεται "λαική παράδοση"; Μήπως γιατί οι νόμοι περι copyright την σκοτωσαν αποτελεσματικα; Η λαική παράδοση που εσύ και ο νόμος περιγράφετε δεν είναι τίποτε άλλο από μαζικές διαχρονικές παραβιάσεις copyright ανά τους αιώνες από τους απλούς ανθρώπους που έπαιρναν κάτι που έφτιαξε κάποιος άλλος και το διαμόρφωναν διαφορετικά. Σήμερα λοιπόν, πρακτικά, η δημιουργία "λαικής παράδοσης" απαγορεύεται εξ'αιτίας του copyright. To παράδειγμα με τον Όμηρο έρχεται να σου υπενθυμίσει ότι αν τότε επικρατούσαν νόμοι copyright τα έπη αυτά α) δεν θα είχαν εξελιχτεί στην ποιότητα με την οποία τα ξέρουμε, μπορεί και να μην είχαν υπάρξει καν σαν ενιαία ιστορία β) δεν θα είχαν διαδοθεί τόσο ελέυθερα και μαζικά ώστε να φτάσουν μέχρι τις μέρες μας. Οι πιθανότητες επιβίωσής τους θα ήταν μικρότερες.

Το νερό, ας πούμε, είναι όπως ο αέρας. Το πληρώνουμε. Δεν είναι άπειρο. Αν γινόταν όμως;

Όταν κάτι, οτιδήποτε, μπορεί να γίνει άπειρο, άρα και απεριόριστο, δεν έχεις κανένα ηθικό δικαίωμα να περιορίζεις την διανομή του προς ίδιον όφελος.

Μίλησες για συνταγματικά δικαιώματα. Όπως σου είπα, οι νόμοι μπορούν να αλλάξουν. Δεν βρίσκονται εκεί για να καταδυναστέυουν το μέλλον και την εξέλιξη της ανθρωπότητας όταν οι συνθήκες αλλάζουν.

Λες ότι ο αέρας είναι ζωτικό αγαθό, άρα δεν πιάνεται. Εγώ θα στο αντιστρέψω. Αντίθετα, είναι η μη ζωτικότητα της πνευματικής δημιουργίας που επιτρέπει σε μεγάλες εταιρείες να δημιουργούνε τέτοιους τρελούς κανόνες και όρια copyright, σε ένα θέμα που, σαφέστατα, και για το καλό της ανθρωπότητας και της προόδου, δεν θα έπρεπε να έχει περιορισμούς.

Δηλαδή αν κάτι δεν είναι ζωτικό είναι νόμιμο να καταδυναστεύεται; Όταν κάτι τεχνολογικώς μπορεί να αποκτηθεί με μηδενικό κόστος, δεν μπορείς να το ποινικοποιείς. Η ζωτικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από τον βαθμό με τον οποίο η κοινωνία απαιτεί την δωρεάν παραχώρησή του. Αυτό δεν σημαίνει ότι αν μπορούμε να αποκτήσουμε κάτι μη ζωτικό for free δεν θα το κάνουμε, αλλά αντίθετα θα αρχίσουμε να επικαλούμαστε νομικά προσκόμματα, και απαρχαιωμένα από την περιόδο της περιορισμένης προσφοράς δικαιώματα!

Και να στο θέσω διαφορετικά: Δεν μπορούν οι δισκογραφικές, κινηματογραφικές, και όποιες άλλες εταιρείες να διαθέτουν τα πρόιόντα τους σε έναν χώρο που ξέρουν εκ των προτέρων ότι η αντιγραφή είναι πανεύκολη, και μετά να προσπαθούν να την ποινικοποιήσουν! Σε όρους αρχαιότητας είναι σαν ένας ποιητής να βγαίνει και να απαγγέλει για πρώτη φορά το ποίημά του στην πλατεία της πόλης, και μετά να βάζει τον στρατό να συλλαμβάνει τον οποιδήποτε επιχειρήσει να το απαγγείλει αλλού. Εφόσον ξέρεις ότι άμα βγείς στην πλατεία και το απαγγείλεις όλοι μετά μπορούν να κάνουν το ίδιο, εν γνώσει σου το πράττεις! Είναι παράλογο να τρέχεις μετά να επιβάλλεις ποινές. Ας μην το βγαζες ευθύς εξαρχής σε DVD, και ας το άφηνες στο cinema! Γιατί το βγαλες στο DVD? Γιατί βγήκες στην πλατεία του χωριού;

Κατακρεουργήσεις του έργου του;e-lawyer, αυτό θα το κρίνει ο κόσμος ο ίδιος, όχι ο συγγραφέας. Μια κακή προσθήκη δεν θα επιβιώσει. Μια καλή προσθήκη θα επιβιώσει. Και επιπλέον, κανείς δεν κατήργησε τις άλλες εκδόσεις! Όποιος θέλει τις κρατάει και έχει τη γνώμη του γι'αυτές!Εγώ θέλω να πάρω τους ήρωες του Lord of the Rings, και να φτιάξω μια δικιά μου ιστορία βασισμένη στα πρόσωπά τους! Και να την πουλήσω! Ας πάρει και ο Tolkien δικαιώματα, δεν με νοιάζει, θέλω όμως να το κάνω και να ανταμειφθώ κι εγώ από τις χρηματικές ψήφους αν αποδειχτεί καλή! Μου επιτρέπεται; ΟΧΙ! Όμως όταν οι τροβαδούροι έπιαναν τους Αργοναύτες και τους εξιστορούσαν, πρόσθεταν όλο και καινούργιες περιπέτειες, όλο και καινούργιους πρωταγωνιστές. Το 1500 πΧ ο Ιάσωνας ξεκίνησε μόνος του για την Κολχίδα, και το 1000 πΧ κατέληξε να ξεκινήσει με άλλους 50 ήρωες από κάθε πόλη κράτος! Επιπλέον, φτιάχτηκαν εξτρά περιπέτειες των αργοναυτών για να φανούν και οι ήρωες της κάθε πόλης! Με σημερινά κριτήρια copyright η αρχική απλή version όχι μόνο έχει κατακρεουργηθεί, αλλά έχει βιασθεί ομαδικά! Τελικά τι είναι λαθος εδω πέρα; Η φυσική αυτή εξελικτική πορεία του έργου; ή η δικιά μας ηλίθια νοοτροπία για το copyright που καταπιέζει την καλλιτεχνική καινοτομία και εξέλιξη;

Το παράδειγμα με τον El Greco καμμία σχέση δεν έχει με το θέμα μας! Εκεί πέρα καταστρέφεις (όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά) την προηγούμενη version. Εγώ σου λέω να φτιάξεις μια καινούργια, και αν ο κόσμος θεωρήσει ότι η καινούργια είναι καλύτερη από την προηγούμενη, η παλιά θα πέσει σε αχρησία (κοινώς, ο original πίνακας του El Grecο θα χάσει την αξία του μπροστά στην καλύτερη version, αν αυτή αποδειχτεί βάσει των προτιμήσεων του κόσμου καλύτερη...αν ολόκληρος ο κόσμος θεωρήσει την πούτσα βελτίωση, who am I to argue? Και ποιός μίλησε για φυσική καταστροφή της προηγούμενης version?)

Ο Μικυ Μαους και το πόμολο μιας πόρτας έχουν μια κοινή αποστολή: Να μας κάνουν την ζωή πιο έυκολη, πιο ευτυχισμένη, και με λιγότερες σκοτούρες. Αποτελούν ανακαλύψεις τους ανθρώπινου εγκεφάλου. Οτιδήποτε παράγουμε έχει αυτό το σκοπό. Και οτιδήποτε περιορίζει αυτό την επίτευξη του σκοπού για τον οποίο πόμολο και Μίκυ Μαους δημιουργήθηκαν από την ανθρώπινη διάνοια είναι εμπόδιο που πρέπει να φύγει.

Πας πλούσιος και απατεώνας! (;) ΑΚΑ: Οι λαϊκισμοί της Αριστεράς και η Αλήθεια για τον Φιλελευθερισμό (4)

2008-10-13T17:01:00.003+03:00

Συνεχίζουμε με το τέταρτο μέρος της μεγάλης συζήτησης που άνοιξε στο buzz, αρχικά με τον Μ. Τσιμιτσάκη, και στη συνέχεια με την blogger Ροδιά. Τα προηγούμενα μέρη μπορείτε να τα βρείτε στα links Μέρος 1, Μέρος 2, Μέρος 3

Εν προκειμένω η Ροδιά αντιδράει επανερχόμενη στις αντι-φιλελεύθερες βολές της ως εξής:

"...Πόσος πλούτος πια μπορεί να παραχθεί; Και τι θα σημαίνει "πλούτος" αν αυτό το υπερκέρδος που θα πλημμυρίσει τον πλανήτη δεν θα έχει πλέον αξία επειδή ακριβώς θα είναι κάτι τι τεράστιο και σε υπερπροσφορά;...Η υπερπαραγωγή πλούτου, όπως και αν συμβαίνει, φέρνει μια υπερπαραγωγή φτώχειας στο δεύτερο τάσι της ζυγαριάς...Όταν λίγοι άνθρωποι παράγουν πολλά και αγνοούν τους πολλούς που μόλις και μετά βίας τα καταφέρνουν να παράγουν λίγα, αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε κατά το παράδειγμα του φίλου σου και είναι σπάνιο επίσης να χαρίζονται χρήματα από πλούσιους για λόγους αλληλεγγύης προς το κοινωνικό σύνολο, ιδίως σήμερα που έχουν εξαχρειωθεί οι κατέχοντες και εκφράζονται με αλαζονία, εξαπατώντας τον κοσμάκη με διάφορα δήθεν φιλανθρωπικά ιδρύματα και οργανώσεις και καταφέρνουν, αντί να διοχετεύουν δικό τους χρήμα, να διαχειρίζονται απλώς αυτό το επιπλέον χρήμα που με απάτες αρπάζουν. Άλλωστε, αν λάβουμε υπόψη το πάμπλουτο παππού μου (μια και ανέφερες το φίλο σου) καθώς και άλλους, όπως π.χ. ο Α. Συγγρός, οι δωρεές τους ήταν επειδή κάτι γλίτωναν από την εφορία ή -στη περίπτωση Συγγρού- κάλυπταν μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα... τι νόημα έχει το χρήμα ως παραγωγή, ως αυθύπαρκτη αξία; Δεν βρίσκω καν το λόγο να υπάρχει!"

Και ακολουθεί η απάντησή μου προς την Ροδιά:

Ροδιά

Οι λέξεις "παραγωγή", "αξία", "τιμή", "κέρδος", "πλούτος" έχουν διαφορετικό περιεχόμενο. Που σημαίνει ότι όταν λες για "υπερκέρδος που θα πλημμυρίσει τον πλανήτη και θα δημιουργήσει υπερπροσφορά" μόνο να μαντέψω μπορώ τι θες να πεις γιατί, ειλικρινά, αυτό που είπες δεν έχει κανένα οικονομικό νόημα.

Θα το ξεκαθαρίσω όμως όσο πιο απλά μπορώ. Κάθε φορά που παράγεις κάτι το οποίο έχει μεγαλύτερη χρησιμότητα από το απλό "άθροισμα" των υλικών με το οποίο το παρήγαγες, αντιστοιχεί σε παραγωγή καινούργιου πλούτου στην οικονομία. Ο πλούτος λοιπόν, αντιστοιχεί με το πόση χρησιμότητα παρήγαγες, είτε εσύ, είτε η οικονομία σου. Για να απαντήσω στο ερώτημά σου, έτσι όπως το μαντεύω, αν ο κόσμος καταφέρει να παράγει επ'άπειρον καινούργια χρήσιμα πράγματα, τότε θα παράγει και επ'απειρον περισσότερο πλούτο. Και αυτό ισχύει τόσο σε χρονική διάσταση όσο και σε ποσοτική.

Από τι στιγμή που κάτι είναι "χρήσιμο", δηλαδή χρησιμεύει σε κάποιον πραγματικά, εξ ορισμού δεν μπορεί να υπάρξει και "πληθωρισμός" του. Όσα περισσότερα χρήσιμα πράγματα παράγουμε (άρα και πλούτο), τόσο το καλύτερο, όχι τόσο το χειρότερο!

Ακολούθως λες ότι η υπερπαραγωγή πλούτου κάπου δημιουργεί υπερπαραγωγή φτώχειας αλλού. Με συγχωρείς, αλλά μπορείς σε παρακαλώ να μου εξηγήσεις πως έβγαλες αυτό το συμπέρασμα, και σε ποιόν οικονομικό μηχανισμό το στηρίζεις; Αυτό που λες ισχύει μόνο αν έχουμε πεπερασμένο πλούτο, κλειστό σύστημα, μηδέν καινοτομία και παραγωγή καινούργιας χρησιμότητας, οπότε οποιαδήποτε συσσωμάτωση πλούτου αναγκαστικά θα αφαιρεθεί από κάπου αλλού. Η θεώρησή σου αυτή (ο πλούτος δημιουργεί αλλού φτώχεια) δεν έχει λογική. Μπορείς να μου εξηγήσεις πώς φτάνεις εκεί;

Λες επίσης, "οι άνθρωποι που παράγουν πολλά, και αγνοούν αυτούς που παράγουν λίγα". Πολύ βολική θεώρηση, αλλά εγώ θα στην χαλάσω. Ας υποθέσουμε ότι όλοι παράγουν το ίδιο. Εξ ορισμού, ότι παράγουν, αυτό θα καταναλώσουν. Ξαφνικά, κάποιοι εφευρίσκουν μόνοι τους στο σπίτι τους έναν τρόπο να παράγουν οικονομικότερα, άρα με τα ίδια μέσα παράγουν περισσότερο. Κάναν μια καινοτομία. Μόνοι τους το σκέφτηκαν, μόνοι τους το κατάφεραν. Ποιος είσαι εσύ που έρχεσαι να τους πεις ότι υποχρεούνται να παραδώσουν την παραγωγή τους στους άλλους; Δεν υποχρεούνται καθόλου. Αμα θέλουν το κάνουν, και αμα θέλουν δεν το κάνουν. Αυτή είναι η έννοια της ελευθερίας. Προσπάθησαν να την αυξήσουν γιατί είχαν ένα στόχο, κάποιο σκοπό, ένα όνειρο. Ποιος είσαι εσύ που έρχεσαι να τους στερήσεις τους καρπούς των κόπων τους και την ευόδωση του ονείρου τους; Τίποτα δεν έκλεψαν και από κανέναν όταν εφηύραν έναν τρόπο να αυξήσουν την παραγωγή τους! Αντιθέτως, είναι η κοινωνία που περιγράφεις εσύ ως "ιδανική" η οποία στην πραγματικότητα είναι ανελεύθερη, ληστρική και καταπιεστική, που βουτάει τους πίνακες που ο ζωγράφος έκανε για τον εαυτό του, που βουτάει τα προϊόντα που κάποιος παρήγαγε για τον εαυτό του. (το ότι τα πουλάει στον κόσμο, είναι το αντάλλαγμα που ζητάει για να τα στερηθεί...μην σε ξεγελάει η εξειδίκευση της παραγωγής...απλοποιημένα και στην πραγματικότητα έτσι είναι...)

Α, μα φυσικά, ο παππούς σου είναι εξαίρεση, και ο φίλος μου είναι εξαίρεση, αλλά όλοι οι άλλοι πλούσιοι είναι απατεώνες και εκμεταλλευτές! Η φάση είναι ότι αν ρωτήσεις όλους τους Έλληνες, πάρα μα πάρα πολλοί θα σου πούνε ακριβώς τα ίδια! Αφού θα σπεύσουν να πλέξουν το εγκώμιο του πλούσιου που γνωρίζουν προσωπικά και θα τον βαφτίσουν εξαίρεση, μετά θα κάτσουν και θα κατηγορήσουν όλους τους υπόλοιπους! Όλως τυχαίως, ο πλούσιος που γνωρίζουμε προσωπικά είναι καλός, αλλά ο ανώνυμος - distant πλούσιος είναι κακός! Δεν θα πρεπε να σου λέει αυτό κάτι; Ιδιαιτέρως αν "συναθροίσεις" τις "προσωπικές καλές γνώμες" από όλο τον πληθυσμό; Από που επηρεάζεται η γνώμη μας για τους ανώνυμους πλούσιους που είναι "κακοί", και διαφέρει τόσο ισοπεδωτικά από τις προσωπικές μας καλές εμπειρίες γι' αυτούς; Τι υπεισήλθε στο ενδιάμεσο; Αριστερή δημαγωγία; Φθόνος; Τι; Εσύ τι νομίζεις;

Εδώ μου μιλάς για "fake ιδρύματα". Δε ξέρω αν αναφέρεσαι στο παράδειγμα που ανέφερα, τα οποία είναι υπερβολικά publicly scrutinised, πάντως ουσιαστικά μιλάς για "παρανομίες". Η παρανομία είναι παρανομία. Δεν παρανομούν μόνο οι πλούσιοι, και οι άλλοι παρανομούν. Τι θες να πεις; ότι στον φιλελευθερισμό η παρανομία είναι μεγαλύτερη απ' ότι στο σοσιαλισμό; Άλλα λένε οι έρευνες...

Εγώ τι πρέπει να κάνω τώρα; Να ενημερώσω τον φίλο μου να μην κάνει ούτε μια δωρεά (στην Ελλάδα τουλάχιστον) γιατί θα τον κατηγορήσουν ότι "κάτι κρύβει", και ότι "κάποια απατεωνιά θα κανε, δεν γίνεται;" Ε όχι και να δίνει και χρήματα και να τον βρίζουν κιόλας! Μεταξύ του να δίνει χρήματα και να τον βρίζουν και να μην δίνει χρήματα και πάλι να τον βρίζουν, θα διαλέξει να μην δώσει τίποτα! Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτά που λες είναι ισοπεδωτικά, και ουσιαστικά σπρώχνουν έναν εύπορο άνθρωπο που θα θελε να δώσει να κάνει πίσω και να κρατήσει τον πλούτο για τον εαυτό του, παρά να τον παραδώσει στα χέρια μισάνθρωπων που θα τον βρίζουν και από πάνω. Πόσοι από τους πλούσιους που δεν δίνουν, λοιπόν, το κάνουν γιατί απλά είναι εγωιστές και δεν μοιράζονται τίποτα, και πόσοι από αυτούς δεν δίνουν γιατί πολύ απλά αηδιάζουν με τέτοιες μισάνθρωπες και ισοπεδωτικές δηλώσεις του πολύ κόσμου, που τους βρίζει ότι και να κάνουν, δώσουνε δεν δώσουνε; Πόση λοιπόν από την πλούσια αναλγησία που εγκαλείς είναι όντως εύφυτη, και πόση δημιουργημένη από το...ίδιο το προλεταριάτο; Και πόσοι από τους πλούσιους είναι πρώην προλεταριάτο που φώναζε ότι οι πλούσιοι είναι κακοί, αλλά όταν ήρθε στη θέση τους το βούλωσε; Το έκανε γιατί είναι και αυτός ένας μικρός ανάλγητος; Ή μήπως το έκανε γιατί ξέρει την "ποιότητα" του όχλου από τον οποίο προήλθε;

Τώρα, ως προς αυτό που αναπαράγεις ότι "πας πλούσιος και απατεώνας" εγώ πιστεύω ότι στην πραγματικότητα είναι ένας αστικός μύθος, μια πιπίλα που λέει ο κόσμος για να αυτοπαρηγορείται, μια βλακεία και μισή γυμνασιακού επιπέδου στο στύλ "παίρνει καλούς βαθμούς γιατί γλύφει τους καθηγητές" μια δικαιολογία για να μην νιώθουμε ενοχές. Τι ισοπέδωση...

Το χρήμα ποτέ δεν έχει αυθύπαρκτη αξία! Αντιπροσωπεύει όλα εκείνα τα αγαθά και τις υπηρεσίες που μπορείς να αποκτήσεις με αυτό. Είτε για την δικιά σου ευχαρίστηση, είτε εργαλεία για να φτιάξεις κάτι άλλο που ονειρεύεσαι και έχεις στο νου σου. Φυσικά και έχει λόγο να υπάρχει!!!

Οι πλούσιοι δεν είναι εξωγήινοι. Είναι και αυτοί μέλη της ίδιας κοινωνίας, γέννημα και θρέμμα από τα σπλάχνα της. Ούτε περισσότερο παρανομούν ούτε λιγότερο από την υπόλοιπη κοινωνία. Παρανομούν το ίδιο και το αυτό. Τα περί "τίμιου προλεταριάτου" και "απατεώνων πλουσίων" είναι μια δημαγωγία που κάποιοι δημιούργησαν ευλόγως για να κολακέψουν με το "τίμιοι" και να φανατίσουν με το "απατεώνες" τις πολλές ψήφους. Γιατί πάντα οι πολιτικοί αρέσκονται να λένε στον κοσμάκη αυτά που θέλει να ακούει.

Εν κατακλείδι θα σου κάνω την ερώτηση που υποσχέθηκα να κάνω σε οποιονδήποτε συζητήσω τέτοιο θέμα: εσύ αν ξαφνικά γίνεις πλούσια τι θα κάνεις; Θα ξοδέψεις τα χρήματα για τον εαυτό σου, τα παιδιά σου και τα όνειρά σου; Η θα θυσιάσεις τα δικά σου θέλω, παιδιά και όνειρα για να ξοδέψεις τα χρήματα αυτά για τα θέλω, τα παιδιά και τα όνειρα των αλλονών; τη στιγμή που παρ' όλα αυτά όλοι θα εξακολουθούν να λένε πίσω από την πλάτη σου "η απατεώνισσα που προσπαθεί να μας καλοπιάσει";

Και επειδή ξέρω την απάντηση που θα σπεύσεις "περήφανα" να δώσεις....νομίζεις ότι θα σε πιστέψει κανένας από τους "συντρόφους" τους προλεταριάτου για την απάντησή σου; Εσύ με πόση δυσπιστία θα προσέγγιζες μια τέτοια δήλωση από κάποιον άλλο; Γιατί; μήπως γιατί μέσα στα τρίσβαθα της ψυχής σου ξέρεις πολύ καλά κατά πόσο η πλειοψηφία των φωνών κατά των πλουσίων είναι φωνές αδικημένων και όχι φωνές φιλοχρήματων; Μήπως γιατί στα τρίσβαθα της ψυχής σου ξέρεις ότι έχω δίκιο;

Οι λαϊκισμοί της Αριστεράς και η Αλήθεια για τον Φιλελευθερισμό (3)

2008-10-12T16:20:00.002+03:00

Αυτο είναι το τρίτο μέρος της σχετικής συζήτησης στο buzz, της οποίας τα προηγούμενα κομμάτια μπορείτε να βρείτε, εκτός από εκεί, στο πρώτο και δεύτερο από τα ομώνυμα άρθρα μου. Αυτή τη φορά, όμως, η συζήτηση συνεχίζεται με την blogger Ροδιά, η οποία διαμαρτύρεται ότι ο φιλελευθερισμός προάγει την παραγωγή με κίνητρο το χρήμα έναντι της παραγωγής με κίνητρο την ανάγκη για δημιουργία.

Ιδού η (συντεθειμένη από δυο posts μου στο buzz) απάντησή μου. Ο τόνος και σύνταξη είναι σε στυλ ελεύθερης συζήτησης, όπως συνηθίζω να συζητάω σε threads.

"Αγαπητή Ροδιά

Το κίνητρο για απόκτηση χρήματος δεν αποκλείει ούτε και καταδυναστεύει την ανάγκη για δημιουργία. Όχι μόνο μπορούν να συνυπάρχουν, αλλά συνήθως το κάνουν κιόλας. Θα το εκφράσω και αντίστροφα Η ανάγκη για δημιουργία δεν αποκλείει την ταυτόχρονη χρήση της για απόκτηση χρήματος. Και συνήθως αυτό γίνεται.

Εκτός πια και αν πρέπει να ποινικοποιήσουμε ηθικά όλους εκείνους τους καλλιτέχνες, ζωγράφους, μουσικούς ανα τους αιώνες οι οποίοι αφού ικανοποίησαν τον δημιουργικό τους οργασμό, μετά "άναψαν το τσιγάρο" προσεκτικά φροντίζοντας να πουλήσουν τα δημιουργήματά τους στον μεγαλύτερο δυνατό πλειοδότη. Μια παράδοση που ξεκινά από τον Ντα Βίντσι και τον Μιχαήλ Άγγελο και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Τώρα, το πιο από τα δυο κίνητρα, το κέρδος ή η δημιουργία, είναι το ισχυρότερο για το καθένα, αυτό δεν το ξέρουμε, και πρέπει να ρωτήσουμε τον καθένα για να μας το πει. Άλλοι κινούνται με στόχο το χρήμα και παρεπόμενο τη δημιουργία, και άλλοι ξεκινάνε με στόχο τη δημιουργία και παρεπόμενο το χρήμα...Πολλοί μάλιστα ξεκινάνε έτσι, και μετά γίνονται γιουβέτσι...

Πάντως, συνήθως το χρήμα μαζεύεται στους ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν, παρά σε αυτούς που το κάνουν για το χρήμα, γιατί πολύ απλά αν αγαπάς αυτό που κάνεις θα το κάνεις και πιο ποιοτικό, πιο "χρήσιμο", πιο όμορφο. Έτσι, τις περισσότερες φορές το φέρνει η ζωή έτσι ώστε αυτοί που αγαπούν περισσότερο τη δημιουργία να μαζεύουν περισσότερο χρήμα από όσους αγαπούν περισσότερο το κέρδος.

Για τον φίλο μου, που μιλούσαμε, αυτό που έλεγα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός ποτέ δεν θα καθόταν να μετουσιώσει την δημιουργία του σε προϊόν και να το βγάλει στην αγορά, και έτσι να θέσει τη χρησιμότητά του υπό την κρίση των χρηματικών ψήφων της κοινωνίας, αν ζούσε σε ένα σοσιαλιστικό σύστημα. Θα δημιουργούσε προς...ιδίαν κατανάλωση και εσωτερική ευχαρίστηση, και μόνο για λόγους δημόσιας αναγνώρισης θα έκανε τον κόπο να μοιράσει το δώρο του στην κοινωνία...αλλά και πάλι, σε έναν ισοπεδωτικό σοσιαλισμό θα κινδύνευε το σύστημα να μην του αναγνωρίσει τίποτα, αναγνωρίζοντας την "συλλογικότητα" ως υπέρτατη υπεύθυνη για την πρόοδο αυτή, αδιαφορώντας για το άτομο. Ακόμα και το κίνητρο της δημόσιας αναγνώρισης θα βρισκότανσε κίνδυνο.

Έχε επίσης υπόψη σου ότι, πολλές φορές, ο κόσμος παρεξηγεί τον πλούτο και τον ερμηνεύει με μια λαϊκίστικη προσέγγιση η οποία δεν είναι και σωστή. Και εξηγούμαι:

Λέμε πχ, "ο Bill Gates είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, και έχει περιουσία (πες) 100 δις δολάρια". Αν υπάρχει κάτι που ο κοινός άνθρωπος φέρνει στο νου του με αυτή την εικόνα είναι...το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ Μακ Ντακ να ξεχειλίζει με 100 δις δολάρια, και τον Bill Gates να κάνει μπάνιο στα χαρτονομίσματα. Δηλαδή φέρνει στο μυαλό του εικόνες άχρηστης συσσώρευσης πλούτου άνευ νοήματος για λόγους εγωισμού.

Η εικόνα αυτή είναι εντελώς λανθασμένη. Όταν μιλάμε για τον πλούτο του Bill Gates, όπως και πολλών άλλων επιχειρηματιών, τις περισσότερες φορές μιλάμε για την αξία των μετοχών της εταιρείας τους, δηλαδή μιλάμε για την αξία της ίδιας της παραγωγικής τους επιχείρησης, την οποία μπορεί να την ίδρυσαν 30 χρόνια πριν σε ένα γκαράζ με αξία μηδέν, και που σήμερα την αξία τους η αγορά αποτιμά σε 100 δις δολλάρια, και την αποτιμά επειδή αυτή είναι η αξία που αποδίδει η κοινωνία με τις χρηματικές τις ψήφους στο προϊόν που οι άνθρωποι αυτοί εφηύραν και παράγουν!

Η οποία επιχείρηση παράγει προϊόντα τα οποία οι καταναλωτές είναι ελεύθεροι να αγοράσουν ή να περιφρονήσουν, και αν αποφασίσουν να τα αγοράσουν αυτό σημαίνει ότι αποτιμούν το κέρδος από την αγορά τους πιο ψηλά από το κόστος που πληρώνουν (δηλαδή την τιμή). Κοινώς θεωρούν ότι κερδίζουν από αυτό που αγοράζουν.

Τελικά είναι ο Bill Gates πλούσιος με την "Σκρουτζ Μακ Ντακ" έννοια του όρου; Η απάντηση είναι όχι. Αλλά θα μπορούσε να ήταν άμα ήθελε, πουλώντας την επιχείρησή του και τσεπώνοντας το χρήμα. Δεν το κάνει όμως, γιατί γουστάρει αυτό που κάνει, γουστάρει να σχεδιάζει software και νέες τεχνολογίες, και όλα τα συναφή.

Παρένθεση: ο Bill Gates αποσύρεται σιγά σιγά από την Microsoft, πουλώντας σταδιακά τις μετοχές του, και μεταφέροντας τα εννιά δέκατα τις περιουσίας του σε φιλανθρωπικό ίδρυμα -Bill and Melinda Gates- το οποίο χρηματοδοτεί διάφορα αναπτυξιακά projects στον τρίτο κόσμο. Όπως δήλωσε και ο ίδιος "είναι τόσα πολλά που τι να τα κάνω; και να ήθελα δεν μπορώ να τα ξοδέψω...ας γίνει κάτι με αυτά...". Και προκλήθηκε τεράστια αίσθηση όταν ο Warren Buffet επισήμως δήλωσε ότι...παραδίδει και αυτός τα εννιά δέκατα της περιουσίας του στο... ίδρυμα του Bill Gates, για τους ίδιους λόγους!

Τώρα, δεν λέω ότι όλοι, ακόμα και οι περισσότεροι πλούσιοι συμπεριφέρονται έτσι. Πάρα πολλοί όμως το κάνουν. Και ακόμα περισσότεροι δεν το διατυμπανίζουν κιόλας. Στην Ελλάδα τους λέγαμε "ευεργέτες", και κατά κανόνα μετά τον θάνατό τους η περιουσία τους κατά.. μυστήριο τρόπο εξανεμιζόταν σε ιδρύματα, φιλανθρωπίες, από δω και από κει τέλος πάντων.

Αλλά ας πιάσουμε και την άλλη κατηγορία, αυτούς που δεν δίνουν τίποτε και θέλουν να βλέπουν το χρήμα να...συσσωρεύεται, γιατί αντλούν ευχαρίστηση μόνο και μόνο να το βλέπουν. Σκέψου όμως το γεγονός ότι και οι πλούσιοι αυτοί αγοράζουν προϊόντα Προϊόντα που κανείς δεν θα έφτιαχνε για να τους ικανοποιήσει αν ζούσαμε σε μια κομμουνιστική κοινωνία όπου όλοι είναι ίσοι-φτωχοί (στον κομμουνισμό πρακτικά είναι ένα και το αυτό). Τα προϊόντα αυτά, εξ' αιτίας της υψηλής τους τιμής, έχουν και υψηλή προστιθέμενη αξία, δηλαδή περνάνε από πολλά στάδια παραγωγής και επεξεργασίας, και εν τέλει η παραγωγή τους απαιτεί χιλιάδες και χιλιάδες θέσεις εργασίας, πολύ περισσότερες απ' ότι ένα "απλό" προϊόν.

Όλες αυτές οι θέσεις εργασίας δεν θα υπήρχαν καν αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι με το συσσωρευμένο πλούτο για να απαιτήσουν τα εξεζητημένα αυτά προϊόντα Ο πλούτος που ξοδεύουν δεν...χάνεται στον αέρα! Πηγαίνει πάλι πίσω στην κοινωνία, μέσα από διάφορα κανάλια. Ακόμα και αν τον συσσωρεύουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς, οι τράπεζες ταυτόχρονα το ανακατευθύνουν μέσω δανείων ξανά στην οικονομία. Ακόμα και αν το έβαζαν μέσα σε ένα θησαυροφυλάκιο σαν τον Σκρουτζ για να κάνουν μπάνιο, οι Κεντρικές Τράπεζες θα φρόντιζαν να αναπληρώσουν την απώλεια ρευστότητας διοχετεύοντας φρέσκο χρήμα στο σύστημα.

Και τέλος, θα επαναλάβω αυτό που είπα και σε προηγούμενα κείμενα. Είναι ψέμα και δημαγωγία να λέμε ότι ο σοσιαλισμός απλά θα "επιμέριζε" τον "ίδιο" πλούτο "δικαιότερα". Ο πλούτος αυτός ποτέ δεν θα είχε παραχθεί ευθύς εξαρχής στον σοσιαλισμό για να καταμεριστεί, επειδή κανείς δεν θα είχε το "επιπλέον κίνητρο του κέρδους" για να τον παράγει. (Το κέρδος δρα υποβοηθητικά ως κίνητρο στην δημιουργία, όχι σαν εμπόδιο). Ποτέ δεν θα υπήρχε αυτός ο πλούτος στον σοσιαλισμό! Όπως είπα και πριν, ο σοσιαλισμός παράγει 10 και τα μοιράζει ισομερώς σε 100 ανθρώπους. Ο καπιταλισμός παράγει 100, και δίνει τα 20 σε 80 ανθρώπους, και τα 80 σε 20 ανθρώπους. Δεν τα δίνει όμως αυθαίρετα! Τα δίνει στους ίδιους αυτούς που τα παρήγαγαν. Ότι αξία παρήγαγες, αυτή θα λάβεις! Και την αξία που παράγεις την καθορίζει η υπόλοιπη κοινωνία συλλογικά μέσω των χρηματικών ψήφων που ελεύθερα είναι διατεθειμένη να σου δώσει για να το αποκτήσει.

Πες μου, υπάρχει πιο δίκαιο και κερδοφόρο σύστημα παραγωγής και επιβράβευσης από αυτό;"

H μαγκιά και η τρέλα στην εξωτερική πολιτική αποφέρουν κέρδη

2008-10-11T16:24:00.009+03:00

O χαρακτήρας της εξωτερικής μας πολιτικής ομοιάζει με τον μέσο έλληνα και την αντιμετώπιση που αυτός επιφυλάσσει στους ξένους. Άλλοτε είναι ευγενική και "καλό παιδί" σε βαθμό πλήρους ραγιαδισμού και εκδούλευσης, και άλλοτε χαρακτηρίζεται από πρωτοφανές πείσμα και αίσθηση ανεξαρτησίας που πονοκεφαλιάζει ακόμα και υπερδυνάμεις.

Τις περισσότερες φορές, ο "ραγιαδισμός" έχει δικαιολογηθεί με επιχειρήματα "real politik". Οι συνέταιροί μας είναι πανίσχυροι, λέει η λογική αυτή, και αν τους πάμε κόντρα μπορούν να μας επιφυλάξουν αντίποινα σε άλλα ζητήματα, που μας πονάνε περισσότερο. Πολλές φορές, όντως, η "real politik" είναι αναγκαιότητα, την οποία πρέπει να αποδεχτούμε.

Αποτελεί όμως μεγάλη αλήθεια, ότι έχει φτάσει να γίνει κατάχρηση της πολιτικής του "ραγιαδισμού" σε τέτοιο σημείο, που φτάσαν οι σύμμαχοί μας να μας θεωρούνε δεδομένους, και ουσιαστικά καταλήξαμε να τους δίνουμε τα πάντα, χωρίς να λαμβάνουμε ανταλλάγματα.

Εν πολλοίς, τα πράγματα είναι σαν τη σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων. Όταν ρίχνεις στα πόδια του άλλου γη και ύδωρ και υποταγή άνευ όρων, είναι πολύ πιο πιθανόν να αρχίσει να σου συμπεριφέρεται σαν το προσωπικό του σκυλάκι, παρά σαν ισότιμο συνομιλητή.

Η ελληνική διπλωματική ιστορία, ως επί το πλείστον, χαρακτηρίστικε, είτε δικαιολογημένα, είτε αδικαιολόγητα, από τον ραγιαδισμό, από το πρώτα αγγλο-γαλλο-ρωσοφιλα κόμματα της μετεπαναστατικής Ελλάδας μέχρι το "ευχαριστώ του αμερικανούς" του Κ. Σημίτη.

Υπήρξαν όμως και φωτεινές εξαιρέσεις περιόδων πείσματος και ανεξαρτησίας. Ο Ελ. Βενιζέλος έπαιξε αποτελεσματικά το παιχνίδι της επίμονης απαίτησης, της εκμετάλλευσης των στρατιωτικών επιτυχιών, και εν γένει του διπλωματικού παιχνιδιού, για να φτάσει στο σημείο να αντιμετωπίζεται από τους ξένους ηγέτες ως statesman διεθνούς εμβέλειας και κύρους.

Ακόμα και η (πλανημένη) επιμονή του Κωνσταντίνου Α' και την "παλαιάς έλλάδας" να κρατήσει ουδέτερη την χώρα στον Α' ΠΠ μπορεί να συμπεριληφθεί στην κατηγορία αυτή. Χρειάστηκε ασφυκτικός ναυτικός αποκλεισμός της νότιας Ελλάδας, βομβαρδισμός των ανακτόρων, σκληρές οδομαχίες με αγγλογαλλικά αποβατικά στρατεύματα στους δρόμους της Αθήνας και την χώρα να φτάνει στο χείλος του εμφύλιου πολέμου με το κίνημα της Εθνικής Άμυνας για να υποχωρήσει η "παλαιά ελλάς" στην πίεση των συμμάχων και να αφήσει την ουδετερότητά της για το πλευρό της Antante.

Την ανεξαρτητη αυτή στάση έρχεται να κλείσει, φυσικά, το ηρωικό "ΟΧΙ" του '40, εκπεφρασμένο από έναν άνθρωπο που, παρ'όλο που ήταν ιδεολογικά συγγενής με τους επιτιθεμενους, η περηφάνεια του ως Έλληνα αντέδρασε εκ φύσεως μπροστά στις θρασύτατες απαιτήσεις των επιτιθέμενων, οι οποίοι διέπραξαν την αγαρμποσύνη να τον προσεγγίσουν όχι σαν συνεργάτες με προτάσεις συμμαχίας, αλλά σαν κατακτητές με τελεσίγραφα.

Η ελλάδα του ψυχρού πολέμου, βγαλμένη από κατοχή και εμφύλιο, είναι η αλήθεια ότι δεν είχε και πολλά περιθώρια. Τα πράγματα διεθνώς ήταν πολύ ζόρικα για ανεξαρτησίες. Ο Μακάριος μόνο πήγε να το πάιξει ανεξάρτητος, και αντί να επιδιώξει να μπεί η Κύπρος στο ΝΑΤΟ και έτσι να είναι προστατευμένη ακόμα και από τους Τούρκους, πήγε στην...Ένωση Αδεσμεύτων. Και η Κύπρος την πλήρωσε αυτή την πολιτική.

Το πότε θα το παίξεις ραγιάς, όμως, και πότε ανεξάρτητος και μάγκας, θέλει σωστό υπολογισμό. Πολλές φορές οι πολιτικοί μας ξεχνιούνται και συνεχίζουν το ραγιαδισμό, ενώ οι συνθήκες έχουν αλλάξει και έχουν τα περιθώρια να το παίξουν μάγκες και να κερδίσουν στην πορεία.

Κατά τα διάρκεια της μεταπολίτευσης, υπήρξε και ραγιαδισμός, υπήρξε και μαγκιά.

Η χούντα είχε επιδείξει τέτοιον ραγιαδισμό, που είχαμε φτάσει σαν χώρα στο σημείο να δέχονται ελληνικοί πληθυσμοί ξένη εισβολή, και εμείς να περιμένουμε το...OK των αμερικανών για να αντεπιτεθούμε. Η κατάρρευσή της χούντας αυτής ήταν φυσικό παρεπόμενο.

Ο Κ. Καραμανλής, αμέσως με το που ανέλαβε την εξουσία, με μια απίστευτη κίνηση ανεξαρτησίας σταμάτησε την καταστροφή. Βλέπετε, ο Αττίλας ΙΙ προήλαυνε, και δεν σταματούσε με τίποτα ενώ οι Αμερικανοί ένιπταν τας χείρας τους και το παιζαν ουδέτεροι συνομιλητές!

Και τότε ο Καραμανλής, κάνει το απίστευτο, το αδιανόητο για οποιαδήποτε μεταπολεμική κυβέρνηση, το αδιανόητο ακόμα και για τους Αμερικανούς. Επι τόπου βγάζει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ (έστω από το στρατιωτικό σκέλος), και ουσιαστικά απειλεί ευθέως και σοβαρά τις ΗΠΑ ότι αν δεν σταματήσει η προέλαση του Αττίλα, θα έβγαινε και από το πολιτικό σκέλος, φέρνοντας την Ελλάδα στην...αγκαλιά της Σοβιετικής Ένωσης! Ο πανικός που επικράτησε στην Ουάσιγκτον ήταν απίστευτος, όπως μαρτυρούνε πηγές τις εποχής, και την επόμενη ακριβώς μέρα από την αποχώρηση της Ελλάδας, η τουρκική προέλαση ως εκ θάυματος διακόπεται, ακριβώς εκεί που, σήμερα, διέρχεται η πράσινη γραμμή.

Χρειάστηκε να περάσουν κάμποσα χρόνια, εκφοβιστικές επισκέψεις του Καραμανλη και υπουργών του στη Σοβ. Ένωση, η έγκριση της αναλογίας 7 προς 10 από την αμερικανική βουλή (προωθημένη ανάμεσα σε άλλους και από τον Τζο Μπάιντεν, υποψήφιο σήμερα για την αντιπροεδρία με τον Ομπάμα), και η πολιτική εγγύηση ότι η Ελλάδα θα μπεί στην ΕΟΚ για να εδεήσει ο Καραμανλής να ξαναεπιστρέψει την Ελλάδα στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, και να σταματήσει το φιλοσοβιετικό "φλέρτ".

Όμως την μεγαλύτερη ανεξαρτησία, τη μεγαλύτερη "μαγκιά", και την μεγαλύτερη τρέλα προς όφελος της χώρας μας στην εξωτερική πολιτική την διέπραξε ο Α. Παπανδρέου. Προσπερνάω τις ανατριχιαστικές (για τους Αμερικανούς) επαφές του με τον Καντάφι και τον αραβικό κόσμο, την αμέριστη υποστήριξη που παρείχε στούς "τρομοκράτες" της PLO, την αναδιοργάνωση της ΕΥΠ σε πραγματικά εθνική υπηρεσία πληροφοριών και όχι σε πιόνι των αμερικάνων, καθώς και την πυγμή που επέδειξε στο Μακεδονικό επιβάλλοντας εμπάργκο στη FYROM, για να σταθώ στη στιγμή που, πάνω απ'όλες τις άλλες, έφερε το State Department και το Λευκό Οίκο σε κατάσταση απόλυτης νευρικής κρίσης: ήταν η εντολή "βυθίσατε το Hora" που δόθηκε στο ελληνικό ναυτικό για να τινάξει στον αέρα το τουρκικό ωκεανογραφικό που προκλητικά περιδιάβαινε τις ελληνικές ακτές ερευνώντας για πετρέλαιο.

Βλέπετε, στο διπλωματικό παιχνίδι, όπως και σε κάθε είδους διαπραγμάτευση, ο κάθε διαπραγματευτής ζυγίζει τον άλλο...ποιές είνα οι κόκκινες γραμμές του, ποιός είναι ο χαρακτήρας του, αν είναι φοβιτσιάρης ή τολμηρός και ριψοκίνδυνος, κατά πόσο είναι προβλεπτέος ή όχι...

Η πεποίθηση που επικρατούσε τόσο στο τουρκικό, όσο και στο αμερικανικό διπλωματικό κατεστημένο, έτσι όπως είχε διαμορφωθεί μετά τη δειλία της χούντας απέναντι στην τουρκική εισβολή στην κύπρο, ήταν ότι η Ελλάδα σαν χώρα θα έκανε τα πάντα για να αποφύγει μια ελληνοτουρκική σύρραξη. Βάσει της πεποίθησης αυτής, η Τουρκία έβρισκε διάφορους τρόπους για να εκβιάζει με την απειλή των όπλων παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενώ οι Αμερικανοί έκαναν τα στραβά μάτια μιας και ήξεραν ότι το σενάριο πάντα κατέληγε σε αναίμακτη ελληνική υποχώρηση.

Η "τρέλα" του Παπανδρέου να διατάξει στρατιωτική επέμβαση τους πανικόβαλλε! Ο τρελός ο έλληνας θα έκανε πόλεμο! Ήταν αποφασισμένος να διαλύσει το ΝΑΤΟ! "Είναι τρελός! είναι παράφρων!" φώναζαν στο State Department. Βλέπετε όμως, φίλοι μου, η τρέλα και το μάτι που γυαλίζει φοβίζει...η μπλόφα της Τουρκίας ξεσκεπάστηκε, το Hora αποσύρθηκε άρων άρων, και με εξαίρεση τις συνήθισμένες "αερομαχίες", το Αιγαίο έμεινε ήσυχο για κάμποσα χρόνια. Ήταν τέτοιος ο φόβος και η αβεβαιότητα που ενέπνευσε ο Παπανδρέου με την "τρέλα" του για το τι θα μπορούσε να κάνει, που η επόμενη κρίση στο Αιγαίο (Ίμια) συνέβη σχεδόν δέκα χρόνια μετά, ακριβώς την ημέρα που ο διάδοχος του Παπανδρέου, Κώστας Σημίτης, εκλεγόταν πρωθυπουργός και ο Ανδρέας ήταν, πια, πολιτικό παρελθόν. Ήταν άραγε τυχαίο αυτό το timing;

Με τον Κ.Σημίτη (Ίμια, Οτσαλάν, κλπ) ξαναγυρίσαμε στον ραγιαδισμό, αν και η πολιτική Σημίτη, και με δεδομένη την προσπάθειά του να συμμαζέψει τα οικονομικά της χώρας και να την θωρακίσει νομισματικά βάζοντάς την στο ευρώ, μπορούμε να πούμε ότι αποδείχτηκε εκ των υστέρων η σωστή. Δεν θέλησε να ρισκάρει, ζημιά διπλωματική δεν έγινε, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, τουλάχιστον σε επίπεδο εντάσεων, εξομαλύνθηκαν, και επικεντρωθήκαμε στο ζητούμενο, στην οικονομική αναδιοργάνωση της χώρας.

Τέλος, επί Κώστα Καραμανλή, η πυγμή επανήλθε, τόσο στο θέμα τον Σκοπίων, όσο και σε άλλα θέματα (πχ ρωσικοί αγωγοί πετρελαίου και αερίου), και έπρεπε να επανέλθει γιατί τα Σκόπια, ενθαρρυμένα από την πλήρη απραξία των κυβερνήσεων Σημίτη, είχαν αποθρασυνθεί τελείως και είχαν φτάσει να μας περιγελούν από δω και από κει με τρόπο προσβλητικό. Τουλάχιστον πήραν ένα μάθημα ότι δεν μπορείς να το κάνεις αυτό για ένα γείτονά σου, χωρίς συνέπειες.

Το σοκ για τους Αμερικανούς, επίσης, ήταν ισχυρό, τόσο με το βέτο για το Σκόπια, όσο και για τους ρωσικούς αγωγούς. Είχαν μάθει στην υποχωρητικότητα Σημίτη, και είχαν φτάσει σε τέτοιο σημείο έπαρσης που νόμιζαν ότι μπορούσαν να εξακολουθούν να επιβάλλουν σε μια χώρα το ποιούς θα έχει συμμάχους και το ποιούς δεν θα χει (ΝΑΤΟ).

Πάντοτε, η "επιβολή συμμάχων" αποτελούσε την πιο προσβλητική και ταπεινωτική επίδειξη δουλείας και υποταγής μιας χώρας σε μια άλλη. Η κλασσικοί όροι των νικητών πάνω στους ηττημένους στους αρχαίους πολέμους ήταν "οι ηττημένοι να έχουν τους ίδιους συμμάχους και εχθρούς με τους νικητές, και να τους ακολουθούν στις εκστρατείες τους". Με το βέτο και τους αγωγούς, λοιπόν, η Ελλάδα, πέρα από τα πολύ συγκεκριμένα διπλωματικά κέρδη, έκανε και μια ισχυρή και εμφανή δήλωση ανεξαρτησίας: ότι η εξωτερική πολιτική της είναι πραγματικά ανεξάρτητη, ακολουθά τα δικά της συμφέροντα, και σαν χώρα δεν είναι υποτακτική κανενός για να της επιβάλλει ο οποισδήποτε το ποιούς θα έχει συμμάχους και το ποιούς δεν θα χει.

Καιρός ήτανε!

ΥΓ: Μια ακόμα ενδιαφέρουσα ιστορία για την πυγμή, την επιμονή, την μαγκιά, και την τρέλα που πουλούσε πρός όφελός μας η εξωτερική πολιτική επί Α.Παπανδρέου μπορείτε να βρείτε στο σημερινό άρθρο της Καθημερινής με τίτλο Ο υφυπουργός που τα έβαλε με την Θάτσερ του Ν. Νικολάου.

Ο έλληνας που αποθεώνει τον Μάρξ, πλακώνεται στα σχολεία, κερδοσκοπεί πάνω στον συνάνθρωπό του, για να κρύψει τα κέρδη του κάτω από το στρώμα

2008-10-10T20:36:00.005+03:00

Πλειάδα από ενδιαφέροντα άρθρα στην σημερινή Καθημερινή!

Στο Είναι η κρίση "Αριστερή" ο Μπάμπης Παπαδημητρίου συζητά την οικονομική κρίση και προσγειώνει πολλούς, των οποίων τα μυαλά πήραν αέρα, στην πραγματικότητα.

Στο Ζαρντινιέρες και στα Σχολεία η Τασούλα Καραϊσκάκη αναδεικνύει το συνεχώς αυξανόμενο πρόβλημα της σχολικής βίας, και αναζητεί αιτίες και λύσεις

Στο "Καλοί" και "Κακοί" Έλληνες ο Αντώνης Καρκαγιάννης αποδίδει τιμές στον απλό πλην τίμιο Έλληνα ο οποίος τείνει πια να εκλείψει επικίνδυνα.

Και τέλος, στο Βάλε τα λεφτά κάτω απ' το στρώμα η Μαριλή Μαργωμένου παρουσιάζει γλαφυρά αλλά και εμμέσως επικρίνει την (εντελώς παράλογη) απόσυρση καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες.

Οι λαϊκισμοί της Αριστεράς και η αλήθεια για τον Φιλελευθερισμό (2)

2008-10-10T17:54:00.005+03:00

Συνεχίζεται ο διάλογος με τον Μ.Τσιμιτσάκη, ο οποίος απαντώντας στις προηγούμενες παρατηρήσεις μου στο buzz, αναφέρει περιληπτικά τα εξής:

"...και τι σημαίνει επιστήμη εν προκειμένω;...Δείχνεις υπερβολική εμπιστοσύνη σε κάτι που αποκαλείς επιστήμη την ώρα που οι καθ' ύλην αρμόδιοι, οι επιστημολόγοι αμφιβάλουν. Ξέρεις, κάποτε ήμασταν σίγουροι ότι η γη είναι επίπεδη....Δεν διατυπώνεις τίποτα περισσότερο στην πραγματικότητα από μια πίστη σε ένα (επιστημονικό) μοντέλο. Μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι ο Μαρξισμός παραμένει ένα εξαιρετικό εργαλείο ανάλυσης;...Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να είναι σωστή η θεώρηση της οικονομίας ως θερμουδροδυναμικού συστήματος, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο παραμένει σωστή και η θεωρία περί πάλης των τάξεων. Στο κέντρο του ενδιαφέροντος μας πρέπει να βρίσκεται ο άνθρωπος - όχι η επιβεβαίωση της ορθότητας ή μη των αναλύσεων και των μοντέλων μας. Πρέπει δηλαδή να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να ανατραπούμε και να αμφισβητηθούμε προς όφελος του. Πόσο μεταφυσικό ακούγεται αυτό; Κάθε φορά που μια ιδεολογία διεκδικεί το "αλάθητο" ή την 'επιστημονικότητα" την πληρώνουν άνθρωποι. :Αυτός ο πλούτος που παράγεται σε συνθήκες καπιταλισμού δεν παράγεται σε συνθήκες αδικίας και εκμετάλλευσης; Ξεκινάμε όλοι με ίσες ευκαιρίες; Πόσο διαφορετικές είναι οι δυνατότητες με τις οποίες η φύση (την οποία επικαλείσαι) μας προικίζει ώστε άλλοι να ζούμε με δυο δολάρια την ημέρα και άλλοι με χίλια;...Ποιόν υπερασπιζόμαστε εδώ πέρα; Το δικαίωμα αυτών που έχουν παράγοντας πλούτο, να έχουν περισσότερα; ...Προσοχή φονταμενταλιστές δεν βρίσκονται μόνο στο Ιράν και το Αφγανιστάν. Βρίσκονται και στα ερευνητικά κέντρα..."

και ακολουθεί η απάντησή μου έτσι όπως γράφτηκε στο buzz αυτολεξεί:

Αγαπητε Τσιμιτάκη

Το τι σημαίνει επιστήμη άνοιξε ένα λεξικό για να το καταλάβεις. Ειλικρινά, δεν μπορούμε να υποβαθμίζουμε τον δημόσιο διάλογο στη διαλεκτική και τις παιδικές απορίες των φιλοσόφων του μεσαίωνα. Όλοι ξέρουν τι είναι επιστήμη. Λογικές υποθέσεις, τεστάρισμα με πείραμα, και μετά το πείραμα υιοθέτηση ή απόρριψη των λογικών υποθέσεων. Αν δεν το ξέρεις ψάξτο.

Ένας επιστήμονας ποτέ δεν αμφιβάλλει για την επιστήμη.

. Ξέρει πολύ καλά πότε η επιστήμη έχει δώσει σαφείς απαντήσεις σε ερωτήματα, και πότε δεν έχει δώσει. Και ακόμα και αν δεν έχει δώσει οριστική απάντηση, ξέρει πολλά πράγματα που έχουν απορριφθεί επιστημονικά ως απαντήσεις. Βάσει της επίπονης διαδικασίας που προανέφερα. Λογική υπόθεση, τεστάρισμα με πείραμα, εξαγωγή συμπερασμάτων, απόρριψη ή υιοθέτηση της αρχικής υπόθεσης βάσει του πειράματος.

Μαρξιστική επιστημονική ανάλυση; τι είναι αυτό; τρώγεται; Έχω διαβάσει ολόκληρο το Κεφάλαιο του Μαρξ δυο φορές! Δεν έχει ίχνος επιστημονικής λογικής μέσα του. Αποτελεί μια λογικοφανή θεωρία για να δικαιολογήσει αντιεξουσιαστική επανάσταση.

Τα περί "ο άνθρωπος είναι το κέντρο και όλα πρέπει να αντρέπονται προς όφελός του" αποτελούνε ανούσιες ρητορείες! Τις υιοθετώ πλήρως, και στο στόχαστρο βάζω τον Μαρξισμό. Ξέρεις πότε μπορεί να ανιχνεύει κανείς μια ρητορεία-παρλα; Όταν μπορεί να την χρησιμοποιήσει παντού αλλάζοντας τα ονόματα. Το ίδιο επιχείρημα μπορώ να χρησιμοποιήσω κι εγώ. Σταμάτα να αναπαράγεις δημαγωγικές ρητορείες και επικεντρώσου στο ζητούμενο: Που είναι λανθασμένη η ανάλυση που σου έκανα; (έτσι λειτουργεί η επιστήμη, όχι με ρητορείες!).

Όταν λες ότι ο πλούτος του φιλελυθερισμού παράγεται σε συνθήκες "εκμετάλλευσης", που το στηρίζεις αυτό; Ανέλυσε το σε παρακαλώ, ειδάλλως αποτελεί φτηνιάρικη ρητορεία! Ποια δικαιώματα και ποιες ελευθερίες δηλαδή καταπατάει ο οικονομικός φιλελευθερισμός;

Οι ίσες ευκαιρίες δεν έχουν καμία σχέση ως έννοια με τις ίσες απολαβές! Οι ίσες ευκαιρίες, αντίθετα, αποτελούν συστατικό στοιχείο του δημοκρατικού φιλελευθερισμού. Και οι ίσες ευκαιρίες διασφαλίζονται εξ' ολοκλήρου με ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση. Οτιδήποτε περισσότερο παραβιάζει άλλες ελευθερίες και δικαιώματα.

Απέφυγες πολύ προσεκτικά να σχολιάσεις αυτά που είπα για το ότι ο εξυπνότερος και ο πιο δουλευταράς πρέπει να επιβραβεύονται. Απέφυγες συστηματικά να σχολιάσεις το κατά πόσο ένα κράτος χαρακτηρίζεται από εγγενή αναποτελεσματικότητα ή όχι!

Και τέλος, με τι μούτρα θα καθίσεις να χαρακτηρίσεις ως "φονταμενταλιστές" τους επιστήμονες, χωρίς να μπορείς να αρθρώσεις επιστημονικά τεκμηριωμένο αντίλογο (αντι-υπόθεση, αντι-πείραμα, αντι-συμπέρασμα) σε αυτά που λένε; Κάνε πρώτα αυτό και μετά μίλα για φονταμενταλισμό!

Όπως είπα και άλλου, όταν κάτι μπορεί να ερμηνευτεί και να προβλεφθεί με εξισώσεις, συζητήσεις "προλεταριάτου" δεν χωράνε! Αυτά που χωράνε είναι λογικές υποθέσεις, πειράματα και συμπεράσματα. Όλα τα υπόλοιπα είναι δημαγωγικές υστερίες.

Στην σημερινή εποχή ο κόσμος μας δεν χωρίζεται στους "κατέχοντες το υλικό κεφάλαιο" και στους "μη κατέχοντες αυτό". Στη σημερινή εποχή είναι το ανθρώπινο κεφάλαιο που έχει σημασία, η νοημοσύνη, η παιδεία, η τεχνική κατάρτιση.

Θα σου πω την ιστορία ενός συναδέλφου με τον οποίο εργάζομαι. Προέρχεται από φτωχή οικογένεια. Στα μαθητικά του χρόνια διάβαζε σαν τρελός. Πέρασε πρώτος στο πανεπιστήμιο, όπου συνέχισε να μελετά σκληρά, και να δουλεύει ταυτόχρονα. Έκανε το στρατό του χωρίς βύσμα στα φυλάκια του Έβρου. Με το βαθμό και τις συστατικές που πήρε, κατάφερε να γίνει δεκτός σε ένα κορυφαίο (top 5) πανεπιστήμιο στο εξωτερικό. Χρηματοδότησε τα παχυλά δίδακτρα και έξοδα διαμονής στην ξένη μεγαλούπολη από τις οικονομίες τόσων ετών φοιτητικής δουλειάς, με την πώληση ενός μικρού επαρχιακού ακινήτου που κληρονόμησε από τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, και καταχρεώθηκε παίρνοντας από ελληνική τράπεζα το μέγιστο φοιτητικό δάνειο που μπορούσε να πάρει. Τέλειωσε το μεταπτυχιακό του, για να προσληφθεί σε μια ξένη εταιρεία με παχυλότατες απολαβές. Την άφησε μετά από δυο χρόνια, και με δυο-τρείς συναδέλφους άνοιξε μια δικιά του, και τώρα πια η περιουσία του μετριέται σε εκατομμύρια.

Τις μέρες αυτές ο άνθρωπος πήγε στην Ελλάδα, και έπεσε πάνω σε έναν αριστερό, ο οποίος τον χαρακτήρισε καπιτάλα εκμεταλλευτή, του είπε ότι "το παρτι που έχετε εσείς οι καπιταλιστές τελείωσε", ότι θα πάψει επιτέλους να κλέβει και να εκμεταλλεύεται τον κοσμάκη, ότι όλος αυτός ο πλούτος που έβγαλε με τόσο κόπο και τόσες στερήσεις δεν είναι δικός του, αλλά για λόγους δικαιοσύνης ανήκει στον "κοσμάκη", και άλλα τέτοια.

Το τραγικό ξέρεις ποιό είναι; ότι αυτά τα πράγματα του τα είπε ένα συμμαθητής του από το λύκειο, από οικογένεια που τότε ήταν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από αυτή του φίλου μου, ένα ρεμάλι χρηματοδοτημένο από την οικογένειά του βαθιά χωμένο στον κομματισμό και στον λαικίστικο μαρξισμό.

Αγαπητέ Τσιμιτάκη, δεν πρόκειται για θέμα δικαιοσύνης. Είναι θέμα φθόνου και εγωισμού! Η σημερινή φιλελεύθερη δημοκρατία καμία σχέση δεν έχει με τον 19ο αιώνα και την κατοχή του κεφαλαίου από ευγενείς. Στη σημερινή εποχή ο φιλελευθερισμός επιβραβεύει την εξυπνάδα, την επιμονή και την σκληρή δουλειά. Κάποιο είναι πιο έξυπνοι και πιο δουλευταράδες από τους άλλους και επιβραβεύονται. Όλοι οι υπόλοιποι απλά τους φθονούν, και τους ζηλεύουν, και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να επιβουλεύονται τις περιουσίες τους, ωσάν ληστές. Ρεμάλια της κοινωνίας, που αντί να καθίσουν και να διαβάσουν, να μελετήσουν, να δουλέψουν, να ρισκάρουν, σαν τον φίλο μου, μπεκροπίνουν σε party's και clubs, το παίζουν ρομαντικοί επαναστάτες πιπιλώντας τον Μαρξ και πουλάνε μούρη "κατηγορώντας το σύστημα", ενώ ταυτόχρονα χρηματοδοτούνται αφειδώς από τις οικογένειές τους, και κάθε μέρα που έργάζονται εύχονται να μην εργάζονταν ποτέ, και για όλη την υπόλοιπη ζωή τους να κάθονται και να μην κάνουν τίποτε παραγωγικό, μπεκροπίνωντας και διασκεδάζοντας χωρίς να δημιουργούν τίποτα. Βγάλε με λάθος αν δεν περιγράφω ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και νεανικής "αριστεράς".

Εξακολουθείτε να πιστεύετε κάτι εντελώς λάθος. Ότι ο πλούτος που παράγει ο φιλελευθερισμός θα παραγόταν έτσι η αλλιώς από τον σοσιαλισμό. Μέγα λάθος. Αν ο φίλος μου ήξερε ότι ο,τι και να κανε τον ίδιο μισθό με τους άλλους θα παιρνε, ποτέ δεν θα έκανε τόση προσπάθεια, ποτέ δεν καθόταν να εφεύρει το προϊόν που πουλάει η επιχείρησή του, και ποτέ αυτό το προϊόν δεν θα είχε βγει στην αγορά από κανέναν, και δεν θα είχε προσφέρει στον καταναλωτή την χρησιμότητα που αυτό προσφέρει (άρα και τη δημιουργία καινούργιου πλούτου) για την υπόλοιπη κοινωνία.

Για μένα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που παραφιλολογούνε περί μαρξισμού είναι οι μισοί ένα μάτσο τεμπελχανάδες που δεν διάβαζαν στο σχολείο, και άρα βρήκαν μικροδουλειές και τώρα το μετανιώνουν, ή δημαγωγοί που τους πιπιλίζουν και τους ξαλαφρώνουν το μυαλό από τις ενοχές τις τεμπελιάς τους με το να τους λένε παραμύθια ότι είναι θύματα και τους εκμεταλλεύονται και ότι πρέπει να κάνουν επανάσταση για να πάρουν από τους "κατέχοντες" αυτά που τους έκλεψαν! Όπου όμως οι "κατέχοντες" δεν είναι τίποτε άλλο παρά άνθρωποι που δούλεψαν σκληρά, διάβασαν εξαντλητικά στα μαθητικά και νεανικά τους χρόνια, και δημιούργησαν με την δραστηριότητά τους πλούτο που δεν θα είχε δημιουργηθεί αν δεν έκαναν την προσπάθεια αυτή που έκαναν.

Η σημερινή "πάλη των τάξεων" δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαπάλη (χοντρικά) μεταξύ έξυπνων-δουλευταράδων και όχι και τόσο έξυπνων-τεμπελχανάδων. (ο Economist σε σχετικό του άρθρο είχε χαρακτηρίσει κάποτε, πιο κομψά, την νέα αυτή πάλη των τάξεων ως "την πάλη μεταξύ υψηλού IQ και χαμηλού IQ" ). Καμία σχέση δεν έχει με την διαπάλη κατόχων του κεφαλαίου του 18ου και 19ου αιώνα που ενέπνευσε τον Μαρξ. Αν θες η περιουσία σου να αυξάνεται με τον ίδιο ρυθμό με αυτή των καπιταλιστών, πήγαινε και αγόρασε τις μετοχές τους, στο κάτω κάτω της γραφής!

Και από δω και πέρα, όταν θα συζητάω με κάποιον που θα υπερασπίζεται τον Μαρξισμό, θα του λέω ευθέως "δηλαδή αν εσύ ήσουν πλούσιος θα ήσουν διατεθειμένος να παραιτηθείς του πλούτου σου για χάρη της κοινωνίας;" Αν απαντήσουν "όχι" , παραδέχονται την υποκρισία τους. Αν απαντήσουν όλοι "ναι", δεν θα τους πιστέψει κανένας.

Γιατί η θλιβερή αλήθεια, φίλε Τσιμιτάκη, είναι ότι όλοι αυτοί οι "Μαρξιστές" δεν θα ήταν και τόσο "Μαρξιστές" αν ξαφνικά γίνονταν οι ίδιοι πλούσιοι και οι άλλοι "φτωχοί" όπως λένε. Στην πραγματικότητα, αυτό που εκφράζουν ο καθένας ατομικά, κάτω από την κάλυψη της "αγίας συλλογικότητας", είναι μια άγρια δίψα για πλούτο και χρήμα, τον οποίο θα αποκτήσουν όχι δουλεύοντας, διαβάζοντας και ρισκάροντας, και παράγοντας κάτι καινούργιο και χρήσιμο για την κοινωνία, αλλά ληστεύοντας αυτούς που τον κατέχουν επειδή παράγουν. Μια κατάπτυστη και βάρβαρη λογική που απορώ πώς άνθρωποι του πνεύματος κάθονται και την υιοθετούν...προφανώς επειδή είναι πιασάρικη, για να έχουν αναγνώστες....

ΥΓ: Το ότι η γη ήταν επίπεδη ποτέ δεν αποτέλεσε "επιστημονική" άποψη. Με την πρώτη επιστημονική παρατήρηση (Ερατοσθένης)η πρωτόγονη αυτή θεώρηση απορρίφθηκε και όλη η επιστημονική κοινότητα υιοθέτησε τη σφαιρικότητα, από τους ελληνιστικούς ακόμα χρόνους. Please, άν δεν ξέρεις κάτι, μην προσπαθείς να δείξεις ότι το ξέρεις... δεν παίζει.

ΥΓ2 : Ορμώμενος από την φράση που εκστόμισε ο Μ.Τσιμιτάκης στη συζήτηση αυτή ("η επιστήμη να κοιτάει πάνω απ'όλα τον άνθρωπο") ο S G εκτοξεύει άψογα την δικιά του αντικριτική σε σχέση με την νηφαλιότητα και τον βαθμό λογικής αυτής της θεώρησης στο σχετικό άρθρο στο blog του.

ΝΑΙ στην πρόταση Νίμιτς - Βόρεια Μακεδονία !

2008-10-09T19:13:00.003+03:00

Μόλις ενημερώθηκα για την, κατά τα φαινόμενα, τελική πρόταση Νίμιτς για το σκοπιανό. Κατά πάσα πιθανότητα, η τελική λύση θα βασιστεί σε αυτή την πρόταση, με ελάχιστες τροποποιήσεις.

Ας δούμε όμως τι αυτή η λύση προβλέπει:

Προτεινόμενο όνομα του σκοπιανού κράτους: "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας"

Εύρος χρήσης του ονόματος: Υποχρεωτικά στους διεθνείς οργανισμούς, με σύσταση του Συμβουλίου Ασφαλείας για χρήση στις διμερείς σχέσεις.

Διαβατήρια: Αναγραφή του "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας" στα αγγλικά/γαλλικά, και "Δημοκρατία της Μακεδονίας" στην κυριλλική γραφή.

Σύνταγμα της Χώρας: Δημοκρατία της Μακεδονίας

Ως προς το όνομα του κράτους, η πρόταση Νιμιτς υιοθετεί την ελληνική θέση. Ουσιαστικά, είναι ακριβώς αυτό που θέλαμε, και που προσωπικά εγώ ο ίδιος υποστήριζα εδώ και καιρό ως λύση. Σέβεται το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ενός έθνους, εμποδίζοντάς το όμως ως μέρος να οικειοποιηθεί το όλον.

Ως προς το εύρος χρήσης του ονόματος, η πρόταση Νίμιτς στέκεται στην μέση, με ελαφρά κλίση προς την ελληνική πλευρά: Ναι μεν εξασφαλίσαμε τη χρήση στους διεθνείς οργανισμούς, αλλά δεν εξασφαλίσαμε ότι το όνομα θα επιβληθεί στις διμερείς σχέσεις τον σκοπιανών με άλλες χώρες. Εξασφαλίστηκε, όμως, σχετική σύσταση του Συμβουλίου Ασφαλείας, εξ ου και η ελαφρά κλίση προς τις ελληνικές θέσεις.

Ως προς τα διαβατήρια, το "αγκάθι" είναι η συμπερίληψη του "Δημοκρατία της Μακεδονίας" στα κυριλλικά. Που σημαίνει ότι ενώ οι αγγλομαθείς και γαλλομαθείς θα βλέπουν το "Βόρεια Μακεδονία" όπως θέλουμε, όλοι οι λαοί που χρησιμοποιούν τα κυριλλικά θα βλέπουν το "Μακεδονία" σκέτο.

Ως προς το συνταγματικό όνομα, ποσώς μας ενδιαφέρει. Αποτελεί ζήτημα εσωτερικής των σκοπίων κατανάλωσης, και δεν πρέπει να ξοδέψουμε ενεργητικότητα και διπλωματικό κεφάλαιο για μια τέτοια απαίτηση. Πετυχαίνοντας όλα τα υπόλοιπα, έχουμε καταστήσει το "Δημοκρατία της Μακεδονίας" στο σύνταγμα της γείτονος κενό περιεχομένου.

Η πρόταση σε γενικές γραμμές είναι καλή. Ουσιαστικά, αυτό που κάνει είναι να εξασφαλίζει το Βόρεια Μακεδονία στους διεθνείς οργανισμούς και στα διαβατήρια για τα μάτια των δυτικών, ενώ αφήνει επίτηδες ανοιχτό το ζήτημα του ονόματος σε επίπεδο διεθνών διμερών σχέσεων, δίνοντας μια μη δεσμευτική σύσταση υπέρ του Βόρεια Μακεδονία.

Αυτό που πρέπει, κατά τη γνώμη μου να κάνουμε είναι:

Α) Να δηλώσουμε κατ' αρχάς αποδοχή της πρότασης επί της ουσίας της, πχ το όνομα, δηλώνοντας ότι είμαστε έτοιμοι να διαπραγματευτούμε κάποιες λεπτομέρειες

Β) Μέσω των διαπραγματεύσεων που θα ακολουθήσουν, να αποσπάσουμε την βεβαίωση από τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας ότι θα ακολουθήσουν την ίδια τους τη δημόσια σύσταση για "Βόρεια Μακεδονία", και θα υιοθετήσουν το συγκεκριμένο όνομα στις διμερείς τους σχέσεις με τα Σκόπια (θα ήταν παράλογο να "συστήνουν" τα ίδια στους άλλους να υιοθετήσουν την ονομασία, και τα ίδια να μην το πράττουν). Αν τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας πράξουν αυτό το πράγμα, τότε ακόμα και αν ο κ.Νιμιτς αφήνει ελεύθερες τις άλλες χώρες να επιλέξουν, αυτές θα ακολουθήσουν το παράδειγμα των μονίμων μελών.

Γ) Να προσπαθήσουμε να μεταθέσουμε την όποια τελική συμφωνία για μετά τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, όπου η εκλογή Ομπάμα, (ο οποίος ως βουλευτής με τους Μενέντεζ και Σνόου αποτέλεσε το τρίο στήριξης των ελληνικών θέσεων στο μακεδονικό στις ΗΠΑ) και του φιλέλληνα αντιπροέδρου του Τζο Μπαιντεν (ο εισηγητής της αναλογίας επτά προς δέκα) μας συμφέρει απόλυτα και θα ενισχύσει το διαπραγματευτική μας θέση.

Δ) Να προσπαθήσουμε να διαπραγματευτούμε την απόσυρση και της παραμικρότερης αναφοράς σε σκέτη "Μακεδονία" στα διαβατήρια, εν ανάγκη με κάποια άλλα ανταλλάγματα, είτε στον τομέα της ιθαγένειας, είτε της γλώσσας,αν δεν καταστεί δυνατή η απόσυρση των άσχετων αυτών με την διαπραγμάτευση θεμάτων από τη συμφωνία. Τα διαβατήρια είναι μια πολύ σημαντική "στάμπα". Αν το πετύχουμε αυτό, έχουμε υποχρεώσει κάθε έναν σκοπιανό πολίτη να κυκλοφορεί με μια ταυτότητα που γράφει επάνω του χωρίς κυριλλικές διευκρινήσεις "Βόρεια Μακεδονία", και η οποία θα διαψεύδει σιωπηρά αλλά πειστικά την όποια προπαγάνδα αυτός ο πολίτης θα διακινεί στις διεθνείς συναναστροφές του.

Ε) Διευκρινήσεις και διαπραγματεύσεις ως προς το τι θα αναγράφουν τα προϊόντα εξαγωγής της χώρας αυτής: "Made in Macedonia", ή "Made in Northern Macedonia" ;

ΣΤ) Ως προς την ιθαγένεια και τη γλώσσα, η ιθαγένεια είναι κάτι που πρέπει να ρυθμιστεί έτσι ή αλλιώς, και πρέπει να ζητήσουμε να ακολουθήσει το συμφωνημένο όνομα. Αλλά η γλώσσα, πραγματικά, δεν έχει θέση στη διαπραγμάτευση. Είναι ζήτημα καθαρά γλωσσολογικό, και όχι μόνο πρέπει, αλλά και μας συμφέρει να ζητήσουμε να αφεθεί η επιστημονική κοινότητα ελέυθερη να αποφανθεί για τα "μακεντόνσκι", και πόσο τοις εκατό μοιάζουν με τα βουλγάρικα ή όχι. Σε γενικές γραμμές όμως, τα δυο αυτά ζητηματάκια είναι και τα λιγότερο σημαντικά, και αξίζει να τα θυσιάσουμε σαν διαπραγματευτικα χαρτιά αν είναι να λάβουμε ανταλλάγματα στο όνομα, το εύρος χρήσης του, ή τα διαβατήρια.

Σε γενικές γραμμές, όμως, η πρόταση μας συμφέρει, και οποιαδήποτε απόρριψή της από μέρους μας με κίνδυνο κατάρρευσης των συνομιλιών, απόδοσης ευθυνών σε εμάς, και συνακόλουθη άτυπη αναγνώριση των Σκοπίων ως "Μακεδονία" σκέτο, θα ήταν καταστροφική.

ΥΓ: Για όσους σπεύσουν να με κατηγορήσουν σαν "εθνικό μειοδότη", ανθέλληνα, και όλα τα συναφή, πρέπει να τους υπενθυμίσω ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, η μάνα μου κατάγεται από την Πέλλα, στα συλαλλητήρια της δεκαετίας του '90 όχι μόνο πήγα, αλλά και φώναξα, και γι'αυτό μαθήματα πατριωτισμού για το μακεδονικό δεν δέχομαι από κανέναν...

Οι λαικισμοί της Αριστεράς και η αλήθεια για τον Φιλελευθερισμό

2008-10-09T18:33:00.003+03:00

Τις τελευταίες μέρες τεράστια συζήτηση έχει ανοίξει στην blogoσφαιρα σχετικά με την οικονομική κρίση, και κατά πόσο οι μέρες που ζούμε αποτελούν το τέλος του καπιταλισμού, την δικαίωση του Μαρξ, κοκ.

Στις συζητήσεις αυτές εξέφρασα την άποψη ότι η οικονομία αρχίζει πια να γίνεται αντιληπτή σαν ένα φυσικό υδρο-θερμοδυναμικό σύστημα, και η μελέτη της μοιραία αρχίζει να αφήνει την κοινωνιολογία για πιο φυσικομαθηματικές αναλύσεις των κινήσεων, τις συσσωματώσεων και του καταμερισμού του πλούτου.

Υπό αυτό το πρίσμα, το να μιλά πια κανείς για τα οικονομικά με όρους σοσιαλιστικής επανάστασης είναι σαν να ακούω τον Λένιν να επιχειρηματολογεί για τη διαστολή του σύμπαντος, τη θεωρία της σχετικότητας, ή το standard model της σωματιδιακής φυσικής με όρους...προλεταριάτου!

Στην άποψη αυτοί πολλοί διαφώνησαν μαζί μου, ανάμεσά τους και ο Μ.Τσιμιτάκης, δημοσιογράφος της Καθημερινής. Παρακάτω είναι η απάντηση που του έδωσα (αυτολεξεί) στην σχετική συζήτηση στο buzz, καθώς και στο blog του N.Ξυδάκη, όπου γίνεται και η κυριότερη συζήτηση.

"Καταλαβαίνω ότι οι προερχόμενοι από κοινωνιολογικές θεωρητικές επιστήμες σιχαίνονται να "χάνουν" ένα πεδίο δραστηριοποίησής τους, τα οικονομικά, στα χέρια πιο εφαρμοσμένων μαθηματικών προσεγγίσεων, αλλά έτσι είναι η ζωή, τι να κάνουμε; Να αρνηθούμε την θερμοδυναμικότητα και μαθηματικότητα της οικονομίας μόνο και μόνο για να μην μείνουν παραπονεμένοι οι κοινωνιολόγοι και χάσουν την δουλειά τους;

Γιατί περί αυτού πρόκειται! Ποτέ δεν αποτέλεσε η όλη ιστορία σύγκρουση της επιστήμης με τον ανθρωπισμό. Αντιθέτως, το όλο ζήτημα είναι κάτι πολύ διαφορετικό και οικείο! Δεν είναι παρά ένα ακόμα κεφάλαιο στο αιώνιο ζήτημα της ανθρωπιστικής χρήσης της επιστήμης. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις την επιστήμη για καλό και για κακό. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις την διάσπαση του ατόμου για πυρηνικούς βομβαρδισμούς ή για την παραγωγή ενέργειας.

Αντίστοιχα, μπορείς να χρησιμοποιήσεις την φυσικομαθηματική φύση των οικονομικών είτε για να διοχετεύσεις τον πλούτο προς τους λίγους, είτε για να τον διοχετεύσεις προς τους πολλούς. Αυτό αποτελεί μια επιλογή. Το να αρνηθείς όμως την φυσικομαθηματική τους φύση, ομοιάζει περισσότερη με...τις αρχαίες δοξασίες-θρησκείες που πολέμησαν την επιστήμη γιατί τις έβγαζε λάθος,παρά με οτιδήποτε άλλο.

Στην πραγματικότητα, ο Μαρξισμός και η αριστερά, δεν είναι τίποτε άλλο από μια "δοξασία", ένα κοινωνιολογικό κατάλοιπο, μια "θρησκεία" με θεό την συλλογικότητα!

Guess what! Ο κόσμος έδωσε στην ιδεολογία αυτή καμιά εικοσαριά χώρες, τεράστιες εκτάσεις με πλούσιες πρώτες ύλες, τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό! της έδωσε επί 80 χρόνια την δυνατότητα να ανταγωνιστεί με τον καπιταλισμό, και να δείξει έμπρακτα ότι αυτή είναι ικανότερη από αυτόν στο να δώσει στις μάζες ευτυχία. Επί 80 χρόνια σε όλο τον κομμουνιστικό κόσμο εκτελέστηκε ένα πρωτοφανές πείραμα για να δούμε αν ο κομμουνισμός θα ήταν αποτελεσματικότερος. Δώσαμε στην ιδεολογία αυτή πολύ χρόνο, πολλούς ανθρώπους, τεράστιες εκτάσεις με πρώτες ύλες, σχεδόν όλα όσα χρειάστηκε για να αποδείξει ότι είναι αποτελεσματικότερη. Στην πραγματικότητα αποτέλεσε ένα τεράστιο φυσικομαθηματικό πείραμα ελέγχου μιας οικονομικής ιδεολογίες-θεωρίας-δοξασίας, με μέτρο σύγκρισης μιαν άλλη, τον φιλελευθερισμό.

Περιττό να σου πω ποιος από τους δυο βγήκε νικητής, σε ποιες από τις δυο ο απλός κόσμος ζούσε καλύτερα, και ποια από τις δύο κατέρρευσε.......μόνη της!!!!

Κοινώς, η επιστήμη και το πείραμα μίλησαν. Έδειξαν ποιος είναι καλύτερος. Ο απλός κόσμος ζούσε πολύ καλύτερα στον δυτικό κόσμο απ' ότι στον ανατολικό μπλοκ Τελεία και παύλα

Το να έρχονται όλοι οι αριστεροί και μαρξιστές και να ζητάνε και άλλες χώρες, και άλλους ανθρώπους, και άλλες πρώτες ύλες, και για άλλη μια φορά κατάργηση ατομικών ελευθεριών στο όνομα της συλλογικότητας, και γενικότερα να τους δώσουμε ξανά μια "δεύτερη ευκαιρία" άλλων 80 χρόνων και εκατομμυρίων ανθρώπων για να τεστάρουν την τρελή θεωρία τους που αποδείχτηκε ανεφάρμοστη, δεν είναι τίποτε άλλο από πείσμα και εγωισμός!

Με συγχωρείτε, αλλά ποτέ δεν θα πρέπει η επιστήμη να υποκύψει στον εγωισμό, μόνο και μόνο επειδή το δεύτερο είναι ανθρώπινο και το πρώτο....δεν είναι. Guess what, και ο ορθολογισμός ανθρώπινος είναι. Και η επιστήμη από ανθρώπους φτιάχτηκε. Και το κυριότερο χαρακτηριστικό της είναι ότι προσπαθεί να βάζει την λογική πάνω από το συναίσθημα.

Εύκολα δημιουργείς συναισθήματα με κοινωνιολογικές πιασάρικες ισοπεδωτικές ρητορείες τύπου "ο απλός κοσμάκης και οι πλούσιοι τραπεζίτες που τον εκμεταλλεύονται" και να βλέπεις όλο τον κόσμο υπό το πρίσμα αυτό. Ενέχει όμως λογική η θεώρηση αυτή; ναι η όχι;

Γιατί αν κάτι τελικά έχει πει η επιστήμη, είναι το εξής: ότι ο απόλυτος φιλελευθερισμός είναι καλός στο να δημιουργεί πλούτο, αλλά όχι να τον καταμερίζει. Και ότι ο απόλυτος σοσιαλισμός είναι καλός στο να καταμερίζει τον πλούτο, αλλά όχι να τον δημιουργεί. Η απάντηση, όπως πάντα, βρίσκεται κάπου στη μέση.

Η δύναμη του φιλελευθερισμού στο να δημιουργεί πλούτο έγκειται στην ελευθερία που δίνει στους ανθρώπους να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες που τους δίνει η ζωή, και στο να τους δίνει κίνητρο να επιχειρούν διασφαλίζοντας τους ότι θα κρατήσουν τον πλούτο που παρήγαγαν με την εξυπνάδα τους και θα τον απολαύσουν

Η αδυναμία του σοσιαλισμού έγκειται στο ότι λέει πρακτικά στον πολίτη: "όσο έξυπνος και να σαι, όσο περισσότερο και να προσπαθήσεις, όσο επινοητικός και να είσαι, ότι καλύτερο και καινούργιο παράγεις, θα στο πάρω για να το δώσω στους άλλους, και στο τέλος ότι και να κάνεις, το ίδιο εισόδημα με τους συμπολίτες σου θα έχεις, την ίδια ποιότητα ζωής, και ας είσαι πιο έξυπνος, και ας είσαι πιο διαβαστερός, και ας είσαι πιο παραγωγικός". Με μια τέτοια λογική, κανείς δεν έχει κίνητρο να παράγει και να καινοτομήσει, και έτσι δεν παράγεται περισσότερος πλούτος.

Κοινώς, ο απόλυτος φιλελευθερισμός παράγει πλούτο 100, και δίνει το 80% του πλούτου στο 20% των πολιτών και το 20% του πλούτου στο 80% των πολιτών.

Η λαϊκίστικη λογική πιστεύει ότι ο απόλυτος σοσιαλισμός διαμοιράζει αυτόν τον πλούτο των 100 δίκαια και ισομερώς στους 100 πολίτες. λάθος! Το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό είναι ότι, εξ' αιτίας της έλλειψης κινήτρων που αυτός δημιουργεί, και την εκ φύσεως αναποτελεσματικότητα ενός συστήματος κρατικού σχεδιασμού, ο σοσιαλισμός δεν παράγει πλούτο 100, παράγει πλούτο 10! Και μετά προσπαθεί να διαμοιράσει αυτά τα 10 σε 100 πολίτες! Τι να την κάνω την δίκαιη μοιρασιά αν παράγεις 10, τη στιγμή που ο άλλος μπορεί να τα μοιράζει μεν ανισομερώς, αλλά τα μοιράζει βάσει προσπάθειας και εξυπνάδας, και μοιράζει δέκα φορές περισσότερα; Τελικά ποιος είναι προτιμότερος;

Εν τέλει η λύση είναι κάπου στη μέση. Ένα μίγμα φιλελυθερισμού και κοινωνικών μεταβιβάσεων. Σαφέστατα όμως πρέπει να τείνει περισσότερο προς τον φιλελευθερισμό, γιατί έτσι παράγεται περισσότερος πλούτος, ο οποίος και πρέπει κατά προτεραιότητα να απονέμεται στους εξυπνότερους και τους πιο δουλευταράδες.

Από κει και πέρα, ένα φιλελεύθερο σύστημα χρειάζεται χειρισμό, για να αποφύγει τις υπερβολές και τις τρομερές ανισότητες, γιατί και αυτές βλάπτουν. Πρέπει να το κάνεις, όμως, χωρίς να βλάψεις την παραγωγή πλούτου.

Εν τέλει, διαπιστώνουμε ότι το σύστημα αυτό είναι ένα θερμοδυναμικό-υδροδυναμικό σύστημα, ένα υδραυλικό σύστημα μεταφοράς και συγκέντρωσης-αποκέντρωσης του χρήματος-παραγωγής-πλούτου. Όλο και περισσότερο ανακαλύπτουμε ότι αυτό το σύστημα κυβερνάται από φυσικούς νόμους τους οποίους σιγά σιγά ανακαλύπτουμε, και τους οποίους όχι μόνο οι επιχειρήσεις, αλλά και οι αρχές χρησιμοποιούν για να ελέγξουν το σύστημα προς όφελος αυτών που κρίνουν ότι πρέπει να το πράξουν.

Μέσα σε όλο αυτό το πλέγμα, το να κάθομαι και να συζητάω για αριστερές "θρησκείες" ξεπερασμένες, τεσταρισμένες και απορριφθείσες από τεράστια οικονομικά πειράματα ανα τις δεκαετίες, αποτελεί οπισθοδρόμηση εφάμιλλη της παραίτησης της επιστήμης για χάρη του παγανισμού και του δωδεκάθεου!"

Πολύ Οικολόγοι Πράσινοι με λίγο από Άγιον Όρος

2008-09-28T15:18:00.005+03:00

Δύο ενδιαφέροντα άρθρα στην σημερινή Καθημερινή.

Το Σε άνοδο οι Οικολόγοι Πράσινοι της Δώρας Αντωνίου μας δίνει μια εικόνα για τα τεκταινόμενα σε αυτό το ανερχόμενο εξωκοινοβουλευτικό κόμμα, το οποίο έκανε την έκπληξη στην εκλογές του 2007 σπάζοντας το νοητό φράγμα του 1%, ενώ ένα χρόνο μετά οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν να κυνηγάει το μαγικό 3% και την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Σε πολλούς ίσως φανεί ότι η επιτυχία του 2007 για τους Οικολόγους Πράσινους οφειλόταν αποκλειστικά στα ευκαιριακά εκλογικά κέρδη από τις μεγάλες πυρκαγιές στην Πελοπόννησο, και την μαζική εκροή ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Όσοι όμως είχαμε κάνει τον κόπο να κοιτάξουμε την ιστοσελίδα των Οικολόγων Πρασίνων διαπιστώσαμε ότι, συγκριτικά με όλους τους άλλους εξωκοινοβουλευτικούς σχηματισμούς που απεραντολογούσαν συνθηματολογικά, μίζερα και γραφικά, το κόμμα αυτό είχε να παρουσιάσει μια συγκροτημένη κυβερνητική πρόταση με λογική σκέψη και συνέχεια, ενίοτε και με συγκεκριμένες ιδέες, αλλά τέλος πάντων σε κάθε περίπτωση μπορούσε να συγκριθεί επάξια με τα κυβερνητικά προγράμματα των μεγάλων κομμάτων. Έδειχνε από τότε ότι αποτελούσε μια συγκροτημένη πολιτική κίνηση, ενώ επεδείκνυε μια υπευθυνότητα στον προγραμματικό του λόγο που δεν είχαμε συνηθίσει από τα αρρωστημένα αναρχο-αριστερίζοντα γραφικά οικολογικά μικροκινήματα που είχαμε γνωρίσει στο παρελθόν.

Ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν το ψήφισα ήταν το αδύναμο κεφάλαιο της οικονομικής πολιτικής στο κυβερνητικό του πρόγραμμα, το οποίο δεν έλεγε κάτι συγκεκριμένο, ούτε και έδινε έστω και μια γενική κατευθυντήρια γραμμή για το ποια πρόταση εξουσίας θα στήριζε μέσα στη βουλή.

Ως πάγια αρχή θεωρώ ότι ποτέ δεν πρέπει να ψηφίζουμε κόμματα διαμαρτυρίας. Πρέπει να ψηφίζουμε κόμματα τα οποία έχουν ολοκληρωμένη κυβερνητική πρόταση. Το ότι ένα κόμμα δημοσκοπικά "δεν έχει ελπίδες να γίνει κυβέρνηση" δεν πρέπει να μας λέει απολύτως τίποτα. Εφόσον πάντα ενδέχεται κάποτε να αποτελέσει κομμάτι μιας κυβερνητικής συμμαχίας, τότε έχει τεράστια σημασία το ποια είναι η πρόταση εξουσίας που το κόμμα αυτό πρεσβεύει.

Οποιαδήποτε ψήφος εκφράζει αρνητισμό (γκρίνια, διαμαρτυρία κλπ) είναι κακή ψήφος, γιατί βασίζεται στη λογική του "δεν με ενδιαφέρει με τι θα το αλλάξετε, απλά αλλάξτε το" που είναι εξ' ορισμού κακή λογική. Ποτέ δεν πρέπει να δίνετε ως πολίτες λευκή εντολή! Πάντοτε πρέπει να ψηφίζουμε θετικά, δηλαδή να δίνουμε ψήφο έγκρισης σε συγκεκριμένες και ολοκληρωμένες πλουραλιστικές πολιτικές.

Η Οικολόγοι Πράσινοι δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας αλλά, τουλάχιστον με την εικόνα που σχημάτισα το 2007, απείχαν κατά τι από το να θεωρηθούν ένα κόμμα που εκπροσωπεί μια ολοκληρωμένη κυβερνητική πρόταση. Βρίσκονται όμως σε καλό δρόμο. Θα τους παρακολουθώ με ενδιαφέρον και, εκτός απροόπτου, θα επανέλθω σε αυτούς το αργότερο μέχρι τις Ευρωεκλογές του χρόνου.

Όσο για το δεύτερο αξιόλογο άρθρο της ημέρας, πρέπει πάντα να θυμόμαστε την δημοσιογραφική εκείνη αρχή ότι είδηση δεν είναι ότι σκύλος δάγκωσε άνθρωπο, αλλά ότι άνθρωπος δάγκωσε σκύλο. Που σημαίνει ότι αν δείτε μια τέτοια είδηση στα κανάλια, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι όλοι οι άνθρωποι δαγκώνουν σκύλους.

Και γιατί το λέω αυτό; Γιατί πολύ απλά το ότι ένας ηγούμενος μιας μονής, ή έστω κάποιοι κληρικοί διαπράττουν απατεωνιές, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτό χαρακτηρίζει και τους υπόλοιπους! Απλά, είναι ο απατεώνας παπάς που πουλάει στις ειδήσεις, άρα και προβάλλεται. Ο τίμιος δεν πουλάει, άρα τα κανάλια δεν ασχολούνται μαζί του. Είναι ο απατεώνας ο παπάς που, λόγω της σπανιότητάς του, είναι η είδηση!

Στο Ισχνή Φωνή από το Άγιον Όρος, στην Καθημερινή, ο αγιορείτης ιερομόναχος Μωυσής δίνει φωνή στον απλό μοναχό των υπολοίπων μονών του Αγίου Όρους, και το πως αυτοί βλέπουν, με τα δικά τους μάτια, τα τεκταινόμενα περί της μονής Βατοπεδίου, ενώ εκφράζουν το παράπονό τους για το πώς τα ΜΜΕ, ηθελημένα ή άθελα, επεκτείνουν αδικαιολόγητα την ανομία του ηγουμένου της Βατοπεδίου σε κάθε μονή και κάθε μοναχό της αγιορείτικης πολιτείας. Οφείλουμε να διαβάσουμε και αυτή την άποψη, την με τόσο πόνο εκπεφρασμένη.

ΥΓ: Και για να λάβω κι εγώ μέρος στο debate ΒατοπΕδίου vs ΒατοπΑΙδίου, συμπαρατάσσομαι με την εκδοχή της ΒατοπΕδίου με έψιλον. Με έψιλον ήταν γνωστή η μονή, εγώ έτσι την ήξερα εδώ και χρόνια. Αλλά ο μοναχός Εφραίμ την έκανε με αλφα γιώτα για να στηρίξει μια φανταστική ιστορία ότι η μονή και καλά διεκδικεί πρωτεία Μεγίστης επειδή και καλά το μοναστήρι ιδρύθηκε πρώτο εξ'αιτίας της ευγνωμοσύνης ενός Βυζαντινού άρχοντα για την σωτηρία του πΑΙδιού του από πνιγμό στην περιοχή κανα δυο αιώνες πριν ιδρυθεί η Μεγίστη Λαύρα. Κανονικά, κατά τη γνώμη μου, είναι Βατοπεδίου (Βατο-πέδιο, εξ'αιτίας της τοποθεσίας που η μονή είναι χτισμένη). Οποιεσδήποτε διορθώσεις και παρατηρήσεις για το ζήτημα είναι ευπρόσδεκτες.

Κυκλοφοριακό: Επώδυνες αλλά απαραίτητες λύσεις

2008-09-21T17:11:00.006+03:00

Είναι απορίας άξιον το πως η κυβέρνηση και οι δήμοι αδυνατούν να ρυθμίσουν το κυκλοφοριακό πρόβλημα όχι μόνο της πρωτεύουσας, αλλά και άλλων δήμων της χώρας, όπως η Θεσσαλονίκη. Μιλάμε για ένα από τα πιο πιεστικά καθημερινά προβλήματα ενός πολίτη, η λύση του οποίου θα απέδιδε μεγάλα εκλογικά κέρδη σε όποια κυβέρνηση κατάφερνε να κάνει κάτι για αυτό. Το πολιτικό κίνητρο υπάρχει λοιπόν, αλλά καμία έμπρακτη προθυμία δεν έχει εκδηλωθεί για την επίλυσή του από κανέναν ιθύνοντα. Λόγια για να λέμε είναι οι "ευχές" τους, αλλά κανένα συγκροτημένο σχέδιο δεν έχει εφαρμοστεί στην πράξη. Οι λόγοι είναι πολλοί, και ως επί το πλείστον όχι πολύ τιμητικοί για τις νοοτροπίες του πολιτικού μας συστήματος, αλλά και της κοινωνίας γενικότερα.

Το πρώτο σημαντικό πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίο το πολιτικό μας σύστημα διαχειρίζεται τον τετραετή εκλογικό κύκλο. Από τη φύση της η επίλυση του κυκλοφοριακού απαιτεί μέτρα τα οποία στην πρώτη αρχική περίοδο εφαρμογής τους απαιτούνε χρηματικό κόστος, αλλά και γερά νεύρα από τους πολίτες οι οποίοι θα πρέπει να μάθουν να ξεβολεύονται από κακές κυκλοφοριακές συνήθειες. Το κυκλοφοριακό, δηλαδή, εντάσσεται στην κατηγορία εκείνη των προβλημάτων των οποίων η επίλυση πρέπει να ξεκινήσει στην αρχή μιας κυβερνητικής θητείας, έτσι ώστε τα οφέλη της να μπορούν να γίνουν αντιληπτά στο τέλος της, και έτσι να έχουν το εκλογικό όφελος που κάθε κυβέρνηση αναζητά.

Δυστυχώς όμως, τα δυο κόμματα εξουσίας της χώρας μας χαραμίζουν άδικα τα πρώτα ένα-δυο χρόνια της θητείας τους, απολαμβάνοντας τις χαρές τις κατακτηθείσας εξουσίας. Υπουργοί και δήμαρχοι "χαλαρώνουν" απαράδεκτα, αντί να κάνουν δουλειά το παίζουν "βεντέτες" σε κοινωνικές εκδηλώσεις, πουλάνε μούρη, και γενικότερα επιδίδονται σε όλες εκείνες τις δραστηριότητες που η πλειοψηφία των Ελλήνων θα έκανε αν κέρδιζε το Λόττο. Μετά, στη δεύτερη διετία της θητείας τους και με τις εκλογές να πλησιάζουν, συνειδητοποιούν ότι δεν τους συμφέρει να ξεκινήσουν μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές οι οποίες έχουν πολιτικό κόστος στην αρχή αλλά κοινωνικά (άρα και πολιτικά) οφέλη σε βάθος χρόνου, γιατί πολύ απλά οι πολίτες δεν θα προλάβουν να γευτούν τα οφέλη πριν τις εκλογές, και θα τους καταψηφίσουν λόγω της ταλαιπωρίας που θα έχουν υποστεί στο ενδιάμεσο.

Από την άλλη, μια συντονισμένη και καλοσχεδιασμένη παρέμβαση στο κυκλοφοριακό στην αρχή μιας κυβερνητικής θητείας προϋποθέτει την υιοθέτηση ενός λεπτομερούς σχεδίου επίλυσής του ΠΡΙΝ από τις εκάστοτε εκλογές, έτσι ώστε να μπορεί αυτό να εφαρμοστεί άμεσα με την ανάληψη της εξουσίας. Δυστυχώς όμως, τα πολιτικά μας κόμματα παρασάγγας απέχουν από το πρότυπο άλλων κομμάτων του ανεπτυγμένου κόσμου, τα οποία συντάσσουν πολύ συγκεκριμένο και λεπτομερές κυβερνητικό πρόγραμμα για όλους τους τομείς πριν καν αρχίσουν την προεκλογική τους εκστρατεία.

Στην Ελλάδα το σύνηθες είναι να συντάσσεται βιαστικά ένα πρόγραμμα στο πόδι, με γενικόλογες αοριστίες χωρίς καμία πρακτική εφαρμογή. Τη μοναδική αναφορά στο συγκοινωνιακό που θα βρείτε σε ένα προεκλογικό πρόγραμμα οποιουδήποτε κόμματος είναι " ...να προωθήσουμε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς..." το οποίο, πρακτικά, δεν λέει απολύτως τίποτα! Είναι μια ξεπατικωμένη φράση γενικής αποδοχής, που είναι απλά μια ευχή! Αυτό που θα έπρεπε να βλέπουμε στα κυβερνητικά προγράμματα των κομμάτων μας είναι συγκοινωνιακές μελέτες και καταρτισμένα λεπτομερή σχέδια συγκοινωνιακών παρεμβάσεων με προϋπολογισμούς και χρονοδιαγράμματα, όχι γενικόλογες φρασεολογίες της μιας σειράς.

Αυτό που συμβαίνει, τελικά, είναι οι μελέτες να παραγγέλνονται αφού τα κόμματα έλθουν στην εξουσία, και όταν αυτές ολοκληρωθούν η πρώτη κυβερνητική διετία έχει ήδη περάσει, και το όποιο σχέδιο έχει καταρτιστεί κλειδώνεται σε ένα συρτάρι για μετά τις εκλογές. Με το που γίνονται οι επόμενες εκλογές μπορεί να βγει καινούργιο κόμμα στην εξουσία με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Δημιουργείται έτσι ένας αέναος φαύλος κύκλος απραξίας και αλλεπάλληλων ανεφάρμοστων συγκοινωνιακών προτάσεων και εν τέλει ποτέ δεν γίνεται τίποτα. Όποιες προτάσεις καταφέρνουν να εξέλθουν από αυτόν τον κυκεώνα, βραχυκυκλώνονται και μπλοκάρονται εν μέσω απίστευτης γραφειοκρατίας, λαϊκών αντιδράσεων, δικαστικών προσφυγών και ένα σορό άλλων εμποδίων που η αντιδραστική κοινωνία μας και ο τριτοκοσμικός κρατικός μηχανισμός μας δημιουργούν, το κόστος του έργου εκτινάσσεται στα ύψη, η σχέση κόστους οφέλους μετά από τόσα χρόνια έχει ανατραπεί ανεπανόρθωτα, ενώ το ίδιο το έργο μετά από τόση καθυστέρηση μπορεί να είναι πια παρωχημένο, είτε τεχνολογικά, είτε εξαιτίας αλλαγής των συγκοινωνιακών δεδομένων της πόλης στο μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει.

Όμως δεν φταίει μόνο ο κρατικός μας μηχανισμός. Φταίει και η νοοτροπία των ίδιων των πολιτών, του ίδιου του Έλληνα, ο οποίος, σαν κακομαθημένο μωρό, αδυνατεί να αποχωριστεί το αγαπημένο του αυτοκίνητο, και είναι εχθρικά διατεθειμένος απέναντι σε οποιοδήποτε μέτρο επιχειρεί να εκθρονίσει το αυτοκίνητο σαν το κύριο μέσο μεταφοράς. Το μόνο που του αρέσει να βλέπει, και το μοναδικό που η περιορισμένη νοημοσύνη του μπορεί να συλλάβει ως συγκοινωνιακή παρέμβαση, είναι δρόμοι, περισσότεροι δρόμοι, και πλατύτεροι δρόμοι, δρόμοι παντού! Οτιδήποτε επιβεβαιώνει την κυριαρχία του αυτοκινήτου! Όλα αυτά όμως χωρίς να συνειδητοποιεί ότι οι περισσότεροι και πλατύτεροι δρόμοι δεν οδηγούνε πουθενά. Ο μεγαλύτερος, και άρα πιο άνετος δρόμος δημιουργεί κίνητρο για ακόμα περισσότερα αυτοκίνητα! Κανείς δεν θέλει να πάει οπουδήποτε με ένα μέσο μαζικής μεταφοράς ή ένα δίκυκλο αν μπορεί να πάει γρήγορα, άνετα και φτηνά με το δικό του αυτοκίνητο. Εν τέλει, ο φαρδύτερος δρόμος θα δημιουργήσει κίνητρο στον πολίτη να προτιμήσει το αυτοκίνητο περισσότερο απ' ότι πριν, άρα θα έχουμε περισσότερα και φαρδύτερα (για λόγους προσωπικής άνεσης) οχήματα στο δρόμο και, ω του θαύματος, ο καινούργιος και φαρδύτερος δρόμος έχει και πάλι μποτιλιάρισμα! Ξοδέψαμε τόσα και τόσα χρήματα για το ίδιο αποτέλεσμα. Και πολλαπλασιάσαμε και την μόλυνση της ατμόσφαιρας στην πορεία! Μια παλιά και πονεμένη ιστορία, άλλος ένα φαύλος αναπτυξιακός κύκλος, που δεν τελειώνει ποτέ. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να αντιταχθεί επιτέλους σε αυτή τη βαθιά ριζωμένη σύνδεση του Έλληνα με το αυτοκίνητο;

Κάνω την ρητορική αυτή ερώτηση, γιατί κάτι που δύσκολα συνειδητοποιεί ο κόσμος είναι ότι κανένα μέτρο δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό για το κυκλοφοριακό αν δεν περιοριστεί πρώτα ενεργά η χρήση του αυτοκίνητου. Όλες οι πετύχημένες συγκοινωνιακές παρεμβάσεις που έχουν γίνει στο εξωτερικό πέτυχαν γιατί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ("κολονάκια", συγκεκριμένες ώρες και μέρες χρήσης για μεγάλα οχήματα, διόδια εισόδου στο κέντρο) περιόρισαν και αποθάρρυναν ενεργά τη χρήση του αυτοκινήτου. Καμία λεωφορειολωρίδα δεν θα μείνει απάτητη αν υπάρχουν χιλιάδες στριμωγμένοι και αγανακτισμένοι οδηγοί στη διπλανή λωρίδα. Ούτε και κανένας ποδηλατοδρόμος! Κανένα τραμ δεν θα κερδίσει ποτέ επιβάτες όταν χιλιάδες αγανακτισμένοι οδηγοί θα απαιτούν μαζικά, ρητά, και εκλογικά απειλητικά προτεραιότητα σε κάθε διασταύρωση (γιατί νομίζετε ότι δεν εφαρμόζεται το "πράσινο κύμα" στο τραμ;). Και το μετρό δεν είναι σωτηρία! Οι μεγάλες πόλεις του κόσμου που έχουν μετρό και ταυτόχρονα απίστευτα μποτιλιαρίσματα, κάτι ξέρουν γι' αυτό!

Οι αμετανόητοι οδηγοί, φυσικά, ωρύονται! Αυτό που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει είναι ότι είναι άκρως προβληματικό πια να θεωρούμε "δικαίωμά" μας το να καταλαμβάνουμε 10 τετραγωνικά μέτρα δημοσίου χώρου με το αυτοκίνητό μας, μόνο και μόνο για να νιώθουμε "λίγο πιο άνετα" (!;) στην μετακίνησή μας. Στην πραγματικότητα, η "μούρη" και κυρίως το να "μην χάσουμε μούρη" είναι ο λόγος πίσω από τη συχνή χρήση του αυτοκινήτου. Μια "μούρη" που κοστίζει σε κάθε έναν οδηγό ξεχωριστά χιλιάδες ευρώ ετησίως σε βενζίνη και έξοδα συντήρησης του οχήματος, χιλιάδες χαμένες ώρες σε μποτιλιαρίσματα, αυξημένη πιθανότητα σοβαρού τροχαίου και πέντε χρόνια χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής εξ'αιτίας των καυσαερίων στην ατμόσφαιρα. Πόση μα πόση "μούρη" μπορεί να πουλάς εγκλωβισμένος στην Κατεχάκη, αναπνέοντας καυσαέριο, και με το πορτοφόλι σου να αδειάζει για την όλο και ακριβότερη βενζίνη; Ειλικρινά καμία..για λύπηση είσαι, φίλε οδηγέ, όχι για θαυμασμό.

Το πιο "μοντέρνο" μέτρο, το οποίο ξεσηκώνει και τη μεγαλύτερη θύελλα αντιδράσεων, είναι τα διόδια για την είσοδο στο κέντρο της πόλης. Εδώ, ξυπνάνε και οι παράλογες αριστερές καταβολές του Έλληνα, του τύπου "γιατί να μπορούνε οι ματσωμένοι να πηγαίνουν με το αμάξι τους στο κέντρο της πόλης, κι εγώ όχι;", ένα επιχείρημα τόσο αξιοθρήνητο, που μόνο με το "γιατί οι πλούσιοι να μπορούν να αγοράζουν χαβιάρι κι εγώ όχι" ή με το "γιατί οι πλούσιοι να μπορούν να έχουν το δικό τους lear jet κι εγώ όχι" μπορούν να συγκριθούν.

Η απάντηση είναι πολύ απλή. Κάποια αγαθά, από την φύση τους, τελούν σε σχετική σπανιότητα. Το κόστος κατασκευής ενός lear jet είναι τέτοιο που μόνο ένας πλούσιος μπορεί να το έχει. Το ίδιο και το χαβιάρι. Ε, λοιπόν, η άνετη εισοδος με αμάξι στο κέντρο της πόλης, είναι και αυτή ένα αγαθό που, πια, τελεί σε σπανιότητα. Δεν υπάρχει πια σαν αγαθό! Το θέμα είναι ότι όλοι θέλουν να το αποκτήσουν. Εφόσον το αγαθό αυτό τελεί σε σπανιότητα, πρέπει να τιμολογηθεί, έτσι ώστε η χρήση του να γίνεται με τον οικονομικότερο τρόπο από όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη, και από εκείνους οι οποίοι συνεισφέρουν περισσότερο στην παραγωγική διαδικασία. Ένα τέτοια μέτρο θα ενθαρρύνει πχ, με φυσικό τρόπο τη χρήση ενός αμαξιού από τέσσερις εργαζόμενους που πάνε στη δουλειά τους στο κέντρο, μοιραζόμενοι το κόστος μεταφοράς, μειώνοντας το πλήθος των αυτοκινήτων στο δρόμο. Πόσα και πόσα αμάξια, που πιάνουν τόσο μα τόσο χώρο, δεν μεταφέρουν μόνο έναν επιβάτη (τον οδηγό) μέσα; Δεν είναι αυτό παράλογο; Τα διόδια, επίσης, θα περιόριζαν την επιπόλαιη χρήση του αυτοκινήτου για μετακινήσεις. Ένα οδηγός θα έχει κίνητρο να χρησιμοποιεί το αμάξι του μόνο αν πραγματικά το χρειάζεται, και όχι επιπόλαια τη στιγμή που για να κάνει αυτό που θέλει μπορεί να χρησιμοποιήσει μέσα μαζικής μεταφοράς.

Το ξαναυπενθυμίζω για όσους δεν το έχουν συνειδητοποιήσει: η άνετη είσοδος με αυτοκίνητο στο κέντρο είναι πια αγαθό εν σπανιότητα! Κατά συνέπεια δεν αποτελεί πια δικαίωμα του καθενός, και εφόσον αυτό το αγαθό για κάποιους και κάποιες φορές είναι απαραίτητο, η παροχή του αγαθού αυτού πρέπει να ρυθμιστεί. Το αποτελεσματικότερο "φίλτρο", που θα ξεχωρίζει ποια είναι και ποια δεν είναι υπέυθυνη χρήση του περιορισμένου αυτού αγαθού, είναι ένας φόρος εισόδου στο κέντρο, δηλαδή τα διόδια.

Τα πάντα, λοιπόν, σε σχέση με το κυκλοφοριακό, είναι θέμα νοοτροπίας, τόσο του πολιτικού μας κόσμου, όσο και του καθενός. Αποτελεσματικότερος πολιτικός προγραμματισμός και καλύτερη νοοτροπία από τον καθένα μας είναι αυτό που χρειάζεται για να αλλάξει το κυκλοφοριακό προς το καλύτερο. Και τα δυο μας λείπουν.

Ένα ενδιαφέρον μικρό αφιέρωμα για το κυκλοφοριακό της Αθήνας, που αποτέλεσε και την αφορμή για αυτό το post, μπορείτε να βρείτε στην Καθημερινή της Κυριακής, μέ σχετικά άρθρα από τον Γιάννη Ελαφρό, και τους συγκοινωνιολόγους Γιάννη Χάνδανο και Θάνο Βλαστό (κάντε κλικ στα ονόματα για τα σχετικά άρθρα)

Μονή Βατοπεδίου, η συντεχνία των εφοριακών, Κόκκαλης-Stazi-Siemens, Συνέντευξη Διαμαντοπούλου

2008-09-07T15:31:00.005+03:00

Μια επιλογή ωραίων άρθρων στην σημερινή Καθημερινή της Κυριακής.

Αφιέρωμα στην Μονή Βατοπεδίου και τις κοσμικές της δραστηριότητες. Τα πεπραγμένα του ηγούμενου Εφραίμ θα ζήλευαν CEO's παγκοσμίου κλάσης. Πολύ διαφωτιστικές αποκαλύψεις σε τρία άρθρα της Μαριλής Μαργωμένου ( Βατοπέδι, η μονή των ισχυρών πιστών , Βαθιά πίστη στον θεό, επένδυση στην γη , Και ελικόπτερο για υψηλούς προσκυνητές )

Οι εκβιασμοί και χρηματισμοί εφοριακών, σαράκι στη ραχοκοκκαλιά των εσόδων του προϋπολογισμού, ένα επίσης άκρως ενδιαφέρον άρθρο για την ανεξέλεγκτη συντεχνία που έχουν στήσει οι εφορίες, ένα άρθρο του Ν.Νικολάου

Ο πάντοτε έγκυρος Τάσος Τέλλογλου στο Από τα πορτοκάλια και την Ιντρακομ στα "μαύρα ταμεία" ρίχνει φως στις σχέσεις Κόκκαλη με τη στάζι και τον ανταγωνισμό της Ιντρακόμ με την Siemens για τις μίζες της εποχής.

Τέλος, μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Α.Διαμαντοπούλου όπου μιλά για τον τομέα ευθύνης της, την παιδεία, και, τι άλλο άραγε, το πολύπαθο ΠΑΣΟΚ και τις εκλογικές του προοπτικές.

Δέκα μπαρούφες σε τρείς γραμμές. Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα;

2008-09-06T18:26:00.005+03:00

Σε άρθρο της στην Καθημερινή ("Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα;") η Ξ.Κουναλάκη διαμαρτύρεται γιατί ο ξένος τύπος γράφει μόνο κακά λόγια για την Ελλάδα, και αποδίδει ευθύνες στους ξένους αρθρογράφους γιατί αγνοούν τα καλά και προβάλλουν μόνο τα κακά. Είναι από αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις στις οποίες μπορούμε να βρούμε δέκα μπαρούφες γραμμένες τη μια μετά την άλλη σε τρεις γραμμές, και να πάθουμε σοκ από την απότομη εισβολή βλακείας στον εγκέφαλό μας. Πιο συγκεκριμένα η Ξ. Κουναλάκη γράφει:

"Γιατί δεν προβάλλεται (από τον ξένο τύπο), για παράδειγμα, το αυξημένο ενδιαφέρον των Ελλήνων για τα περιβαλλοντικά προβλήματα της χώρας, η συζήτηση, που βρίσκεται σε εξέλιξη για την παιδεία, ο γόνιμος διάλογος για τον τρόπο αντίδρασης σε μία παράσταση της Επιδαύρου; Γιατί δεν παρουσιάζονται τα νέα ταλέντα στον χώρο της τέχνης, οι πρωτοπόροι Έλληνες επιστήμονες, η νέα γενιά πολιτικών ή ακαδημαϊκών;"

Αγαπητή κ.Κουναλάκη, νομίζω ότι ζείτε στον κόσμο σας!

"Αυξημένο ενδιαφέρον των Ελλήνων για τα περιβαλλοντικά προβλήματα"; Αστειεύεστε; Σας φαίνονται οι Έλληνες, που καταπατούν ασύστολα, που αφήνουν παντού σκουπίδια, που ο καθένας ξεχωριστά διαπράττει μύριες όσες περιβαλλοντικές παρανομίες, να ενδιαφέρονται γνήσια για το περιβάλλον; Μόνο κατ'ονομα! Στις δημοσκοπήσεις! Στα λόγια! Στο φανταστικό κόσμο που θα θέλαμε να ζούμε! Έτσι είναι οι Έλληνες, πάρτε το χαμπάρι! Άλλο το τι κάνουν, και άλλο το τι περηφανεύονται ότι θα θελαν να είναι! Που θα βασίσει ένα ξένο δίκτυο το "ενδιαφέρον" των Ελλήνων για το περιβάλλον; θα μας τρελάνετε τελείως;

"η συζήτηση που βρίσκεται σε εξέλιξη για την παιδεία". Πάλι εκτός τόπου και χρόνου!

Τους τελευταίους μήνες καμία συζήτηση για την παιδεία δεν γίνεται! Όταν γινόταν όμως, και γίνονταν οι διαδηλώσεις, τα ξένα κανάλια τα έδειξαν κανονικά! Η φράση "εκτός τόπου και χρόνου" στο λεξικό θα έπρεπε να έχει το άρθρο σας από δίπλα ως παράδειγμα!

"ο γόνιμος διάλογος για τον τρόπο αντίδρασης σε μια παράσταση της Επιδαύρου". Όχι καλή μου κ. Κουναλάκη, δεν νομίζω ότι αυτό το θέμα είναι αρκετά σημαντικό για να αξίζει να ασχοληθεί μαζί του το BBC στο 30λεπτο βραδινό του δελτίο. Είναι τόσο obscure ζήτημα, που ενδέχεται πολύς κόσμος, ακόμα και Έλληνες, να έβρισκαν ένα ντοκιμαντέρ για τους τρόπους ζευγαρώματος της σαύρας πιο ενδιαφέρον!

"τα νέα ταλέντα στον χώρο της τέχνης". Πολύ μεγάλη ιδέα έχετε κ. Κουναλάκη για την σύγχρονη ελληνική τέχνη! Τόσο μεγάλη, που πιστεύετε ότι κάθε χρόνο βγάζει ταλέντα παγκόσμιου ενδιαφέροντος στα οποία θα έπρεπε τα ξένα πρακτορεία να κάνουν ετήσιο αφιέρωμα! Σοβαρευτείτε! Είναι προφανές ότι δεν έχετε δει και πολύ ξένη τέχνη για να καταλάβετε πως ο μέσος καλλιτέχνης έξω είναι πολύ πιο ποιοτικός απ' ότι στην Ελλάδα Συγκρίνετε την ποιότητα μιας γκαλερί σύγχρονης τέχνης έξω με μιας στην Ελλάδα και ελάτε να μου πείτε! Πάτε μια βόλτα από το Ronnie Scotts στο Λονδίνο, ακούστε τα άγνωστα στην παγκόσμια σκηνή ταλέντα που κάνουν performance εκεί στη μικρή και φτηνή του σκήνη, και ελάτε να μου πείτε μετά αν ο μέσος ακριβοπληρωμένος μεγαλο-τραγουδίστρης στην Ελλάδα μπορεί να συγκριθεί με την αυτοπεποίθηση, τη χάρη και την φωνή των ασήμων που τραγουδούν εκεί.

"οι πρωτοπόροι Έλληνες επιστήμονες...η νέα γενιά ακαδημαϊκών". Σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει, κ. Κουναλάκη, οι "πρωτοπόροι Έλληνες επιστήμονες" διαπρέπουν σε μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού, και όχι στην Ελλάδα. Αν έμεναν στην Ελλάδα, τίποτα δεν θα μπορούσαν να κάνουν (κατά γενική ομολογία)! Η πρωτοπορία τους, λοιπόν, είναι μισή επιτυχία δικιά τους, και μισή επιτυχία του ιδρύματος που τους φιλοξενεί. Ένα ξένο κανάλι, λοιπόν, δεν έχει τίποτε να πει ιδιαίτερο για τους Έλληνες επιστήμονες, και θα ήταν παράλογο να κάνει ένα ρεπορτάζ που να τους αποθεώνει. Που και που, τα πανεπιστήμιά μας βγάζουν και καμιά αξιόλογη έρευνα που δημοσιεύεται σε ξένα περιοδικά, αλλά τόσο αραιά που, ακριβός λόγο της αραιότητας τους, είναι μικρά νέα για τους έξω, και μεγάλα νέα για τους Έλληνες Όταν ένα ελληνικό κανάλι δείχνει μια-δυο φορές το χρόνο ρεπορτάζ για κάποια ανακάλυψη σε κάποιο ελληνικό πανεπιστήμιο, μην σας δημιουργείται η εντύπωση ότι υπάρχουν και άλλες...αυτές οι μια δυο είναι...όλες οι άλλες χιλιάδες έξω γίνονται. Πού το βρήκατε το θέμα για ξένη εφημερίδα;

"η νέα γενια πολιτικών". Αυτό τώρα τι είναι; ανέκδοτο;

Άρθρα σαν και αυτό της κ.Κουναλάκη, όσο και αν προσπαθεί προς το τέλος του άρθρου της να το διορθώσει, φανερώνουν στην καλύτερη περίπτωση προχειρότητα στο γράψιμο, και στη χειρότερη περίπτωση το κόμπλεξ του Έλληνα, του περιχαρακωμένου Έλληνα που νομίζει ότι κάποιος είναι, ότι η χώρα του είναι η χώρα των θεών, που πρέπει να στάζουν μέλη στο εξωτερικό για τις περιβαλλοντικές ευαισθησίες των πολιτών της (χα χα), και για την νέα γενικά των πολιτικών της (χριστός και παναγία...). Συνέλθετε! Έχετε χάσει κάθε μέτρο!

Στα άσχημα δημοσιεύματα για την Ελλάδα, κ Κουναλάκη, που αναφέρατε στο άρθρο σας, θα προσθέσω ακόμα ένα, που στην Ελλάδα αποσιωπήθηκε, αλλά είναι συγκλονιστικό. Το διάβασα σε εφημερίδα στο μετρό του Λονδίνου προχθές, την οποία δυστυχώς δεν κράτησα. Τον θάνατο από τροχαίο στους ελληνικούς δρόμους ενός διάσημου Βρετανού ποδηλάτη, ο οποίος με το ποδήλατό του έχει διατρέξει απ' άκρη σ' άκρη όλες τις ηπείρους και όλες τις χώρες, περνώντας από τα πιο επικίνδυνα μέρη και δρόμους του κόσμου, από απάτητες κορυφές, μονοπάτια δίπλα σε χαράδρες, χώρες ασιατικές, αφρικανικές ή της νοτίου Αμερικής με θεωρητικά χαοτικότερη οδική κυκλοφορία από τη δική μας, για να βρει το θάνατο μετά από τόσα χρόνια ταξιδιών σε τροχαίο ατύχημα με το ποδήλατό του σε ελληνικό δρόμο. Γιατί αυτό το απίστευτο, ντραπηκαν στην Ελλάδα να το παίξουν στην ειδήσεις, και κάποιος πρέπει να το πει!

Ένα ξένο κανάλι ή εφημερίδα, αναφέρει κάτι όταν συμβαίνει κάτι που ο πληθυσμός ή κομμάτι του πληθυσμού ενδιαφέρεται να μάθει, είτε για πρακτικούς λόγους (για τη δουλειά του, για τις διακοπές του), είτε εξ'αιτίας ενός εξαιρετικου συμβάντος ή κατάστασης, θετικής ή αρνητικής, που θα τραβήξει τηλεθέαση. Με συγχωρείτε, κ Κουναλάκη, αλλά πραγματικά, είναι πολύ λίγα τα εξαιρετικά θετικά που συμβαίνουν στη χώρα μας και που τραβάνε τηλεθέαση. Τα περισσότερα είναι αρνητικά. Τι να κάνουμε; Το ότι δεν πρωτοπορούμε σαν χώρα είναι γνωστό! Άρα δεν θα μας αναφέρουν για πρωτοπορίες! Το ότι είμαστε οπισθοδρομικοί σε πολλά πράγματα είναι επίσης γνωστό! Ε, τι περιμένετε! Για τις οπισθοδρομικές ιδιοτροπίες μας είναι που θα μας αναφέρουν! Καμμία ευθύνη δεν φέρουν!

Εκτιμώ πολύ την Καθημερινή σαν εφημερίδα, και όλους τους γράφοντες σε αυτήν. Την θεωρώ την λιγότερο στρατευμένη, και την περισσότερο αντικειμενική. Ώρες ώρες όμως, εμφανίζονται κάτι "διαμάντια" σαν το άρθρο αυτό, και η αίσθηση του να διαβάζεις μέσα σε τρεις γραμμές δέκα βλακείες μαζεμένες είναι απλά αφόρητη.

Λίγη προσοχή παρακαλώ!

Η αλήθεια για τη νοθεία στη Συνταγματική Αναθεώρηση

2008-09-06T15:54:00.011+03:00

Τις τελευταίες μέρες το ΠΑΣΟΚ εκτόξευσε μια πολύ σοβαρή κατηγορία: ότι στην ψηφοφορία για την αναθεώρηση του συντάγματος διαπράχθηκε νοθεία από μέλη της κυβερνητικής παράταξης, ενώ παρουσίασε ένα βίντεο ως απόδειξη.

Η κατηγορία αυτή είναι πάρα πολύ βαριά, και δημιουργεί εξαιρετικά αρνητικές εντυπώσεις για την κυβερνητική παράταξη, ενώ το γεγονός ότι συνοδεύεται από βίντεο της δίνει έναν αέρα "εγκυρότητας". Ήδη, σε πρόσφατη δημοσκόπηση αποκαλύπτεται ότι η κοινή γνώμη πιστεύει τις καταγγελίες του ΠΑΣΟΚ, που σημαίνει ότι η κίνηση αυτή είχε το αναμενόμενο πολιτικό όφελος για τον Γ.Παπανδρέου.

Τίθεται όμως ένα σημαντικό ερώτημα: πρόκειται πραγματικά για νοθεία; ή μήπως είναι άλλη μια περίπτωση της γνωστής και θλιβερής τακτικής "επιλέγω μια μπερδεμένη και ομιχλώδη λήψη μιας συνηθισμένης αθώας δραστηριότητας και την ερμηνεύω όπως θέλω εγώ ενοχοποιώντας οτιδήποτε για να δημιουργήσω εντυπώσεις;"

Το ερώτημα είναι πολύ σημαντικό, γιατί περιστατικά "αληθοφανών" βίντεο που προμοτάρονται ως "αποδείξεις" ενώ στην πραγματικότητα δεν δείχνουν τίποτα το μεμπτό, είναι πάρα πολύ συχνά στην τηλεπικοινωνιακό κόσμο που ζούμε. Στις περιπτώσεις αυτές οι άνθρωποι που τα προωθούν ποντάρουν ότι η δυσπιστία του κόσμου απέναντι στα πάντα, σε συνδυασμό με το ότι ο μέσος πολίτης δεν θα καθίσει να αναλύσει το βίντεο μόνος του, θα έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα: να σπιλωθεί η φήμη του εικονιζόμενου. Θα σας θυμίσω τα "φτιαγμένα" ρεπορτάζ γνωστότατου ελληνα δημοσιογράφου που και καλά είχαν τραβηχτεί στο Αφγανιστάν και έδειχναν κάτι "τρομοκράτες", ενώ στην πραγματικότητα είχαν τραβηχτεί στο Πακιστάν και έδειχναν απλούς χωρικούς.

Για να το θέσω σε λίγο διαφορετική βάση, κι εγώ μπορώ να τραβήξω σε βίντεο τον οποιονδήποτε να κάνει κάτι αθώο (πχ τη γειτόνισσα μου να βάζει μια ταμπλέτα στο φαγητό, τον γείτονά μου να συζητάει ακατάληπτα με έναν άλλο γείτονα, κοκ) και μετά να δείξω το βίντεο σε άλλους και να τους πω "εδώ η κ. τάδε βάζει κοκαΐνη στο φαγητό, και οι δυο γείτονες μας θάβουν ασύστολα", και οι άλλοι να με πιστέψουν. Ιδίως αν δεν τους πολυχωνεύω, και στην συνάντηση απ'όπου τραβήχτηκαν τα πλάνα αρνήθηκα να πάω, παρ'όλο που ήμουν καλεσμένος, επειδή προηγουμένως τσακώθηκα άγρια μαζί τους (το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να σαμποτάρει την αναθεώρηση του συντάγματος με το να μη συμμετέχει σε καμία από τις διαδικασίες. Ήταν, λοιπόν, πολύ βολικά "απών" από τις διαδικασίες αυτές.)

Τελικά τι είναι πιο πιθανό; Να έγινε πραγματικά νοθεία; ή μήπως το ΠΑΣΟΚ να συνεχίζει την προσπάθεια να σαμποτάρει με κάθε τρόπο μια διαδικασία την οποία ευθύς εξαρχής είχε προσπαθήσει να εμποδίσει να διεξαχθεί κανονικά; Γιατί δεν πάει τα αδιάσειστα αυτά στοιχεία στον εισαγγελέα; Μήπως γιατί δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση αποδείξεις, παρά μόνο κατασκευασμένες εντυπώσεις;

Νομίζω ότι ως πολίτες πρέπει να σκεφτόμαστε νηφάλια. Το ίδιο και ο τύπος. Ας εξετάσουμε προσεκτικά τι πραγματικά συνέβη, και τι είναι πιο πιθανόν να έχει συμβεί.

Το ΠΑΣΟΚ στήριξε τις υποψίες του για νοθεία στα εξής στοιχεία:

α) Στην αναφορά βουλευτή της ΝΔ και μέλους της εφορευτικής επιτροπής κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας ότι "βουλευτής ψήφισε εκτός γραμμής"

β) Στην κινητικότητα που υπήρξε με ψηφοδέλτια κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, με ψηφοδέλτια να μπαίνουν μέσα σε τσέπες, να φεύγουν από το ημικύκλιο και να ξαναγυρνούν, κοκ...

Η παρατήρηση ότι "βουλευτής ψήφισε εκτός γραμμής" δεν λέει απολύτως τίποτα! Όντως, κατά τη διάρκεια της συνταγματικής αναθεώρησης, υπήρξαν βουλευτές που ψήφισαν εκτός γραμμής, με πιο κραυγαλέο παράδειγμα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος σε πολλές διατάξεις ψήφισε αντίθετα από την επίσημη γραμμή του κόμματός του. Η παρατήρηση λοιπόν αυτή μπορεί να αναφέρεται σε έναν οποιοδήποτε βουλευτή, και φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί ενοχοποιητικό στοιχείο για νοθεία, ούτε καν για πρόθεση περί νοθείας! Ο τρόπος επίσης που διατυπώθηκε η επίμαχη φράση δείχνει να αναφέρεται σε συγκεντρωτικά αποτελέσματα ψηφοφορίας, και όχι σε ψηφοφορία εν εξελίξει! Ειδάλλως, το όνομα του βουλευτή θα είχε αναφερθεί, αν κοίταζαν συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο. Σαν φράση, το "βουλευτής ψήφισε εκτός γραμμής" μπορεί να λεχθεί μόνο από κάποιον ο οποίος κοιτάει τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα μιας ήδη τελεσθείσας ψηφοφορίας, στην οποία διαφαίνεται ότι τα συγκεντρωτικά "ναι", "όχι", "παρών" δεν αντιστοιχούν με τη γραμμή που έδωσαν τα κόμματα.

Ως προς την "κινητικότητα", η απάντηση των εμπλεκόμενων βουλευτών ήταν ότι υπήρξε πρόβλημα στην ανάγνωση πολλών ψηφοδελτίων από το σύστημα σκάνερ στο ημικύκλιο, γι' αυτό και έπρεπε να ακυρωθούν τα ψηφοδέλτια αυτά και να συμπληρωθούν καινούργια. Μια κατάσταση που είναι συνηθισμένη σε πολλές περιπτώσεις σκαναρίσματος εκτός κοινοβουλίου, αλλά εντός κοινοβουλίου, φυσικά, για το ΠΑΣΟΚ αυτά είναι απλά "δικαιολογίες" και "συγκαλύψεις". Πόσο κοινότοπη αντιπολίτευση!

Τα άλλα κόμματα ακολουθούν εντελώς αλλοπρόσαλλη τακτική: οι βουλευτές τους που ήταν στην εφορευτική επιτροπή, δεν εντόπισαν τότε ούτε μια παρατυπία! απ' την άλλη όμως θέλουν να διατηρηθούν τα πυρά προς την κυβέρνηση, ανεξαρτήτως του αν έχουν βάση ή όχι!

Η εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στο ημικύκλιο υποστηρίζει ότι ήταν παρούσα σε ολόκληρη τη διαδικασία, και ότι όλα έγιναν νομότυπα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια! Εξ' αιτίας αυτής της δήλωσης, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί χαμηλό προφίλ σε όλη την αντιπαράθεση.

Ο ΛΑΟΣ ωρύεται για τα πάντα όπως πάντα, αλλά πάρα πολύ προσεκτικά δεν κατηγόρησε ούτε μια φορά την κυβέρνηση για νοθεία, παρά μόνο για ακαταστασία την ώρα της ψηφοφορίας. Ο κ Αθ.Πλεύρης του ΛΑΟΣ, που ήταν και αυτός στη εφορευτική επιτροπή της ψηφοφορίας, επί τρεις μέρες αφότου βγήκε η ιστορία δεν έκανε καμία δήλωση, φανερό σημάδι ότι και ό ίδιος τρεις μήνες τώρα δεν είχε διαπιστώσει τίποτα το μεμπτό στη διαδικασία, αλλά παρ' όλα αυτά δεν λέει και τίποτα ευθέως γιατί συμφέρει τον ΛΑΟΣ να βάλλεται η ΝΔ. Τελικά, και μόνον αφού μελέτησε το βίντεο επί τρεις μέρες, βρήκε να πει ότι ένα ψηφοδέλτιο που είχε υπογράψει ότι παρέλαβε εμφανίζεται υπογεγραμμένο από άλλον, δήλωση η οποία και αυτή έγινε για να προκαλέσει εντυπώσεις, αλλά στην πραγματικότητα το συμβάν με την ψήφο του Αρη Σπηλιωτόπουλου καλύπτεται πλήρως από την γενικότερη κατάσταση με τα ψηφοδέλτια που δεν διαβάζονταν από το σύστημα και έπρεπε να συμπληρωθούν ξανά.

Εν τέλει, τίποτα δεν αποδεικνύει τους ισχυρισμούς του ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως, η πράξη του ΠΑΣΟΚ να προβεί σε μια τέτοια κίνηση για να δημιουργήσει εντυπώσεις νοθείας χωρίς αποδείξεις, δημιουργεί ένα πολύ κακό προηγούμενο για το πολιτικό μας σύστημα! Το βίντεο του ΠΑΣΟΚ δεν έχει μεγαλύτερη βαρύτητα απόδειξης απ' ότι ένα βίντεο του Γ.Παπανδρέου να σφίγγει το χέρι της Condolizza Rice και λεζάντα από κάτω "ο Παπανδρέου συνωμοτεί με τον φονέα των λαών Μπους". Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά! Το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να σκεφτεί πολύ περισσότερο πριν σπεύσει να υποβιβάσει το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης σε τέτοιο σημείο. Ειδικά όταν οι εντυπώσεις αυτές έχουν μετρήσιμο αποτέλεσμα στις δημοσκοπήσεις εις βάρος των κατηγορουμένων

Η ΝΔ, προς τιμήν της, κυρίως εξ' αιτίας του Κ. Καραμανλή και όχι κανενός άλλου, έχει επιδείξει αυτοσυγκράτηση σε ανάλογες περιπτώσεις και πολιτικό πολιτισμό. Θυμηθείτε τις εκλογές του 2000, που κρίθηκαν στο νήμα, και τις αποκαλύψεις ότι το ΠΑΣΟΚ είχε ελληνοποιήσει παράνομα δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους από την πρώην Σοβ.Ενωση τους μήνες πριν με αντάλλαγμα την ψήφο τους στις εκλογές που θα έρχονταν. Οι καταγγελίες ήταν σοβαρές και με πολύ περισσότερα κραυγαλέα στοιχεία απ' ότι ένα ομιχλώδες τυχαίο "βίντεο", η πίεση από τα στελέχη του κόμματος στον Καραμανλή να κάνει κάτι ήταν αφόρητη, αλλά εν τέλει ο Κ. Καραμανλής αποφάσισε ότι δεν άξιζε να υποβιβάσει την πολιτική αντιπαράθεση με τέτοιου είδους καταγγελίες. Αποφάσισε να τις προσπεράσει. Γιατί νομίζετε ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην ΕΕ που οι ΗΠΑ απαιτούν βίζα και δεν αρκούνται μόνο στα διαβατήρια; Ο Γ. Παπανδρέου όμως, φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν έχει τέτοιους ενδοιασμούς! Και με πολύ λιγότερα στοιχεία στο χέρι!

Για να το θέσουμε λίγο διαφορετικά, το μόνο που έχει να κάνει τώρα πια η ΝΔ, είναι όταν γίνει αντιπολίτευση να αποχωρήσει και αυτή από μια διαδικασία ψηφοφορίας, και μετά να πάρει το βίντεο της ψηφοφορίας, να το βγάλει στις ειδήσεις με λεζάντα "νοθεία", και να βαφτίσει ως ύποπτες όλες τις κινήσεις της εφορευτικής επιτροπής. Ωραίος πόλεμος! με την πολιτική μας ζωή και πρόοδο συντρίμμια στο τέλος!

Εν κατακλείδι, στοιχεία για νοθεία δεν υπάρχουν. Οι εκπρόσωποι των υπολοίπων κομμάτων στην εφορευτική επιτροπή επιβεβαιώνουν, είτε ρητά (ΣΥΡΙΖΑ), είτε σιωπηλά (ΛΑΟΣ), ότι καμιά νοθεία δεν έγινε. Το ΠΑΣΟΚ υποβίβασε σημαντικά τον πολιτικό μας πολιτισμό με αυτή την πράξη. Και το χειρότερο είναι ότι η πράξη αυτή είχε αποτελέσματα, καθώς οι δημοσκοπήσεις είναι καταδικαστικές για την ΝΔ. Είναι πολύ κρίμα που μια τέτοια χαμηλού επιπέδου ενέργεια θα έχει επίπτωση στη μελλοντική ψήφο των πολιτών.

Κρίμα, πολύ κρίμα

Η πολιτική εκμετάλλευση της επίθεσης στον Π.Ευθυμίου

2008-08-25T14:34:00.005+03:00

Μετά το εξιτήριο του από το νοσοκομείο, ο Πέτρος Ευθυμίου προέβη σε δηλώσεις για την επίθεση εναντίον του με σιδηρολοστό, στις οποίες δηλώσεις φωτογραφίζει εμμέσως ακροδεξιά στοιχεία ως υπεύθυνα για την επίθεση (αναφορά στους Γκοτζαμάνη/Εμμανουηλίδη, τους δολοφόνους του Γρ. Λαμπράκη τη δεκαετία του '60) . Η αναφορά αυτή όμως, και η συνεπακόλουθη "φωτογράφιση" ενός πολιτικού χώρου, δεν στηρίζεται σε κανένα απολύτως στοιχείο, και προφανώς ελέχθη από τον κ. Ευθυμίου καθαρά για λόγους μικροπολιτικών εντυπώσεων.

Γιατί στην πραγματικότητα, τα τελευταία χρόνια ο ακροδεξιός τραμπουκισμός έχει μεταβληθεί σε είδος προς εξαφάνιση, για να δώσει την θέση του σε ένα νέο είδος, τον αριστερό τραμπουκισμό, οποίος ξεκινώντας στις αρχές της μεταπολίτευσης από μικρές σκληροτράχηλες ανταρτο-ομάδες τύπου 17Ν, ΕΛΑ κοκ, άρχισε να γίνεται όλο και πιο "οικείος" σε περισσότερους, οι οποίοι χρησιμοποιώντας τη βία προσπαθούν να επιβάλλουν αντιδημοκρατικά τα δικά τους πιστεύω.

Να σας θυμίσω τη ανήκουστη προσπάθεια λιντσαρίσματος του πρύτανη του ΑΠΘ, καθώς και την όλη βία των τελευταίων καιρών στα πανεπιστήμια; Να σας θυμίσω ότι μόλις πρόσφατα αποκαλύφθηκαν από την αστυνομική έρευνα στενές σχέσεις του αριστερού αντιεξουσιαστικού χώρου με υπόκοσμο τύπου Παλαιοκώστα; Είναι απορίας άξιον το πως γίνεται ακόμα προσπάθεια να ενοχοποιηθεί η παλαιού τύπου ακροδεξιά βία τη στιγμή που αυτή έχει πεθάνει, ενώ ταυτόχρονα παντού γύρω μας γινόμαστε μάρτυρες ενός αριστερού τραμπουκισμού άνευ προηγουμένου.

Το τραγικό είναι ότι ο αριστερός τραμπουκισμός ενθαρρύνεται συνεχώς με ατιμωρησία! Να σας θυμίσω ότι ο δολοφόνος του αριστερού καθηγητή Ν.Τεμπονέρα το '93 καταδικάστηκε κανονικότατα ως δολοφόνος, αλλά οι υπεύθυνοι για την πυρκαγιά που συνέβη κατά τη διάρκεια αριστερής διαδήλωσης μερικές μέρες αργότερα και σκότωσε τέσσερα άτομα δεν πιάστηκαν ποτέ! Για να μη μιλήσουμε για όλες τις περιπτώσεις των αριστερών γνωστών-αγνώστων, οι οποίοι αφού τα σπάζουν παντού και κακοποιούν δεν πιάνονται και δεν τιμωρούνται ποτέ.

Δεδομένης της έξαρσης αριστερής εγκληματικότητας των τελευταίων καιρών, δεδομένης της διαπάλης εξουσίας που σιγοβράζει εντός του ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές, δεδομένου του άγριου μετεκλογικού μπρα ντε φερ ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ για την διεκδίκηση των ψηφοφόρων της κεντροαριστεράς, η επίθεση στον Ευθυμίου είναι πολύ πιο πιθανόν να συνέβη από ακροαριστερά ή ενδο-ΠΑΣΟΚικά στοιχεία, παρά από τα ετοιμοθάνατα υπολείμματα του παλαιού ακροδεξιού παρακράτους.

Το πραγματικά θλιβερό όμως, είναι ότι έχουμε πολιτικούς που επιδεικνύουν τέτοια αδίστακτη αποφασιστικότητα όση επέδειξε με τη δήλωση αυτή ο Πέτρος Ευθυμίου, ο οποίος είναι διατεθειμένος να την "χαρίσει" στον πιο πιθανό πολιτικό χώρο των επίδοξων δολοφόνων του ώστε να αποκομίσει μικροπολιτικά οφέλη φορτώνοντας την απόπειρα στην...δεξιά! Συγχαρητήρια κ. Ευθυμίου! Μόλις χάσατε την ψήφο μου! Μπορεί να έχετε την ανθρώπινη συμπάθειά μου για το συμβάν, αλλά την εκλογική μου ψήφο μόλις τη χάσατε. Θα μπορούσατε να μην πείτε τίποτα, και να την είχατε κερδίσει. Ένα θύμα προκαλεί πάντα συμπάθεια. Αλλά μέσα στην βουλιμία σας να εκμεταλλευτείτε πολιτικά την απόπειρα εναντίον σας, εμένα τουλάχιστον με χάσατε. Μαζί και όσους θα συμφωνήσουν με το άρθρο μου.

Ποιά ήταν η Φανή Χαλκιά; (θα εκπλαγείτε...)

2008-08-23T17:11:00.006+03:00

Από το 2004 ακόμα, το ολυμπιακό χρυσό της Φανής Χαλκιά "μύριζε" περίεργα. Είχε μόλις προηγηθεί το φιάσκο των Κεντέρη - Θάνου, αλλά ενώ όλοι αποθέωναν τους υπόλοιπους ολυμπιονίκες του 2004, η Φανή Χαλκιά, παρ' όλο που έφερνε ένα χρυσό μετάλλιο στο στίβο, στο βασιλιά των αθλημάτων, δεν αντιμετωπιζόταν ως κάτι πιο ξεχωριστό από τους υπόλοιπους ολυμπιονίκες της εποχής. Ο Κεντέρης είχες σαφέστατα προβληθεί περισσότερο μετά το Σίδνεϊ από τους υπόλοιπους ολυμπιονίκες, αλλά η Χαλκιά όχι. Από τότε ακόμα ο ελληνικός τύπος υπήρξε σχετικά συγκρατημένος μαζί της. Μπορεί ποτέ να μην υπονοούσε καν την περίπτωση αναβολικών, και να της απέδωσε της δάφνες που απέδωσε και στους υπόλοιπους, αλλά η δημοσιότητα της Χαλκιά δεν διέφερε από την δημοσιότητα ενός αργυρού ολυμπιονίκη, και ας είχε πάρει χρυσό στο στίβο. Και αυτό γιατί η εμφάνισή της ως "διάττων αστέρας" σε συνδυασμό με τον προπονητή της Παναγιωτόπουλο, που ως αθλητής προπονούνταν από τον Χρήστο Τζέκο, τον προπονητή της Θάνου και του Κεντέρη, έδινε ισχυρές ενδείξεις ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Έτσι, και ενώ οι άσχετοι του χώρου την αποθέωναν, οι ειδήμονες, ανάμεσά τους και πολλοί έγκυροι αθλητικογράφοι που γνώριζαν όλες αυτές τις διασυνδέσεις, ήταν συγκρατημένοι απέναντί της. Είπαν τον καλό τον λόγο μεν, αλλά χωρίς φανφάρες και υπερβολές.

Αν οι γνώστες του χώρου ψάξουν λίγο περισσότερο, θα διαπιστώσουν και άλλα παραδείγματα, ακόμα και πολύ μεγάλων αθλητών, οι οποίοι έκαναν ξαφνικές επιτυχίες από το πουθενά. Ονόματα δεν λέμε, για να μην φάμε καμιά μήνυση. Αλλά όσοι από αυτούς ήταν έξυπνοι, είτε άλλαξαν αμέσως αγώνισμα, είτε εγκατέλειψαν έγκαιρα τον αθλητισμό, γνωρίζοντας ότι τώρα που είχαν μετάλλια στο στήθος, ο έλεγχος αναβολικών θα ήταν τόσο σφιχτός πάνω τους, που θα τους εντόπιζαν. Περιέσωσαν έτσι τα μετάλλια τους και τη φήμη τους. Άλλοι συνέχισαν στο ίδιο αγώνισμα, αλλά οι μετέπειτα επιδόσεις τους ήταν απογοητευτικές, σημάδι ότι επίσης έκοψαν την "ντόπα" για τον ίδιο λόγο. Και τέλος κάποιοι άλλοι, αγνοώντας τον κίνδυνο, συνέχισαν να ντοπάρονται ή να ντοπάρουν τους αθλητές τους, ρισκάροντας τα πάντα για λίγα περισσότερα καράτια. Για να καταλήξουν εκεί που κατέληξαν.

Γιατί στο σημερινό παγκόσμιο αθλητικό σκηνικό, δύσκολα παίρνεις μετάλλιο χωρίς ντόπα. Ναι, υπάρχουν και πολλοί αθλητές που είναι αντοπάριστοι, και παίρνουν και μετάλλια. Αθλητές που τρείς φορές την μέρα περνούν έλεγχο αντιντόπινγκ επί τρία χρόνια, σε βαθμό που είναι αδύνατο να κάνουν οτιδήποτε, εκτός και αν υποστηρίζονται από καινοτόμες ουσίες που ως άγνωστες δεν ανιχνεύονται. Αλλά κατα κύριο λόγο, πια, είναι η ντόπα που κυριαρχεί στον αθλητισμό, και ιδιαίτερα στον κλασικό.

Αντί επιλόγου, σας παραπέμπω στο άρθρο της Μαριλής Μαργωμένου στην Καθημερινή, όπου το ύποπτο προ-2004 παρελθόν της Φανής Χαλκιά ξετυλίγεται βήμα προς βήμα αποκαλύπτοντας έναν τυχοδιωκτισμό που δυστυχώς έχει αρχίσει εδώ και καιρό να ενδημεί στη χώρα μας. Γιατί το άρθρο υπονοεί περισσότερα απ'όσα αποκαλύπτει για το ήθος της και τη συμπεριφορά της. Διαβάστε εδώ και (ενδεχομένως) θα καταλάβετε.

Ο Στ.Μάνος ξεβρακώνει την κυβέρνηση (υπόθεση Siemens)

2008-07-06T16:04:00.005+03:00

Σε άρθρο του στην Καθημερινή ο Στ. Μάνος αποδομεί την απάντηση Ρουσσόπουλου στο ερώτημα "Θα τιμωρήσει η κυβέρνηση την Siemens;"

Aπ'ότι φαίνεται η κυβέρνηση δεν έχει καμία απολύτως διάθεση να το κάνει. Έτσι όμως, οδηγούμαστε σε ένα εξωφρενικό αποτέλεσμα: Οι υπουργοί που χρηματίσθηκαν ΔΕΝ θα τιμωρηθούν ποτέ γιατί το έγκλημά της δωροδοκίας παραγράφεται, απ' ότι φαίνεται, εντός...δυο τριών ετών!

Η Siemens επίσης ΔΕΝ θα τιμωρηθεί γιατί απ' ότι φαίνεται δεν υπάρχει κάποιος εφαρμόσιμος νόμος και γι' αυτό!

Εν τέλει, η νομική μας πραγματικότητα, έτσι όπως πρακτικά εκφράζεται, τιμωρεί μόνο τους δωρολήπτες που έχουν χρηματιστεί εντός των εκάστοτε τελευταίων δυο-τριών ετών! Όλοι οι υπόλοιποι (και οι δωροδόκοι) την σκαπουλάρουν! Και όταν η κυβέρνηση δια στόματος Ρουσσόπουλου επιδεικνύει τέτοια αδιαφορία στην θεσμοθέτηση αυστηρότερων μέτρων για δωροδόκους και δωρολήπτες, πρακτικά στέλνει σαφές μήνυμα ότι το..."πάρτι" θα συνεχιστεί!

Διαβάστε το άρθρο του Στ. Μάνου και θα καταλάβετε.

Ο Μποδοσάκης που δεν ξέρουμε

2008-07-05T17:04:00.006+03:00

Σας παραπέμπω σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Νικου Νικολάου στην Καθημερινή που μιλά για την ζωή αλλά και την διαπλοκή με έλληνες πολιτικούς του βιομήχανου και ευεργέτη Μποδοσάκη.

ΝΑΙ στην πυρηνική ενέργεια!

2008-07-03T20:46:00.012+03:00

Σε δημοσκόπηση που δημοσίευσε το in.gr το 79% των Ελλήνων τάσσεται κατά της χρήσης πυρηνικής ενέργειας έναντι 45% των πολιτών στις υπόλοιπες χώρες τις ΕΕ.

Μια θέση που, αν και αναμενόμενη, είναι απολύτως λανθασμένη, και φανερώνει το πως η ελληνική κοινή γνώμη αδυνατεί, όπως πάντα, να σκεφτεί λίγο παραπάνω από τις συνθηματολογίες των εφημερίδων. Φανερώνει το πώς μια μάζα, αναλόγως φυσικά του επιπέδου της και της ωριμότητάς της, μπορεί να παίρνει αποφάσεις υπό το κράτος του φόβου, και όχι υπό το κράτος της λογικής. Ας δούμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Ο φόβος των πολιτών εδράζεται, εν ολίγοις, στην πιθανότητα ενός νέου Τσερνομπίλ

Πιθανότητα για ένα Τσερνομπίλ πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Οι πιθανότητες να συμβεί είναι σαφέστατα μικρότερες από το παρελθόν, μιας και οι μοντέρνοι πυρηνικοί αντιδραστήρες καμία σχέση δεν έχουν με τους αντιδραστήρες πρώτης γενιάς που ευθύνονται λόγω του σχεδιασμού τους για όσες διαρροές ή ατυχήματα (λίγα) έχουν συμβεί.

Κατά δεύτερο, ακόμα και αν συμβεί ένα Τσερνομπίλ με τις ακόμα λιγότερες πιθανότητες που αυτό συνεπάγεται, ο κόσμος έχει την τάση να νομίζει ότι οι συνέπειές του θα περιοριστούν μόνο στην χώρα που φιλοξενεί τον αντιδραστήρα. Μέγα λάθος. Θα επηρεαστούν όλες οι γειτονικές χώρες, και ενδεχομένως ακόμα μακρύτερα.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι το εξής: Ότι το με το να κάνουμε έναν αντιδραστήρα, ή και δύο στην Ελλάδα, ΔΕΝ θα αυξηθούν οι πιθανότητες να πληγούμε από ένα πυρηνικό ατύχημα! Ο κίνδυνος να πληγούμε από ραδιενέργεια άλλης χώρας είναι πολύ μεγαλύτερος από τον κίνδυνο να πληγούμε από δικό μας αντιδραστήρα. Όλες οι γειτονικές μας χώρες, και ακόμα πιο πέρα, είτε έχουν πυρηνικούς αντιδραστήρες, είτε δρομολογούν τη δημιουργία τους(Βουλγαρία, Τουρκία, Ρουμανία, Αλβανία, Ιταλία, και όλη η υπόλοιπη Ευρώπη). Αρκεί ένας από όλους αυτούς να πάθει ατύχημα για να μας επηρεάσει σε πολύ χειρότερο βαθμό απ'όσο μας επηρέασε το Τσερνομπίλ το '86.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι ενώ όλοι ανεξαιρέτως οι γείτονές μας θα δρέπουν τους καρπούς της πυρηνικής ενέργειας, εμείς στην Ελλάδα που δεν θα έχουμε πυρηνικό αντιδραστήρα δεν θα δρέπουμε απολύτως κανένα όφελος, αλλά θα είμαστε ΤΟ ΙΔΙΟ εκτεθειμένοι όπως και αυτοί σε περίπτωση ατυχήματος. Κοινώς, αν ΔΕΝ κάνουμε αντιδραστήρα, ο κίνδυνος θα είναι ΙΔΙΟΣ (τι δέκα αντιδραστήρες στην περιοχή, τι έντεκα!) αλλά δεν θα δρέπουμε τα οφέλη! Και εάν κάνουμε αντιδραστήρα, πάλι ο κίνδυνος θα είναι ίδιος αλλά αυτή τη φορά θα δρέπουμε και τα οφέλη!

Και τι οφέλη!

Με τη χρήση πυρηνικών αντιδραστήρων θα απεξαρτηθούμε, επιτέλους, από τα λιγνιτωρυχεία της Πτολεμαΐδας και τις τόσο καταστροφικές για το περιβάλλον επιπτώσεις τους, τόσο για την περιοχή της Πτολεμαΐδας, όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο από τις εκπομπές ρύπων που τα λιγνιτωρυχεία αυτά συνεπάγονται και που, σημειωτέον, αποτελούν την πιο ρυπογόνο βιομηχανική μονάδα στην Ευρώπη. Τα κρούσματα καρκίνου στην Πτολεμαΐδα είναι από τα πιο υψηλά στη χώρα.

Επιπλέον, οι τιμές του ηλεκτρικού θα πέσουν κατακόρυφα, μιας και δεν θα είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε τα υπέρογκα ποσά που απαιτούν οι ρυπογόνες λιγνιτομονάδες μας για τα δικαιώματα εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα, και επιπλέον θα υπάρξει σημαντική ανεξαρτητοποίηση τόσο από το πετρέλαιο, του οποίου οι τιμές ανεβαίνουν κατακόρυφα, όσο και από το φυσικό αέριο, του οποίου οι τιμές επίσης (για όσους δεν το έχουν πάρει χαμπάρι) ακολουθούν τις τιμές του πετρελαίου, όντας συγγενείς μορφές ενέργειας. Για να μην μιλήσουμε για το πλεονέκτημα της ενεργειακής ανεξαρτησίας στον κόσμο αυτό που ζούμε! Δείτε την ευκολία με την οποία η Ρωσία εκβιάζει την υπόλοιπη Ευρώπη ανοιγοκλείνοντας τον διακόπτη του φυσικού αερίου!

Φίλοι συμπολίτες, λέτε κατά 79% όχι στην πυρηνική ενέργεια; Αναρωτηθείτε το εξής! Γιατί οι πολίτες στην υπόλοιπη ΕΕ λένε κατά 55% ναι; Πολίτες που έχουν ζήσει επί δεκαετίες δίπλα σε πυρηνικούς αντιδραστήρες, χωρίς εκλύσεις ραδιενέργειας, χωρίς απόβλητα να τους ενοχλούν, και με το φτηνό ηλεκτρικό να φουσκώνει τις αποταμιεύσεις τους; Λέμε ότι στην Ελλάδα έχουμε πολλή ακρίβεια και αυτή οφείλεται, και καλά, στους εμπόρους ή στο κράτος! Μήπως, λέω μήπως, στην πραγματικότητα οφείλεται στην στενομυαλιά μας;

Ξεχάστε το Τσερνομπίλ! Το Τσερνομπίλ ήταν μια περίπτωση! Ένας αντιδραστήρας πρώτης γενιάς, σε ένα κράτος που ήταν στα πρόθυρα διαχειριστικής κατάρρευσης σε όλα τα επίπεδα! Το Τσερνομπίλ ήταν μια εξαίρεση που επιβεβαίωσε με την μοναδικότητά της τον κανόνα: Οτι η πυρηνική ενέργεια είναι μια καθαρή μορφή ενέργειας, χωρίς εκπομπές ρύπων, χωρίς επιβάρυνση του περιβάλλοντος με CO2, και φτηνή γιατί μας απαλλάσσει από άλλες ακριβές πηγές ενέργειας και αποφεύγει το κόστος των δικαιωμάτων εκπομπής CO2 τα οποία, σύμφωνα με τη ΔΕΗ, σχεδόν αποκλειστικά ευθύνονται για τις ανατιμήσεις στο ρεύμα που βιώνει η τσέπη σας!

Αν ΔΕΝ κάνουμε πυρηνικούς αντιδραστήρες στην Ελλάδα, δυο τινά δύναται να συμβούν

α) Όλοι οι υπόλοιποι αντιδραστήρες στην Ευρώπη συνεχίζουν να δουλεύουν κανονικά χωρίς προβλήματα για πάντα. Η Ευρώπη δρέπει τα οφέλη, και εμείς είμαστε τα κορόιδα και οι χαζοί που πληρώνουμε το ρεύμα για χρυσάφι, μολύνουμε τα πάντα με τα λιγνιτωρυχεία και πνιγόμαστε κυριολεκτικά στον καπνό των ίδιων μας των εργοστασίων.

β) Σε κάποια στιγμή, συμβαίνει ένα καινούργιο Τσερνομπίλ κάπου στην Ευρώπη, και όλη η Ευρώπη την πληρώνει, μαζί με τους άλλους κι εμείς! Κι εκεί που θα τρέχουμε αλαφιασμένοι στα σουπερμάρκετ να αγοράζουμε τόνους κονσέρβες όπως το '86, θα αναρωτιόμαστε: "τι κορόιδα που είμαστε τόσα χρόνια! δεν κάναμε αντιδραστήρες και καλά για να αποφύγουμε τη ραδιενέργεια! και εκ των υστέρων βλέπουμε ότι εφόσον οι γείτονες έχουν αντιδραστήρες, είμαστε το ίδιο εκτεθειμένοι σε ατύχημα! Αλλά εν τέλει, και ρεύμα ακριβότερο θα έχουμε πληρώσει και θα έχουμε υποστεί και την μόλυνση από τα λιγνιτωρυχεία μας, εξτρά στην μόλυνση που μας φόρτωσε ο ραδιενεργός μας γείτονας!

Αν ΔΕΝ κάνουμε, λοιπόν, πυρηνικά εργοστάσια, Ο,ΤΙ μα Ο,ΤΙ και να συμβεί, είτε το α είτε το β, σε κάθε περίπτωση θα είμαστε και πιο χρεωμένοι, και πιο μολυσμένοι, συγκριτικά με την επιλογή της πυρηνικής ενέργειας.

Έλληνες, ξεπεράστε τις φοβίες σας και συνέλθετε! Πάρτε μια ριζοσπαστική απόφαση ΤΩΡΑ! Κάντε ρήξη με το παρελθόν ΤΩΡΑ!

Αλλά τέτοιοι που είστε και με τα μυαλά που έχετε δεν νομίζω ότι θα βάλετε μυαλό. Πάντοτε αργοί και πάντα τελευταίοι. Αντιγραφείς των Ευρωπαίων αλλά ποτέ πρωτοπόροι. Φοβικοί και γκρινιάρηδες, για όλα σας φταίνε οι κυβερνήσεις (που εσείς ρουσφετολογικά ψηφίζετε). Πάρτε την σωστή απόφαση επιτέλους και προχωρήστε μπροστά! Μην σκέφτεστε φοβικά! Σκεφτείτε έξυπνα! Σκεφτείτε καπάτσα! Για μια φορά στη ζωή σας κάντε κάτι πριν απ' την υπόλοιπη Ευρώπη! Πρωτοπορήστε! Μην κάνετε τα παιδιά σας να γελάσουν στο μέλλον μαζί σας, όπως γελούν τώρα μαζί σας βλέποντάς σας σε ρετρό βίντεο να φωνάζετε "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" και να γίνεστε ρεζίλι των σκυλιών! Τα μετανιώσατε αυτά τα συνθήματα! Δεν θέλετε να σας τα δείχνουν! Τώρα με την πυρηνική ενέργεια τι νομίζετε ότι κάνετε; Πάλι σε λαϊκισμούς υποπέφτετε! Ξυπνήστε! Τα οφέλη τα δρέπουν όσοι φτάνουν πρώτοι, όχι όσοι φτάνουν τελευταίοι!

Απλοποίηση ελληνικής γλώσσας (πρόταση Ματσάκη)

2008-07-03T14:10:00.010+03:00

Οπως αναφέρει η εφημερίδα Το ΒΗΜΑ, ο Κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος Ματσάκης πρότεινε την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας, και ανέφερε ως επιχειρήματα για την κίνηση αυτή

α) την ενωτική πορεία των γλωσσών στην Ευρώπη (η οποία δεν υφίσταται σαν έννοια)

β) την ανάγκη για μεγαλύτερη ευχρησία της ελληνικής γλώσσας (από ποιόν;)

γ) την εξυπηρέτηση ατόμων που πάσχουν από δυσλεξία

Κι εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, εξοργιστήκαμε από την πρόταση αυτή του ευρωβουλευτή, η οποία αποτελεί σοβαρό σύμπτωμα ραγιαδισμού . Από την άποψη αυτή, μου θυμίζει την πρόταση που είχε κάνει η Α. Διαμαντοπούλου για υιοθέτηση της αγγλικής ως επίσημης γλώσσας (!!!). Προτάσεις αυτού του είδους διασπείρουν ανάμεσα μας νοοτροπίες του τύπου "προκειμένου να εξυπηρετήσετε τις ορέξεις και τα γούστα των ισχυροτέρων (βλέπε ξένων) κάντε τα πάντα, μέχρι και λοβοτομή!". Γιατί λοβοτομή θα χρειαστεί να κάνουμε προκειμένου να μάθουμε να γράφουμε όπως επιθυμεί ο κ.Ματσάκης, ο οποίος προτείνει:

1. Να καταργηθούν τα γράμματα 'η' και 'υ' και να αντικατασταθούν από το γράμμα 'ι'.

2. Να καταργηθεί το γράμμα 'ω' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'ο'.

3. Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούν ως εξής:

'αι'---> 'ε', 'ει'--->'ι', 'οι--->ι', 'υι'--->ι','αυ'--->'αβ', 'ευ'--->'εβ'

4. Να καταργηθεί η χρήση του 'γγ' και να αντικατασταθεί από το 'γκ'.

5. Να καταργηθεί το τελικό γράμμα 'ς' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'σ'.

Με συγχωρείτε κύριε Ματσάκη, αλλά το να αλλάξουμε την γλώσσα μας επειδή δεν βολεύει τους ξένους (γιατί αυτό προφανώς εννοείτε!) αποτελεί την ύψιστη επίδειξη δουλικής συμπεριφοράς! Ούτε λίγο ούτε πολύ προτείνετε να αλλάξουμε δραστικά ένα σημαντικό κομμάτι της εθνικής μας ταυτότητας, ένα σημαντικό κομμάτι της μοναδικότητάς μας έναντι των άλλων λαών, μόνο και μόνο για να τους διευκολύνουμε;

Αν σας έλεγαν δηλαδή, κ. Ματσάκη, οι Άγγλοι " γίνετε ξανά αποικία της Αγγλίας, μας βολεύει περισσότερο", τι θα κάνατε κ. Ματσάκη για να τους διευκολύνετε; Όχι μόνο θα είχε η Κύπρος πολύ μεγαλύτερα οφέλη από μια τέτοια κίνηση παρά από μια αλλαγή γλώσσας, αλλά θα το επιτύγχανε με μια απλή υπογραφή! Δεν είναι το ίδιο δύσκολο όσο το να υποχρεώσεις εκατομμύρια ανθρώπους να γράφουν με έναν τρόπο που οι ίδιοι θεωρούν ανορθόγραφο! Γιατί να μην το κάνουμε και αυτό λοιπόν; Τα οφέλη τεράστια, και κόστος όχι μεγαλύτερο από το μελάνι της υπογραφής!

Όπως καταλαβαίνετε, κύριε Ματσάκη, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα στα σχέδια σας, και το πρόβλημα αυτό λέγεται "εθνική ταυτότητα". Είναι προφανές ότι, για εσάς προσωπικά και για όσους σας υποστηρίζουν, η "εθνική ταυτότητα" είναι περισσότερο πρόβλημα παρά ταυτότητα!

Πρέπει να καταλάβετε ότι, πρώτον, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν μάθει να γράφουν την ελληνική γλώσσα έτσι όπως την γράφουν. Δεν μπορούν να την ξεμάθουν! Δεν είναι όπως με την καθαρεύουσα και την δημοτική, που συνυπήρχαν ως διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας γλώσσας, όπου όλοι έγραφαν στη δημοτική και κάποιοι στην καθαρεύουσα! Κανείς δεν ξέρει να γράφει έτσι όπως προτείνετε!

Κατά δεύτερον, κύριε Ματσάκη, αν υπάρχει κάτι που μας ορίζει ως έθνος πάνω απ'όλα τ'αλλα είναι γλώσσα μας. Αν υπάρχει κάτι που μας συνδέει με το αρχαίο μας παρελθόν, είναι η γλώσσα μας. Αν υπάρχει κάτι που μας ταυτοποιεί, αυτό είναι η γλώσσα μας. Η ελληνική. Έτσι όπως γράφεται σήμερα. Έτσι όπως εξελίχθηκε βάσει γλωσσολογικής εξέλιξης, και όχι κανονιστικών αποφάσεων! Είναι αυτό που μας ξεχωρίζει! Είναι ο λόγος για τον οποίο κάναμε επανάσταση, είναι ο λόγος για τον οποίο η Κύπρος έκανε αντίσταση, είναι ο λόγος για τον οποίο είμαστε ανεξάρτητο κράτος έναντι των άλλων. Γιατί προτιμούμε αυτή τη γλώσσα να ομιλούμε!

Και σας το τονίζω, κύριε Ματσάκη, ότι τα προβλήματά μας ως έθνους μπορούν να λυθούν δια μιας και δια παντός με το να αυτοκαταλύσουμε την ανεξαρτησία μας και να αιτηθούμε να γίνουμε μια ακόμα πολιτεία την ΗΠΑ, η μια ακόμα αποικία της Αγγλίας. Ευνονούμενα και πλούσια κράτη όπως είναι, παγκόσμιες δυνάμεις, με μιας έχουμε λύσει τα προβλήματά μας. Δεν το κάνουμε όμως και αυτό γιατί, ως έθνος, και ως κοινωνία, έχουμε συνειδητά προτεραιοποιήσει την μοναδικότητά μας ως έθνους υπεράνω των όποιων υλιστικών μας αναγκών. Για να σας το θέσω λίγο πιο απλά, κύριε Ματσάκη, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, προτιμούμε να μιλάμε ελληνικά, και δη τα ελληνικά αυτά που ξέρουμε. Όσοι προτεραιοποιούν την υλιστικές τους ή όποιες άλλες ανάγκες τους υπεράνω της εθνικής τους ταυτότητας, αυτοί πάνε στο εξωτερικό και γίνονται μετανάστες, δεν αλλάζουν την εθνική ταυτότητα της χώρας τους!

Εκτός και αν κάνω λάθος κ.Ματσάκη και είστε όντως ένας Έλληνας που αγαπά την πατρίδα του, αλλά είτε επειδή είστε δυσλεκτικός, είτε επειδή δεν ήσασταν καλός μαθητής στο σχολείο, έχετε μάθει να γράφετε το όνομά σας ως "Ματσάκισ", και επειδή δεν μπορείτε να κάνετε διαφορετικά, πρέπει να μάθουμε όλοι να γράφουμε όπως εσείς για να σας διευκολύνουμε. Με συγχωρείτε, τότε, αλλά αυτό δεν γίνεται. Αλλά με την περίπτωσή σας, είτε χαμηλή προτεραιοποίηση εθνικής ταυτότητας, είτε ανορθογραφία είναι το πρόβλημα σας. Τίποτε άλλο.

Δεν την εξυπηρετούμε γιατί έχει...Μερσεντές!

2008-07-03T13:59:00.004+03:00

Στο Νοσοκομείο Τριπόλεως, νοσοκόμος αρνήθηκε να εξυπηρετήσει γερόντισσα 99 ετών που προσεκομίσθη στο νοσοκομείο με κινητικά προβλήματα, με την αιτιολογία ότι κατέχει...Μερσεντές!!!

Για περισσότερες πληροφορίες στο άρθρο της Καθημερινής

Ο παραλογισμός των εργαζομένων της Ολυμπιακής

2008-07-02T12:15:00.006+03:00

Σε άρθρο της στην Καθημερινή η Αλεξάνδρα Κασσίμη παρουσιάζει τις τελευταίες εξελίξεις στη διαμάχη κυβέρνησης και εργαζομένων της Ολυμπιακής για το μέλλον της εταιρείας.

Στην τελευταία παράγραφο η δημοσιογράφος αναφέρει:

"Παράλληλα οι εργαζόμενοι έκαναν λόγο για 6.000 ακυρώσεις πτήσεων από τις αρχές του έτους έως σήμερα, ενώ παρουσίασαν στοιχεία που καταδεικνύουν μείωση της επιβατικής κίνησης το 5μηνο Ιανουαρίου - Μαΐου που αγγίζει το 6,6%. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τους εργαζομένους το διεθνές δίκτυο της εταιρείας παρουσίασε επιβατική κίνηση μειωμένη κατά 5,7% σε σχέση με το αντίστοιχο 5μηνο του 2007, ενώ οι πτήσεις του εσωτερικού εμφάνισαν πτώση κατά 6,9%."

Οι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή καταλογίζουν την μείωση αυτή των δρομολογίων και της επιβατικής κίνησης στην πολιτική μη ενοικίασης των εναλλακτικών αεροσκαφών που χρειάζονται για να καλυφθούν οι ελλείψεις λόγω "βλαβών", και εν γένει στην όλη πολιτική της διοίκησης.

Δεν θα υπεισέρθω στο μεγάλο ζήτημα της τύχης της Ολυμπιακής. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εκκαθαρίσει την εταιρεία με όποιο τρόπο μπορεί προσπαθώντας να σταματήσει τα τεράστια ετήσια χρέη της, και οι εργαζόμενοι αντιδρούν ώστε να μην χάσουν τα παχυλά κεκτημένα τους.

Οι ευθύνες όμως για την μείωση του πτητικού έργου βαρύνουν κύρια και πάνω απ'όλα τους εργαζόμενους της Ολυμπιακής, και όχι την διοίκηση της εταιρείας. Τα στοιχεία 5μήνου που παρουσιάζουν περιλαμβάνουν μια περίοδο εντονότατων απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων, τόσο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πορεία ιδιωτικοποίησης της εταιρείας, όσο και για το ασφαλιστικό. Οι κινητοποιήσεις αυτές ήταν συχνότατες, δυο και τρείς φορές κάθε μήνα, και είχαν σημαντικό αντίκτυπο στην απόφαση του εκάστοτε ταξιδιώτη ως προς το ποια εταιρεία θα επιλέξει για το ταξίδι του. Αντίστοιχα, το πρόβλημα έλλειψης αεροσκαφών είναι πολύ πρόσφατο, αφορά τον τελευταίο ένα μήνα περίπου και δεν μπορεί να αποτελεί λόγο για τη μείωση επιβατικής κίνησης πενταμήνου.

Και βλέπουμε τους εργαζόμενους να προχωρούν σε έναν απίστευτο παραλογισμό. Προσπαθούν εκ των υστέρων να αποδώσουν τη μείωση στην επιβατική κίνηση, που οι ίδιοι προκάλεσαν με τις συνεχόμενες απεργίες τους των τελευταίων μηνών, στην διοίκηση της εταιρείας.

Το λυπηρό είναι ότι πολύς κόσμος, που δεν καταλαβαίνει από νούμερα, από αριθμούς, που δεν έχει χρόνο να εφαρμόσει την κοινή λογική, θα τους πιστέψει. "Εργαζόμενοι είναι, άρα δίκιο θα έχουν" σου λέει..."για να χτυπιούνται τόσο καιρό, κάτι κακό θα τους κάνουν...δεν γίνεται..."

Έλα, όμως, που δεν είναι πάντα έτσι...